Sailing

Fatu Hiva

Door Bernard

Bij het ochtendgloren van de 25e dag verschijnt Fatu Hiva aan de horizon. Het is de langste oversteek van de Lotta tot nu toe; ruim 3600 zeemijlen. Nog maar 10 dagen geleden had Simon berekend dat we ons toen, op het meest geïsoleerde moment van onze reis, op 200 mijl van het International Space Station bevonden, 1200 mijl ten Noorden van Paaseiland, 1500 mijl ten Westen van de Galapagos en nog 1500 mijl voor de boeg naar ons eerste doel, Fatu Hiva.

Al meer dan 20 dagen hebben we niet het minste teken van menselijk leven gezien; geen zeiltjes of containerschepen aan de ijle horizon, geen strepen van verkeersvliegtuigen hoog in de lucht, geen afval dobberend in zee, en zelfs geen satellieten zoals die ‘thuis’ de nachtelijke hemel doorkruisen.

De eerste dagen brachten we door in opgewonden wij-gaan-op-avontuur-en-we-zijn-niet-bang stemming. Toen raakten we ingeslingerd, en kwamen in het ritme van het wacht lopen. Toen we merkten dat we voortvarend zeilden, probeerden we een poosje het 24-uur record van de Lotta te verbreken (Het record schijnt op 160 mijl te staan, echter het bewijsmateriaal is nat geworden en niet meer leesbaar. We hebben enkele dagen op 156, 158 mijl gezeten, en toen eenmalig 164 mijl! Alleen merkte Simon fijntjes op dat we die dag de klok een uur achteruit gezet hadden en dat we dus 25 uur geteld hadden… In ieder geval waren we toen race-moe en gingen het wat rustiger aan doen… Temeer daar zowel de kluiver als de bazaan inmiddels twee, respectievelijk een noodreparaties ondergaan hadden en de spinakker aan flarden gezeild was… )

En nu doemt daar dan, toch nog onverwacht snel, ons eerste Polynesische eiland op: het legendarische Fatu Hiva van de eilandgroep de Markiezen. Sla je klassiekers er maar op na; Paul Gauguin, Thor Heyerdhal, Jacques Brel.
Het is een klein eiland met maar één baaitje waar alle passerende jachten ankeren; het zijn er nu slechts 4! Het uitzicht is spectaculair; hoog boven ons rondom scherpe graten van pikzwart vulkanisch gesteente; en in de valleien de overdadige boomgaarden; Kokospalmen, bananen, mango’s, apenbroodbomen, en natuurlijk citrusvruchten. Onze absolute lieveling is de pompelmoes, zo mega groot, zoet en sappig!
We hebben onze klok een uur te weinig bijgesteld, en zijn dus te vroeg voor de kerkdienst. Gelukkig maar, want we worden vriendelijk teruggestuurd met duidelijke instructies wat te verbeteren aan onze kledij . En terecht; alle dorpsbewoners hebben zich op hun paas-best aangekleed, zich elegant getooid met de traditionele bloemen in het haar. Ze genieten zichtbaar van het feestelijke samenzijn; het jeugdkoor zorgt voor extra uitbundigheid.

De volgende dagen maken we alle wandelingen die redelijkerwijs te doen zijn (helaas zijn de spectaculaire pieken en graten te uitdagend, zelfs voor de van Hemerts). We proberen ons te bekwamen in de kunst van het ontvangen, of ruilhandelen, of wat is wat? We beheersen de kunst nog allerminst, maar in ieder geval last Simon een paar extra steunen aan de trailer van een lokale beeldhouwer en krijgt in ruil een beeldje van een tiki en dan nog een toegift: nog een beeldje, van een manta-rog. Peter bestelt een speciale replica van het beeld aan de haven – een zwangere schone, ditmaal mét borsten, te bezorgen in Papeete over een maand. Heeft hij teveel betaald? Hij krijgt na het sluiten van de deal een varkenspoot mee waar we ons een halve week ongans aan eten. Coby’s leesbril krijgt een nieuwe bestemming bij ambachtsvrouw Hei, die een naaimachine heeft en ook wel raad weet met de flarden spinakker.

En zo vertrekken we in de vroege ochtend van de vierde dag met Lotta zwaar beladen met bananen en pomplemoesen en in ons hoofd bijzondere herinneringen, op weg naar Hiva Oa, waar we ons eigenlijk als eerste hadden moeten inklaren. We zijn het met elkaar eens dat ons bezoek aan dit paradijselijke eiland een eventuele boete meer dan waard is.

Simon van Hemert

Simon van Hemert

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × = thirty