Tonga to New Zealand

Tonga to New Zealand

When we left the Netherlands some 14 months ago, I knew I was bringing all the warm clothes, boots and hat just for the first and last 2 weeks of my whole trip. In all the books and pilots, the passage from Tonga or Fiji to NZ is known for being though and cold. Soon after we left Ecuador, we already started discussing the number of sweaters and blankets we’d have, the best route to take and what storm tactics to apply. When we arrived in Tonga, 3 weeks before leaving for NZ, the excitement was doubled. Every sailor we talked to was also heading for NZ, and gossip about customs regulations, weather windows and departure dates was all around.

We left Tonga from Nuku’alofa, like most others. The anchorage was full of boats, all preparing for the crossing. Everyone seemed to be cleaning their boat in preparation of the strict customs regulations in New Zealand. Weather was discussed daily at the bar, together with routing options and whether or not to stay at Minerva reef. This reef is about 250 miles on the way. It’s just a small ring of coral, barely, or not even, above sea level. At first I imagined it to be a special place: being surrounded by a submerged reef in the middle of the ocean, no land around and no waves either. But then I heard how many boats would go there, saw on the map how small it is, and decided the romance of it would be completely gone if you’d have to squeeze in between, say 20, other boats. We weren’t as patient to wait for the perfect window, especially since the forecast seemed trustworthy for only one week, while we expected to take a litte less than 2 weeks. So, we might as well go, if the wind is good to make mileage the first days at least. When we were clearing out of Tonga, there was a line of people waiting. We figured that, to know what a good departure date is, one only has to keep an eye on the immigration office; when there is a line, its probably time to go!

The morning of departure, it was raining and there was not a single ripple on the water. So we might as well wait and snorkel one last time. With the flat water, we could see that we were actually anchored right above a wreck. That explained the abundance of fish we’d seen around the boat! After this one wreck, we found two others close by as well. When the wind picked up a little, we set sail. The first miles around the island were super slow, there was just enough wind to make 2 or 3 knots. But, since we were so slow anyway, we took a shortcut through some tight passages, and in the end the distance made good was not too bad. The wind, and waves, picked up quickly as soon as we left the island behind us.

The first day was a little miserable because the waves were very short and steep. Afterwards, we had 4 or 5 days of fair wind and an easy sea. We made just over a 100 miles a day, sailing close hauled. The weather and corresponding tactics were discussed daily, and the rest of the time we sat around playing cards or reading. One of those days, we had tortillas for lunch. This meant we were all sitting around the table inside, stuffing the tortillas as much as possible with all the ingredients spread around the table. After the last one was divided, Jesper got up and said he’d take a look outside, supposedly to check for whales or boats, but we knew better. His sealegs didn’t carry him so well sitting inside, so he had to look for the horizon (being inside is not the best for seasickness, and looking at the horizon is). But then he did see whales! We were all out in an instant, looking behind us where a small pod of pilot whales was resting at the surface.

A few days after, we crossed the 180 degrees, the international dateline, going from ‘westerlengte’ to ‘ oosterlengte’. After we crossed the 0th meridian, soon after departure from Rotterdam, we have always thought of our position and that of our destinations as xx degrees north xxx degrees west, than xx degrees south xxx degrees west. And from now on, it will be south and east, all the way until the southern Atlantic ocean. Now also, we have sailed at least halfway around the world! This had to be celebrated with a little glass of rum or coke with lemon, while watching a beautiful sunset.

Then, the good life at sea was interrupted for a while. The wind backed to the north east, which we knew would proceed a passing front and some tough weather. The weather forecasted strong headwinds, about 25 knots, but mostly very steep waves. For waves, there are two things that matter: the height and the period. Bigger waves tend to be further apart, thus less bad. For a rule of thumb, if the height of the wave in feet equals its period in seconds, its pretty bad. We had 10 feet waves in only 6 seconds period.
As we knew what was coming, we tried to make the most of the last hours of good wind while preparing for the worst. The solarpannels went inside, everything was stowed away somewhere safe and secure. The sprayhood cap was put into place and the stormsails prepared. The first night was extremely dark, you couldn’t see a thing. At first there was a little shower passing, bringing stronger winds but only for a short period of time. The rest of the night we could sail quite nicely, although we didn’t dare to set much sail, as there was no way to see a cloud coming; it was all dark. In the morning it cleared up completely, and we even set the full jib for a while. But then the wind came, and soon we were down to just a deep reefed mizzen and the small headsail. We were hove to, which means we weren’t pretending to make any headway but instead tried to keep the bow pointing into the waves and wind at an angle. This way, we were drifting with about 2 knots, almost perpendicular to the wind. Inside it felt very easy and comfortable, but as soon as you peeked outside you heard the wind whistling through the sails, and saw the occasional wave crush over deck. All in all, this wasn’t so bad at all, just a little boring maybe. But, when the worst had passed after 36 hours and we wanted to start making some headway again, this turned out to be pretty difficult. The waves were still big, and when sailing upwind every wave sets you back a few meters. The tacks we made were disappointing, sometimes we would do little better than a 180 degree turn, pretty much useless.

Making so few miles in the right direction made us all a little grumpy. We hoped for a quick passage, we did calculate for 2 days storm, but not for another 3 days fighting waves and a strong headwind. But everything passes, and soon after we were sailing in the right direction again, and the hardships and frustration were all forgotten.

We sailed nicely again, the sea was smooth and the weather good, though horribly cold! I didn’t wear a jacket for warmth for a very long time, and now I needed one with two sweaters and thermal underwear underneath! The hats came out, extra blankets were divided equally and the sunny spots were suddenly desired much more than the shaded spots.

With the now favorable conditions we tried to set as much sail as possible to make up for lost time. Unfortunately our jib, which is ready for retirement and will be replaced in New Zealand, ripped again over a length of 2 meters and needed to be taken down for repairs. In a time frame of 4 hours the jib was taken down, stitched back together and set back up again. Content with our work of the day, we set down to play another game of cards. Soon after the wind started to die down a little, which meant we had to pause our game to take out the last reef in the main sail. Jesper got up and when he pulled the reef line to undo the stopper, suddenly the whole boom broke of the mast and was just hanging on the sail. Luckily all the necessary tools for (at least temporary) repairs were on board. With the now calm weather it was a job that took us half an hour, but we knew it was lucky this didn’t happen during the stormy weather. But as wise man once said: “The better prepared you are, the more luck you may expect”.

When the wind died to nothing, and we saw all other sailing boats pass us under engine at 6 knots or more, we decided to do the same. When there is a little drip of wind to sail with, that’s always better than using the engine, but when there is nothing at all and you want to get somewhere, you might as well. In the morning, the sea was flat as a mirror, the sky deep blue, and the sun shining. All the sweaters could stay inside, and finally we dared to take a shower on the foredeck. A few hours later we saw a whale coming straight at us. We turned and killed the engine. I climbed halfway the ratladder, so I could have a look from higher up. The water was so flat that you could see the whale underwater as well as above. I’d even say, from higher up it was hard to say which part of it was above and underwater! “Beaked whale!” I shouted, “very rare!”. As it approached us, I saw his head turning towards Lotta, than he dove down and left us at the surface. What a sighting! We classified it as a strap-toothed whale, indeed a very special and rarely observed whale. We also saw sailing jellyfish and snails, a crab, a turtle with a few fishes swimming in its shade, and an albatros, coming closer to take a look at us. The next days we also saw many dolphins and another whale.

After 14 days and a few hours we arrived in Opua. Just a little longer than we d expected to sail, although if we would have used the engine it may have been two days more. Here we met many friends we made somewhere on the pacific or even in thePanama Canal.


Tahiti en Moorea

Door Peter

Bij gebrek aan inspratie hou ik me een beetje aan mijn dagboekje, dat geeft in ieder geval een indruk van onze belevenissen.

Woensdag 11 sep, aankomst Tahiti / Taina
Na de prachtige tijd op Tahanea (Tuamotus) hebben we ruim drie dagen zeilen nodig om Tahiti te bereiken. We hebben de vulkanen met hun typische bewolkte toppen sinds gisteren al in zicht, maar in de nacht hebben we maar weinig wind gehad. Aan het begin van de middag bereiken we de doorgang van het rif dat ons leidt maar de jachthaven van Taina.
Zo’n rif, dat rondom Tahiti ligt, ligt net onder water. De oceandeining breekt daar met een prachtige branding op stuk. Het gevolg is wel dat er voortdurend water over dat rif heen wordt gestuwd dat via de passes ook weer naar zee terug wil stromen.
In de pass staat dus een flinke stroom naar buiten, waar we gelukkig op de motor tegenin komen. Terwijl we daar varen wordt er op de grens van het rif en de pass gesurfd op de surf van de machtige oceaandeing. Boeiend schouwspel, het zijn zeker geen beginners die hier durven en kunnen surfen.
Na bijna twee maanden op zee hebben we ons erg verheugd op een douche, en andere luxe zoals de was doen, in de jachthaven. Helaas blijkt deze vol te zijn, daar gaat onze douche-droom.
Ook de reede, met mooi uitzicht op Moorea, is behoorlijk vol. Na enig zoeken hebben we een ankerplek tussen allerlei andere jachten.
Schub, onze bijboot, wordt weer tevoorschijn gehaald, en klaargemaakt voor gebruik. Dan kunnen we via de dingy-steiger van de jachthaven toch aan land.
Bernard, Luja en ik halen wat boodschappen bij de Carrefour, ondertussen natuurlijk ook een lekkere ijskoffie. Het gaat alleen maar om wat lekkernijen waar we ons op hebben verheugd. Wat dat was blijkt dan wel uit het menu van de dag:
watermeloen-salade met munt en feta,
pasta met 3-4 kazen-saus en
Tiramisu toe (kant en klaar).
Hebben we dubbel van genoten, eerst van de voorpret en het verheugen, en ook van het eten!
Simon verheugt zich al enige tijd op de komst van Jesper, een van zijn maatjes en partners in het wereldreisproject. Jesper komt vanavond aan op Faa Tahiti International Airport.
‘s Avonds haalt Simon Jesper lopend op. De luchthaven is iets van een uurtje lopen. Terug met de taxi, zijn ze al voor middernacht terug. Welkom aan boord voor Jesper, die vanaf Nieuw Zeeland het “stokje” over gaat nemen van Simon.

Tahiti in zicht

Donderdag 12 sept Marina Papeete
In de ochtend gaan we met de bus naar Papeete voor het inklaren bij de (douane-)autoriteiten. Na een zoektocht door het havengebied vinden we de havenmeester van de marina in zijn kantoor, die nogal is verborgen wegens bouwwerkzaamheden. Hij helpt ons met de formaliteiten als we in de haven liggen, in het hartje van Papeete is wel plek. Wij gaan dus terug om met Lotta naar Papeete te varen. Door de Faa-kanaal, onderdeel van de lagune, om de luchthaven heen, naar de marina (waarover later meer).
‘smiddags genieten we al van een lekkere lunch op een terras vlakbij de haven.
Vlakbij het terras was een kapsalon. Daar hebben Bernard en ik een afspraak gemaakt om ons later op de middag heerlijk te laten knippen door de dames.
De douches bij het havenkantoor zijn vandaag voor het laatst open, daarna zijn ze een tijd niet beschikbaar wegens de verbouwing. We hebben dus geluk dat we nog net onze gedroomde douches kunnen nemen. Voor ons verdere verblijf kunnen we ons goed behelpen met de zoetwaterslang op de steiger.
We kunnen dus heerlijk frisgewassen uit eten voor het naderende afscheid van Luja. Zij vliegt zaterdagochtend vroeg terug naar huis, na 4 maanden aan boord van Lotta.
Heerlijk eten, zeker de desserts, bij Lapizzeria, en lekker koude drankjes.

Vrijdag 13 sept Papeete: Bootschappen
Na ontbijt met vers stokbrood en croissants, gaan de mannen op zoek naar de benodigdheden voor Lotta; de bootschappen. Van bouten enzo tot en met visspullen. Luja neemt de gelegenheid om nog wat van Tahiti te verkennen.
De zoektocht naar de benodige onderdelen leidt ons door de haven-buitenwijk van Papeete. Ook al begonnen we vroeg, al gauw wordt het weer heet.

Als we zijn geslaagd, strijken we weer neer op het terras bij Patachou, ons terrasje van gisteren. Voor een lunch, en andere smartphone- geneugten dankzij wifi.

Verder lekker wat gelummeld, met af en toe een “steiger-douche” om wat af te koelen.
Luja is ook net voor etenstijd terug na een lange klim/wandeltocht naar een waterval; “en bij de touristen info hadden ze gezegd dat het een tocht van 2 uur was!”.

In de avond gaan we uit eten bij een piepklein tentje, soort kioskje met wat tafels buiten, in een parkje. Samen Luka, een Georgier die zijn vader vergezelt op een deel van diens wereldreis. Simon had hem al eerder ontmoet, en leuk contact gehad, in Panama.
Bij dit tentje, al zou je dat niet verwachten, aten we heerlijke entrecôte, volgens enkelen, de lekkerste ooit, met heerlijke salade.
Voor het slapengaan afscheid genomen van Luja. Zij vertrekt in alle vroegte naar de luchthaven. Na maanden met elkaar te hebben samengeleefd op Lotta gaat zij weer terug naar het “gewone” leven.

Zaterdag 14 sept Papeete:Boodschappen
Na het gebruikelijle verse stokbrood, gaan vroeg op pad voor de boodschappen. De grote supermarkten zijn vooral goed bereikbaar voor auto’s (net als in Frankrijk), voor ons is het 5 km lopen.

Als we twee karren vol hebben verzameld, afgerekend en weer ingeruimd met de boodschappen in dozen, hopen we een taxi te vinden. Na een korte zoektocht naar taxi’s, deze komen in Tahiti veel minder voor dan in Equador en zijn ook nog rete-duur, lopen we maar terug met de supermarktkarren.
Boodschappen zijn duur in Tahiti, veel wordt overgevaren / gevlogen uit Frankrijk.
We gaven voor 600 € uit. Lijkt veel, maar als je in aanmerkkng neemt dat we hiermee wel weer voor twee maanden eten aan boord voor 4 hebben, valt het reuze mee, hebben we eigenlijk veel te weinig uitgegeven.
Na het stouwen van de voorraden en de steigerdouche, gaan we op het terras bij Patachou de blogs voor de website bijwerken.
Vanavond eten we weer eens aan boord; Broccoli met rijst en pindasaus (nog steeds van de 5 kg pindakaas van de markt van Salinas).

Wat ik helemaal vergeet te vertellen is dat het bijzonder is om weer contact te kunnen hebben met onze geliefden en ander thuisfront. Het is fijn om de vertrouwde stemmen weer eens te horen en een beetje bij te praten. Sinds Tahuata (26 aug) hadden we geen netwerk meer gehad.

Zondag 15 sept Papeete -Moorea
Cynthia, onze kapster in Papeete, had ons al aangeraden om op Moorea naar Opunohu-bay te gaan. Daar kwam zij vandaan, daar was het wel heel mooi.
Vrijdag, de bootschappen-dag, hadden we onze gasflessen naar een tankstation gebracht om te laten vullen. Aangezien dat 2 werkdagen duurt, zullen die pas woensdag as. beschikbaar zijn. Geen punt, maar Papeete is ook lawaaiig en heet. Daarom combineren we deze tijd met een bezoek aan Moorea.
Na het stokbrood-ontbijt gooien we los.
In de havenmond worden we utgeleidde gedaan door een groep dolfijnen, die daar zijn, ondanks de voorbij jakkerende veerboten.
Jammer genoeg waait het te weinig om te kunnen zeilen, we motoren een groot deel van de weg. Pas het laatste stuk kunnen we zeilen. Maar dan gaan we wel kruisend door de pass, tussen de riffen door kruisen we helemaal tot diep in de baai. Mooi om te zien dat het zeil-dna-gen op Lotta geen generatie heeft overgeslagen.
Achterin de baai liggen we prachtig beschut en vrijwel alleen.

Opunohu-bay is de baai waar de “The mutiny on the Bounty” (1964, met Marlon Brando in de hoofdrol) is opgenomen. Deze hebben we na een heerlijk maal (pasta met aubergine en kaas) gekeken op de laptop van Simon, tenminste, de eerste anderhalf uur (van de drie). Mooi om af en toe de achtergrond te herkennen. Toen was het echt wel weer bedtijd voor ons.

Opkruisen in Opunohu bay

Maandag 16 sept. Moorea -Opunohu bay
Vroeg op. Na het ontbijt staan we al om 7 uur op de wal voor een eerste Moorea-wandeling. Door een vlakke vallei (garnalenkwelerij en weilanden met koeien) lopen we naar het begin van een aantal wandelingen. We kiezen een route door veel bos, langs wat archeologische sites en uitkijkpunten. De wandeling is mooi aangegeven, het pad behoorlijk onderhouden, en het bos schaduwrijk. De sites bestaan uit de ruïnes van 15e eeuwse tempels van nederzettingen op de hellingen. Na de bossen en een mooi uitkijkpunt over beide baaien (Cooks- en Opunohu-bay) dalen we af naar onze baai, langs zinderende hete ananasvelden.

‘sMiddags tijd voor siesta, een spelletje, een lekker maaltje, nog wat kletsen in de kuip en voldaan te kooi.

Uitzicht op Mount Rotui en de baaien

Dinsdag 17 sept Moorea Opunohu bay
Simon, Jesper en Bernard gaan vandaag de top van de mount Rotui op lopen. Ik ga niet mee, voor mij persoonlijk is het te heet voor zo’n inspanning, bovendien is het goed om een dagje uit de zon te blijven voor mij.
Mount Rotui is een berg tussen de twee grote baaien van Moorea in. Vanaf het schip goed te zien, met de top veelal in de wolken.
Om 7 uur zet ik het klimteam af op de wal en ga lekker lummelen en wat klusjes doen. Gisteren was het een jaar geleden dat mijn moeder overleed.

Wat ik hoorde was dat de beklimming mooi was, deels over smalle graten, langs steile afgronden, en soms verende ondergrond (veen-achtig). De uitzichten over Moorea en beide baaien waren wonderschoon, behalve op de top, die zat weer eens in de wolken.
Op de terugweg zijn nog wat verse boontjes en sla gescoord bij een stalletje langs de weg.

Na thuiskomst van de expeditie-leden was er een welverdiende lunch van pasta-pesto met verse salade. Aansluitend de film afgekeken.
Potje klaverjassen, weer lekker eten (he wat akelig), en vroeg te kooi.

Complimenteer mezelf dat ik een keertje niet heb meegedaan aan een activiteit en mezelf de rust heb gegund.

uitzicht vanaf Rotui

Woensdag 18 sept Moorea Opunohu bay
Vanochtend zeilen we naar een ander ankerplekje achter het rif bij de ingang van de baai. Hier kunnen we wat snorkelen en wat klusjes doen, maar dat klusjes doen kan overal en altijd.
Vlak bij ons ligt een groot beeld van een Tiki op de bodem. Mooi om naar toe te duiken, een beetje schoon te maken en de details te bekijken. Verder een vis met twee hoornen gezien (cow-fish) en Lion-fish, die alleen maar verscholen in zijn hol mooi lag te wezen. Verder veel prachtige hele grote schelpen, maar allemaal nog bewoond.
‘sAvonds koelde het heerlijk af en hebben we nog lang buiten zitten kletsen.


Donderdag 19 sept Moorea-Tahiti
Vandaag zeilen we terug naar Papeete. In de ochtend is er nog weinig wind, en is het mooi weer voor walvisspotten. Er zijn ook al een aantal bootjes met touristen op pad. Een eind voor ons (jammer genoeg best ver weg) zien we springende bultruggen, en bultruggen die met hun grote lange vinnen op het water slaan.

Naast de grote ingang van Cooks-bay bevindt zich nog een kleine pass in het rif. Hier nemen we even de tijd om wat te duiken. In twee-tallen. De 2 aan boord, laten Lotta wat bijliggen en halen de duikers weer op bij de pass. Terwijl vlakbij een groepje van drie bultruggen passeert.
Daarna een heerlijk zeiltochtje terug naar Papeete. Aangemeerd in dezelfde box in de luxe marina van Papeete (maar geen douches).
De marina is prachtig; mooie drijvende steigers, even rond als de boulevard, onderwaterverlichting bij de kade, en een stukje koraal, met bijbehorende vissen, bij de boulevard. Aan de tegenoverliggende kade liggen wat superjachten, die de gehele dag worden gepoetst door hun bemanningen.

Op de terugweg naar Papeete

Lotta 2.0

Jesper is, sinds La Coruña, een jaar niet meer aan boord geweest, en heeft eventjes vetrouwd moeten raken met de innovaties van Lotta. De meest in het oogspringende zijn de nieuwe windvaanstuurinrichting (genaamd “Florijn” omdat hij zo duur was) en de windmolen. Een en ander bracht hem tot de interessante vraag “Wat zouden we anders willen/doen als we een Lotta 2.0 zouden willen (en meer geld hebben)?”.
Daaruit ontstond een gedachtenwisseling over de specs van zo’n schip. Over 5 jaar, als Bernard en ik tijd hebben en Simon en Jesper ook geld hebben (en kleine kids?).
Enfin, het wordt een prachtig schip, liefst een klassieker of met een klassieke uitstraling, met: El. Drive (met klein fluisterpowerpack); met 2 mens te zeilen (2 master?); 3×2-pers kooien waarvan één 2-pers kooi in een aparte hut, en enkele losse; watermaker; windmolen en zonnepanelen/Bimini; middenkuip; ruimte op dek om buiten te slapen; ook geschikt voor poolgebieden (geïsoleerd en verwarming); en een goede zewmtrP voor onze meisjes en 30+-ers; etc.. Het begon al bijna op een plan te lijken……. Dat had Jesper toch niet bedoeld met zijn vraag! Ben benieuwd waar we over 5 jaar (2024) staan?

Maar goed, ondertussen hebben we het fantastisch aan boord van Lotta, en brengt ze ons bereidwillig en veilig naar de mooie en afgelegen plekken op de aarde.

Vrijdag 20 sept Marina Papeete
Dagje Papeete, bedoeld om nog wat verse groente en fruit te scoren en uit te klaren. Om dan morgen te vertrekken naar Tonga.

En… we hebben eindelijk het beeldje opgehaald. Gemaakt door Simon op Fatuiva, meegenomen naar Tahiti door een vriend, nu op te halen bij een vriendin ergens in een buitenwijk van Papeete. We krijgen een telefoonnummer en proberen de reisinstructies (in het Frans) te begrijpen. Dat lukt eigenlijk pas écht als we de hulpvaardige mensen van het touristenbureau met haar laten bellen. Dan weten we met welk busje we waar naartoe moeten. Daar werden we bij de bushalte al opgewacht met het beeldje. Natuurlijk waren we heel nieuwsgierig naar hoe het geworden was, dit beeldje met een verhaal….

Met de bus naar de luchthaven voor wat douane-formaliteiten. Morgen alleen nog een papiertje halen bij het douanekantoor bij de haven.

Kaartje gelegd op terras met wifi (nog wat podcasts downloaden voor de oversteek).
Aan boord lekker lasagne gegeten, desserts bij Lapizzeria. Laatste avond in Papeete. Terug geslenterd langs een geheel afgezette boulevard. Blijkt er de wielerronde van Tahiti te zijn, maar geen Dumoulin gezien…

Zaterdag 21 sept Marina Papeete
Alleen nog een papiertje scoren ergens in de haven, en dan vertrek naar Tonga. Echter….., kantoor blijkt pas maandag weer open te zijn.
Plan gemaakt om zondag autotje te huren en ergens te gaan surfen.
De dag nuttig besteed met het vervangen van filters van de motor. De 30-ers die dat gedaan hebben in de hitte krijgen ‘s avonds heerlijke pizza’s uit eigen oven.

Zondag 22 sept dagje Tahiti
Autotje gehaald, jongens en stokbroden opgepikt en tegen de klok in het eiland rond op weg naar een beginners-surgspot.
Met hulp van het touristenbureau wisten we waar we moesten zijn en hadden we ook een adresje om surfplanken te huren. Toen we het hadden gevonden, bleek het enige lonboard gisteren gebroken te zijn. Dus wij heel optimistisch op stap naar het strand. Daar aangekomen bleek dat beninners-surf een relatief begrip is. Machtige golven, prachtige surf op een vooruitstekende bank in de moning van een riviertje. En, best drk, immers zondag. Ik ben maar teruggegaan met één van de surfboards om deze om te wisselen voor body-boards. Enfin, veel succesvol gesurfd hebben we niet, maar wel lekker buiten gespeeld en of en toe in de “wasmachine” gezeten.
Toen we uitgespeeld waren zijn we verder het eiland rondgegaan. Nog een wandelingetje gemaakt naar drie watervallen en nog ergens een heleboel pompelmoussen gekocht die klaar lagen langs de weg.
‘s Avonda gegeten bij de “Roulottes” (foodtrucks) in het park bij de haven. Dit was ons al aangeraden door Cynthia op de eerste dag in Papeete, maar hadden we eerder niet gezien.
Zou dit dan echt de laatste avond in Papeete zijn?

surfen in Parara

Tahanea Atol

De Tuamotu archipel bestaat uit enkele tientallen atollen. In tegenstelling tot de hoge, steile, onbeschermde lava eilanden van de Markiezen zijn atollen enorme ringen van niets dan koraal met hier en daar clusters palmbomen; het archetype stille zuidzee eiland. Hier en daar zit er een gat in het rif waar het getij met enorme kracht in- en uit kolkt: de ‘pass’; als je daar eenmaal veilig doorheen bent, vaar je op een beschutte binnenzee, terwijl buiten de oceaan deining op het koraal kapot slaat, dan wel eroverheen schuimt.

Simon heeft Tahanea uitgezocht als onze bestemming; onbewoond, ongeveer 24 bij 8 mijl, drie passes waarvan eentje best breed (lekker relaxed voor onze eerste keer). Je probeert natuurlijk met de kentering naar binnen te varen, maar hoe bepaal je het moment van kentering op al die verschillende atollen als je geen HP33 hebt? Moeilijk moeilijk, temeer daar de invloed van de wind, de grootte van de atol, de breedte en oriëntatie van de passes allen aanzienlijke invloed schijnen te hebben. De Britisch Admirality Handbook durft een vuistregel te geven, daarvoor hebben we de momenten van maansopkomst en –ondergang ter plekke nodig. Die kunnen we niet googelen, maar dat hoeft ook niet want we hebben natuurlijk wel goed opgelet de afgelopen dagen!. Volgens onze berekeningen komen we halverwege de vloed aan, allerminst het beste moment dus, maar de pass is breed en diep en we besluiten niet te wachten maar haar rustig te benaderen en te bekijken. Ik mag de rattenladder op naar de zaling om daar vanuit een geïmproviseerd kraaiennest de ondieptes en stromingen te observeren. Gelukkig is het rustig weer, dus als snel voel ik me op mijn gemak daarboven en geniet van het prachtige uitzicht over de pass, het rif, de palmbomen. Zonder enig probleem kan ik zo de Lotta door het donkerste blauw van de pass loodsen, tussen de lichtblauwe ondieptes en de gele koraal uitstulpingen. Simon schatte de stroom mee op 6 knopen, dus onze berekening van half tij vloed klopte wel, en even later laten we het anker vallen in een schoon stukje ankergrond tussen de koraal uitstulpingen. We zijn beland in de reisfolder van de Pacific.

Ook het paradijs heeft een lagerwal.
In dit zonovergoten folder-paradijs komen we in mum van tijd in een heerlijke rustige flow: we schilderen en klussen, snorkelen in de pass, jutten op het rif, kletsen met twee mannen die kokosnoten oogsten, verbranden levend in de zon en spelen ’s avonds spelletje tot we volgens de scheepsregels om 21h naar bed mogen. Maar dan, na drie dagen, of zijn het er vier, of vijf? Voorspelt het satelliet weerbericht een verandering in het weer; regen en een ruimende wind. Dat is even omschakelen!? We ruimen het dek alvast op en nemen ons voor om de volgende dag naar de nieuwe hogerwal van de atol te verkassen. ’s Nachts wordt ik wakker van een geluid wat ik niet kan plaatsen; ik ga naar de kuip en daar zit Simon naar het navigatieschermpje te turen; hij was ook wakker geworden en had geconstateerd dat het anker gekrabd had. Dat is niet best, zoveel wind staat nou ook nog niet. We besluiten een tweede anker uit te gooien, en de wekker te zetten voor over een paar uur, en intussen gewoon verder te gaan slapen. De volgende ochtend regent het gestaag, ongekend deze hele reis! Waarschijnlijk hebben we op een moment in de nacht toch stroom tegen wind gehad of zoiets, want door het krabben en draaien zijn beide anker kettingen/trossen niet alleen met elkaar verward, maar moeten we ze ook onder de koraal pukkels uit manoeuvreren. Geen nood, we zijn inmiddels getrainde snorkelaars / duikers en even later zijn we ankerop. Peter roeit nog even stoer in Schup naar het rif, inmiddels volle lagerwal, om een losgeslagen stootwil te redden, en dan zijn we weg. We moeten onze passaatwinden instelling (ruime schoten, laat-maar-waaien, Florijn stuurt en we komen er wel) inruilen voor de echte zeilersmentaliteit; high-aspect ratio fok aanslaan, schoten trimmen op de centimeter, sturen op de graad – hoogte is winst, maar gang is alles! Het duurt even, maar dan hebben we de omslag gemaakt en boeken we flinke vorderingen. Ik dacht nog even dat het overdreven was om in de striemende regen vooropstaand uitkijk te houden naar de koraalpukkels, maar Simon gaf aan dat hij zich geen zorgen zou maken om de pukkels mits er maar een uitkijk voorop zou staan. Dus ik hijs de rits van mijn gloednieuwe Gills nog wat hoger, sluit de klitteband-kraag en begeef me naar de preekstoel. Om gelijk weer terug naar achteren te lopen met de boodschap dat er een paar honderd meter vooruit een duidelijke pluk branding is, en we dus óf overstag moesten óf flink afvallen! Wouw! En zo kruisten we een paar uur op, met een op zich rustig windje 4-5, in gestage regen en op een vlakke zee, met een voor ons totaal nieuwe uitdaging om echt elke tien minuten een pluk branding te zien waar we of onder- of overheen moeten, of overstag… We vertrouwen er maar op dat de pukkels niet een of twee meter onder water stopen, want dan zouden we ze absoluut niet kunnen zien. Zo hebben we een natte maar prachtige zeiltocht, alsof we het Markermeer opkruisen.

Op de hogerwal gaat Peter te water om vooruit te snorkelen en ons in een mooi schoon stukje ankergrond te loodsen. Waarbij nog gezegd moet worden dat Lotta, om de oude garde te imponeren, super rustig haar laatste overstagjes maakte op enkel bazaan en fok…

Door Bernard



In alle pilots en reisverhalen staat baai Hanemunoa als paradijselijk beschreven: goede ankergrond, redelijk beschut, prachtig snorkelen, hagelwit strand, zwaarbeladen fruitbomen alom. Beginnersfoutje van ons; dit lijkt ons wel wat, dus gaan we daar als eerste naar toe, om er achter te komen dat zeven andere zeiljachten dezelfde pilots en ervaringen opgevolgd hebben. Toch vinden we een mooi ankerplaatsje tussen de armada, en elke keer als er een jachtje vertrekt zitten wij op het vinketouw om een plaatsje op te schuiven. Maar het moet gezegd dat de lieflijke beschrijving helemaal klopt. Dit is helemaal het archetype van de tropische baai. Ook de beschrijving van Steven blijkt te kloppen; Steven woont in dit paradijsje in een fruitboomgaard achter het strand, tussen talloze kokos-, mango- en citrusbomen. Toch heeft dit paradijs Steven niet echt gelukkig gemaakt naar het schijnt; hij wordt dan eens beschreven als vriendelijk maar over-gevoelig, dan eens als super wantrouwend en ronduit agressief. We zijn gewaarschuwd!

Na de adembenemende snorkel-sessie is onze eerste land-excursie gericht op het bereiken van de steile, kale graat die de baai omringt. Maar voor de we daar zijn moeten we ons een weg naar boven banen over een super steile, rulle helling, dicht begroeid met stekelstruikgewas. Het is heet, we zweten ons te pletter en vorderen slechts moeizaam, Simon en Luja een tiental meters boven Peter en mij. Plots hoor ik boven mij een luid en angstig gegil, ik kan niet zien wat er aan de hand is. Dan komt Simon letterlijk hals over kop langs mij naar beneden stuiteren, zijn armen wild in het rond rondzwaaiend en onderweg stevige schrammen en butsen oplopend. Zo heb ik Simon echt nog NOOIT naar beneden zien komen, en ik weet nog steeds niet wat er aan de hand is en wat we moeten doen. Het blijkt dat ze een nest met vijf centimeter grote gele wespen verstoord hebben, en beiden op een tiental plekken gemeen gestoken zijn, wat blijkbaar ontzettend pijn doet, en pas na een aantal uren afzwakt… De jongelui beleven de pijn, we bekomen allemaal even van de schrik, en besluiten vervolgens onze expeditie voor vandaag maar af te breken.

Terug op het strand rolt Simon de waterdichte tas op tot een luchtballon, zo flippert hij vanzelf drijvend terug naar Lotta, wij zwemmen er om heen. We zijn er bijna als er plots een halfnaakte, supergespierde, zongebruinde man woest aan komt peddelen vanaf het strand. Zijn krachtige bewegingen, zijn verbeten gezicht, alles straalt een enorme boosheid uit. `Show me you bag! Show me your bag´, schreeuwt hij naar Simon, die gelukkig heel rustig blijft en heel open laat zien dat er alleen maar wandelschoenen, een camera en een zakmes in zit, en de man, Steven dus, overlaadt met positieve, kalmerende boodschappen. In eerste instantie lijkt hij bijna teleurgesteld dat hij ons niet betrapt heeft op het jatten van zijn fruit, maar langzaam kalmeert hij en verontschuldigt zich zelfs. Helaas is zijn frustratie nog te groot om een uitnodiging aan te nemen om even aan boord te komen om écht kennis te maken, nu of later.

Dezelfde baai is voor de één een stukje tropisch paradijs op aarde, voor de ander een bedreigende plek waar je continue angstig bent bestolen of bedrogen te worden door steeds weer nieuwe bootjesmensen…

De volgende dag schuiven we op naar de volgende baai. Nergens benoemd, niet gedetailleerd op onze waterkaart. Een stuk kleiner, iets minder beschut, maar nog mooier snorkelwater, minder stekelstruiken en… helemaal voor onszelf! We determineren de prachtigste vissen, maken mooie wandelingen en klauterpartijen, genieten van de volledige stilte en rust. Vanuit de kuip en het dakje van de buiskap bekijken we de zonsondergang over de zee die zich west van ons uitstrekt tot de Tuamotus, onze volgende bestemming. Hier en daar verschijnen de eerste sterren aan de hemel, eentje heel laag boven de rood nagloeiende horizon: ‘die kunnen we zo mooi zien ondergaan’, zegt Peter. Maar het sterretje zakt voor geen millimeter, integendeel, het lijkt wel of hij steeds hoger stijgt!? Niet veel later kunnen we met de verrekijker zien dat er ook een rood en een groen boordlicht bij het toplichtje horen, dat vanaf vele mijlen west in een kaarsrechte lijn naar ons toe komt varen. Nou moe! Wij dachten dat onze schipper voor ons het summum van avontuur en onbekende wateren had geregeld, blijkt er hier zomaar een catamaran te zijn die het gewaagt om in het pikkedonker vanaf vele mijlen ver in één rechte koers af te stevenen op een niet in kaart gebrachte baai van amper 200m doorsnee… Gauw steken we ons ankerlicht aan, en even later ook maar de deklichten. Even zijn ze zichtbaar in de war, varen een rondje, en nog een, maar komen uiteindelijk toch een kabellengte achter ons ankeren. Lichtjes kunnen weer uit. De volgende morgen blijkt dat dit Belgische gezin al twee jaar rond de Markiezen zwalkt, en deze prachtplek in hun favoriete waypoints had zitten! Zo’n inbreuk hadden ze nog niet eerder meegemaakt, maar konden ze achteraf wel waarderen 🙂 .

Door Bernard


Marquisas en Tuamotus

Door Peter

Marquisas: Fatuiva/Hanavave, Hiva Oa/Atuona, Tahuata.
De eerste die we leerden kennen na aankomst op Fatuiva waren Temo en Hei. Hij is houtsnijder, zij maak kettingen en stoffen van uitgeklopte boombast. Verder is hij visser, beetje boer met een paar varkentjes, wat kippen en vooral fruitbomen. Op de erven in Hanavave lopen meestal kippen vrij rond, soms een varken aan een voorpoot vast gebonden, maar vaker in een klein hokje, en lopen meerdere honden meestal los rond. De honden, altijd scharminkelig, komen nooit het huis in en zijn erg schuchter tegenover mensen, we vermoeden dat ze voldoende trappen hebben gehad om dat af te leren.
De huizen zijn ruim en erg open, de keuken staat vaak onder een afdak. Zitkamer, slaapkamer en ev. buitenkamer (ook onder het dak) zijn erg open ten opzichte van elkaar. En de TV staat altijd aan, ook al is er niemand die kijkt. Elk huis heeft zeker een koelkast en een diepvries, voor de grote vissen (Wahoo of tonijn) of varkensvlees na de slacht. Hanavave heeft een eigen waterkracht energie-centrale (heel groen).
Bij het eerste bezoek aan het eiland kregen we meteen een rugzak pompelmoussen mee, en een broodvrucht en kokosnoten. Soort vriendelijk welkomstgeschenk, misschien ook wel om je te verbinden in de hoop dat je wat gaat kopen.
Iedereen op Fatuiva heeft last van de schaarste aan spullen. Christian, buurman van Temo en Hei, had een lasklusje aan zijn trailer voor zijn visboot, in het dorp zijn wel een paar lasapparaten, maar een gebrek aan electroden. Zoals ze ons hebben uitgelegd komt veel uit Europa of Nieuw Zeeland aan op Papeete/Tahiti, gaat dan per schip of vliegtuig verder naar Hiva Oa , een van de grotere eilanden van de Marquesas. Dan moet het per boot nog verder naar Fatuiva. Dan is alles inmiddels een stuk duuder geworden.
Simon heeft Christian enorm kunnen helpen met een lasklus aan zijn trailer. En kreeg twee prachtige beelden, een Tiki en een mantarog, als beloning.
De basiskosten van leven in het dorp zijn niet hoog, om aan geld te komen zijn houtsnijwerk en kokos het belangrijkste. We zagen bij de eerste wandeling al een bijzonder verrijdbaar dak waarvan we ons afvroegen waarvoor dat was. Blijkt voor het drogen van kokos te worden gebruikt. In de begaanbare dalen staan veel kokospalmen, met kliminkepingen, en is het bezaaid met kokosnoten. Deze worden verzameld, gespleten en het vlees wordt gedroogd. Gedroogd kokosvlees levert 140 Polynesische franken per kilo op, ongeveer 1,40 €. Omdat het vaak wat regent op de Marquesas, moet het droogbed snel afgedekt kunnen worden.
Het houtsnijwerk wordt aan huis verkocht, of gemaakt voor verkoop verderop in de keten richting Tahiti. Zo kwamen we in een tatoueershop in Atuona houtsnijwerk tegen van Temo, en was Simon (een houtsnijder waarover straks meer) bezig met een bestelling van 50 Tiki’s voor een evenement in Bora Bora.
Verder zijn waarschijnlijk de familieleden die in Frankrijk werken belangrijk voor de locale economie. Van de kinderen zijn er vaak een paar die in Frankrijk op school zitten, studeren of werken. Mijn indruk is dat dat maar voor een paar jaar is, het is volgens de Polynesiers erg koud in Frankrijk.
Er zijn veel huishoudens met een fourwheeldrive-auto, die vooral gebruikt wordt om de visboot uit het water te trekken.

Alle houtsnijders maken allemaal zo’n beetje dezelfde Tiki’s, Beeldjes van Polynesische krijgers. Bij de haven stond een pracht stenen beeld van een Tiki met een vissekop en een hele dikke buik. Ik heb Temo gevraagd of hij dat zou kunnen maken. Hij hapte niet erg, en na enige tijd gaf hij aan dat ik het maar aan de maker van de het beeld aan de haven moest vragen, hij woont ergens tegenover de school.
Toen deze gevonden was, hij blijkt ook Simon te heten, zijn vrouw Sisi. Heel aardig en vriendelijke mensen. Hij was bezig met een opdracht van tientallen Tiki’s voor een evenement in Bora Bora. Ja dat beeld bij de haven kon hij zich wel herinneren, had hij in 2001 gemaakt. Het kon ook best een zwangere vrouw zijn, maar van Sisi mocht hij haar geen borsten geven, want dan “gingen de mannen daar naar staan kijken”. Hij wilde wel zo’n beeld voor me maken, na wat doorpraten en onderhandelen waren we eruit. Hij ging dat beeld maken in (rozen)hout 35 cm hoog, maar hij zou dat nooit af krijgen voor ons vertrek van Fatuiva. Als wij hem nu laten weten wanneer we van de Tuamotus naar Papeete gaan, dan zorgt hij voor verscheping naar een nicht van Sisi in Papeete. We kunnen na aankomst contact met haar opnemen voor de overdracht. Hand erop en afgesproken. Ik geld gehaald en bij het afscheid krijgen we nog een bevroren varkenspoot en een rugzak pompelmoussen. De varkenspoot hebben we de eerste maaltijden heerlijk van gegeten. Misschien hoort het erbij, maar misschien heb ik teveel betaald?

Joshua Slocum, die als eerste alleen de wereld rondzeilde (1895-1898) beschrijft in zijn boek dat wolken die zich niet verplaatsen een hoog eiland verraden. Die wolken zie je eerder dan het eiland. Zo hangen er op de Marquesas ook wolken om de toppen (rond de 1100 m hoog). Het waait er altijd en het regent vaak een beetje. Op het eiland kan de wind schuilgaan achter de bergwanden, maar in de baai kunnen er hevige vlagen staan.
Aan het begin van de middag kan het erg heet zijn, geen weer om buiten te zijn. Regen lijkt dan tijdens de bui even verkoelend te zijn, maar zodra de regen stopt slaat de hitte in je gezicht. Op Hiva Oa hebben we een dag boodschappen gedaan, en tussen de middag onder een boom gewacht tot het postkantoor open ging. Niemand meer op straat, alleen die rare Europeanen. Bernard en ik hebben toen ook nog de graven van Gaugin en Brel bezocht. Eenvoudige graven op een prachtig kerkhofje met uitzicht op zee.
Later op de dag hebben we in het Centre Culturel de permanente expositie gewijd aan Brel bezocht.

Hiva Oa, het eiland van Gaugin en Brel op één dag zeilen van Fatuiva is een stuk groter en drukker. Van de ankerplaats naar Atuona is een uurtje lopen. De heenweg was goed te doen, nog vroeg en nog geen bagage, maar terug zijn we gaan liften. We hadden gelezen dat je maar je duim hoeft op te steken en er wordt gestopt. En dat klopt, behulpzaam en vriendelijk zijn we altijd meegenomen. Zo ontmoetten we Bruno, ex international van het Polynesische rugby team. Gaat volgend jaar met een veteranen team op tournee in Europa. Later kwamen we hem nog even tegen in een restaurant waar we aten, konden we nog wat doorpraten.
Hiva Oa heeft ook een vliegveldje met een dagelijkse vlucht op Papeete.
Verder was de baai of het stadje niet aantrekkelijk. Het water was te troebel, daarom zijn we niet lang gebleven.

De baaien op Fatuata (klein dagje zeilen van Atuona) waren veel mooier. Plaatjes uit de folder van het tropische paradijs. En het snorkelen is er prachtig, helder water met goed zicht en veel leven. Het dorpje op Fatuata was klein maar keurig. Alle bomen stonden in prachtige steenkringen, huizen en tuinen zagen er verzorgd uit. Zelfs de kerk was prachtig. Er was zelfs wat horeca, we zijn dan ook lekker een paar keer uit eten gegaan.

Op een typische dag op zo’n ankerplaats staan we vroeg op, 6 of 7 uur. Cappucino voor mij op bed van Bernard, pompelmousse in de kuip, en nog iets van pap of brood als we dat hebben gebakken.
En dan snorkelen of een wandeling in de buurt. De eerste wandeling liep in de soep, het ging regenen toen we zwemmend waren aangekomen op het strand, en we stuiten op de modderige en slipperige helling al gauw op agressieve wespen. Luja en Simon, de jeugd ging voorop, werden ieder 4 x flink gestoken. Andere wandelingen over ruig landschap verliepen gelukkig veel beter, zeker als we eenmaal de geitepaadjes hadden gevonden. Na de wandeling, terug aan boord, lunch en siësta en/of een klusje. Aansluitend nog een uur snorkelen en dan wordt het tijd voor het diner. Soms spelen we daarna nog een spelletje. We hebben zelfs een keertje Jenga gespeeld! Een extra uitdaging op een scheepje in de swell van de oceaandeining. Als we hadden gezeild mochten we 8 uur naar bed. Op andere dagen niet eerder dan 9 uur.

Marquesas/Tahuata – Tuamotu/Tahanea; “another week at the office”
Maandag ochtend 26 augustus halen we eerst nogs even postzegels, om kaarten te posten, en stokbroden. Na het ontbijt, met een ijsje uit de winkel, gingen we ankerop en zeilden de baai uit. Net als bij onze aankomst in deze baai, was een grote groep dolfijnen met elkaar aan het jagen in de baai. Bij het uitzeilen van de baai is er nog de vlagerige wind die uit het dal komt, daarna hebben we een uur gedobberd in de windschaduw van het eiland. Langzaam maar zeker kwamen we weer in de passaatwind die ons naar de Marquesas had gebracht. We pakten de draad van ons wachtsysteem weer op en proberen in het ritme te komen. Dat valt nog niet mee. De eerste dagen had ik het gevoel dat ik bijna altijd wel kon slapen, na drie dagen verdween dat en waren er wel perioden dat ik me uitgerust voelde.
Onze koers was nu ongeveer ZW, in het begin een ruime koers, weer lekker op het ritme van de oceaandeining. Omdat we zuidwaarts gaan, verlaten we het gebied van de passaatwinden. De wind kromp van oost naar noordoost, waardoor we voor de wind eindigden.

Deze week hebben we 2 verjaardagen te vieren. Maandag was het één jaar geleden dat Lotta uit Rotterdam vertrok, Simon is nu een jaar op reis. Woensdag was het mijn verjaardag. Ben verwend met Garmin-sms-je van Els, mooie kaarten en cadeautjes van Aletha, Bernard en Simon. De verjaardagscake die ik probeerde te maken mislukte faliekant, maar was toch lekker.
Vrijdagochtend voeren we tussen atollen van de Tuamotus op weg naar de ingang van het Atol Tahanea. Dat is een soort onregelmatige ovaal van 24 bij max 8 zeemijl. Zeg maar een langgerekt, smal Markermeer. De ovaal wordt gevormd door een ring van langgerekte eilandjes en riffen, met enkele doorgangen, als nauwe zeegaten.
De eilandjes, helemaal gevormd door koraal, zijn deels begroeid met struiken en palmbomen, en in het geval van Tahanea niet meer permanent bewoond.
De ingang van onze keuze, aanbevolen in de pilots want de ruimste en overzichtelijkst hadden we gepland te bereiken op “slack tide”, als er geen stroom staat omdat binnen en buiten even hoog zijn. Terwijl we heel rustig voeren, spoelden we met 6 knoop stroom naar binnen, met Bernard op uitkijkpost op de zaling. De vuistregels uit de pilot, of onze berekeningen klopten niet, maar we kwamen heel veilig binnen. Van deze ingang wisten we dat deze 30 m breed was en zonder koraalblokken verstopt onder water. Een uurtje na onze eerste passage hadden we onze ankerplek uit de folder van tropische paradijs.

Dit onbewoonde atol heeft nog wel de resten van een dorpje. Dat ligt op het eiland waar wij bij ankeren. Dit deel van het atol bestaat uit een langgerekt eiland met een begroeing van struiken en (palm)bomen. De oceaankant bestaat uit een groot rif van koraal. Een vlakte van ontoegankelijk ruw terrein van keihard koraal, met door de oceaan erop gesmeten koraal blokken.

De restanten van het dorpje zijn toch nog een beetje bewoond. Twee mannen, Maxim en Nicolas, hebben hier hun kokosdrogerij. In het mooiste huis staat hun oogst droog opgeslagen in zakken.
Ze halen met hun boot ook de kokos van de andere eilanden van dit atol.
Het mooiste van het voormalige dorpje is het schattige kerkje, met nog veel van de boedel. Zelfs een baar voor het ronddragen van een beeld in een processie!

We hebben er een paar prachtige dagen, prachtige duiksessies, mooie wandelingen en heerlijk stil water. Voor het eerst sinds weken helemaal geen oceaandeining.
Omdat de wind ging draaien zijn we naar de nieuwe hogewal gegaan. Een zeiltochtje van niks, maar wel heel bijzonder; het regende behoorlijk en het was niet warm. Er kwam zelfs regenkleding aan dek. Maar het meest bijzondere zijn de koraalblokken in het water. Al zeilend over dit grote meer, zeg maar een smal (5 tot 8 mijl breed en 24 mijl lang) Markermeer moet je uitkijk houden voor grote blokken koraal. Hoewel het 20-30 m diep is, zijn er blokken koraal tot net onder de oppervlakte. Die zijn te herkennen aan een andere kleur zeewater en/pf branding.
Ons doel was de hoge wal, een volgend eiland uit de keten van het atol. Prachtige plek, zo heerlijk rustig gelegen. Zelfs een hele windstille avond meegemaakt. Prachtig buiten slaap weer ( totaal geen muggen).
Omdat er een paar dagen harde wind uit het zuiden zou komen zijn we nog een keer verhuist naar de zw-hoek van het atol. Daar liggen wat kleinere tropische paradijsjes los van elkaar achter het rif waar de oceaan op beukt en overheen spoelt. Heerlijk om te zijn en rond te snorkelen/dwalen. Hier voelde het als een privé-eiland.
In het atol waren wel een paar andere jachten, maar veraf, er was geen onderling contact.
Omdat we de oceaandeing een dag extra wilden geven om tot rust te komen, zijn we één dag later vertrokken naar Papeete dan gepland. Maar wel een bijzondere en prachtige ervaring rijker


Salinas tot Marquesas

Door Peter

Longitude / time
In Salinas/Equador begonnen we met lengtegraad 80°57,7`,W en breedtegraad 2°01,6`Z. Uiteindelijk zeilden we vrijwel westwaarts. Elke minuut lengtegraad is (zo dicht bij de evenaar) vrijwel (0,99-0,98; de cos van de breedte) één mijl westwaarts.
Per dag deden we 140 mijl, dus ruim 2° westwaarts, dus elke week de klok een uur terug (15° lengte is een uur), dat deden we gelijk met het wisselen van de wachten.
Fatuiva ligt op 138°4`W, 10°25`Z, bijna 60° W verder, dus de scheepsklok 4x een uur teruggezet en 4 keer gewisseld van wacht, zodat iedereen de vervelende hondewacht heeft gehad. De laatste keer moest de klok 1,5 uur verder om gelijk te komen met de lokale tijd in Polynesië. Maar daar bleek dat we nog niet helemaal de goede tijd hadden. Toen we, na 25 zeildagen, zondagochtend om 8 uur scheepstijd klaarstonden voor de kerkdienst, bleek het lokale tijd nog 7 uur te zijn, en konden we nog een beetje rondkijken in het dorp.
Uit deze lengtesprong kunnen we ook heel simpel de gezeilde afstand bepalen:
60° x 60 [mijl per graad] x 0,98 (=cos gem breedte) = 3.528 zeemijl. (de paar graden die we zuidelijker zijn beland laat ik gemakshalve buiten beschouwing).

Zelfs in “De thuiskomst” van Anna Enquist, wat het verhaal verteld van de vrouw van James Cook, komen de “Timekeepers” van William Harrison voor. Zo belangrijk voor het oplossen van het “longitude”-probleem van navigatie. Als Cook terugkomt van één van zijn reizen laat hij een vat port bezorgen bij Harrison, zo dankbaar is hij voor de feit dat hij de tijd bij zich had, en daarmee zijn lengtegraad kon vaststellen. Voor ons, gewend aan GPS en digitale kaarten, bijna niet meer voor te stellen.

Jupiter heeft ons de gehele reis vergezeld. Als de zon onderging, zo rond 6 uur, was Jupiter een van de eerste hemellichamen die we zagen. Jupiter bevond zich in het begin net ten westen van de Melkweg. Het mooie is dat we goed kunnen zien waarom de planeten ook wel dwaalsterren werden genoemd. Jupiter schoof, hoewel hij zelf oostwaarts gaat, een tijd naar het westen, dus iets verderweg van de Melkweg. Dit wonderlijke fenomeen is alleen zichtbaar als de aarde tussen de betreffende planeet en de zon doorschuift. Omdat Jupiter rond middernacht boven ons staat, is de aarde daar nu mee bezig. Als de aarde weer tussen de zon en Jupiter weg is, gaat Jupiter weer aan haar gewone beweging oostwaarts beginnen. Hopelijk kunnen we dat de komende tijd met eigen ogen zien.
Op maanloze nachten is Jupiter het felste hemellichaam, zelfs de zee laat dan een brede baan weerspiegelingen van Jupiter zien. Als de maan schijnt, is het net of iemand een lamp heeft aan gedaan. Omdat Bernard nachtblind is (beweert hij) proberen we de wachten zo in te delen dat hij profijt van de maan heeft.

De zon gaat rond 6 uur onder. We proberen het avondeten tegen die tijd klaar te hebben, zodat we gezamenlijk dit mooie schouwspel kunnen zien. Als we onderweg zijn op zee, gaat iedereen, behalve degene op wacht (6-9), te kooi om weer wat slaap te pakken.
Op ankerplaatsen is het prachtig om met elkaar, in het kuipje, te genieten van het donker worden en het opkomen van de indrukwekkende sterrenhemel. Soms komt de sisha te voorschijn en wordt er genoten van de waterpijp. Of we drinken een klein glaasje rum. Op zee drinken we in het geheel geen alcohol. Op ankerplaatsen zelden. We hebben nu een paar keer met elkaar een fles wijn gedronken. De koelkast kan aan als er voldoende zon en wind is voor de energieopwekking.
De dag kondigt zich in de ochtend tegen 5 uur echt aan. In het oosten zijn alleen nog maar de helderste sterren te zien en worden de contouren van de wolken goed zichtbaar. Rond 6 uur komt de zon op. De eerste paar uur is de zon heerlijk, daarna begint hij al heet te worden. Als het licht was geworden sta ik meestal ook weer op om eerst een zeewaterdouche te nemen, gewoon met de puts op het voordek. Alles en iedereen wordt toch pikkerig van het zout, dan maar schoon pikkerig.

Het snorkelen blijkt een sport op zich te zijn. Ik heb me door Bernard laten meenemen om goede snorkelspullen te kopen bij “Pacific diving”, hoe toepasselijk, nog wel in Reeuwijk. Aan de oppervlakte rondzwemmen en naar beneden kijken is ook al mooi, maar dichterbij de rotsen en het koraal, en in spleten en holen kijkend is wel zo mooi. Dan kun je zien hoe bepaalde visjes heerlijk tussen het koraal zitten, of hoe onder een rotsoverhang allerlei vissen je glazig aankijken wat jij daar komt doen. De meeste koraalvissen gaan niet voor je uit de weg, en zwemmen gewoon voor je bril. Allerlei vormen, kleuren en patronen, echt schitterend om in rond te dwalen. Indrukwekkend zijn de grote beesten; roggen die half verscholen op/onder het zand liggen, Manta-roggen, metersgroot, die soms vlak langs komen zweven, of rifhaaien. De eerste die ik zag was een dikke die overstoorbaar in tegenovergestelde richting naar de andere kant van de baai zwom. Op Tahanea volgde ik een rifhaai om een mooie foto te maken, toen keerde hij zich om en zwom uit de diepte recht op me af. Dat was niet de bedoeling dat hij belangstelling voor mij zou hebben! Gelukkig was dat ook niet zo en ging hij gewoon verder met rondzwemmen. Simon ontmoette dezelfde duiksessie een enorme dikke tonijn die recht op hem afkwam, schrok zich te pletter, toen schrok de tonijn en ging een andere kant op. Zo heb ik inmiddels ook mijn eerste octopus gezien, die zich heel schattig terugtrok in zijn hol in een rots op de bodem, en van daaruit mij bleef volgen met zijn ogen. De eerste morene zal ik niet gauw vergeten. Ik zwom op diepte langs een koraalwand, voor me twee blacktip reefsharks, toen er uit een hol een grote morene zijn kop stak en zijn bek met vreselijk tanden opende. Ik kan me niet herinneren dat ik zo geschrokken ben. Toen ik omhoog zwom kwam er onder me door nog een andere haai, die we niet met zekerheid kunnen determineren (mogelijk een houndfish of een sandtiger).

Om naar benden te gaan viel in het begin nog niet mee. Eerst wilden mijn oren nog niet klaren, dan doet elke diepte meer dan 1 meter pijn. Dat gaat nu gelukkig probleemloos. Later blijkt dat je ook nog je duikbril zelf moet compenseren, die wordt anders verschrikkelijk hard in je gezicht geduwd. Kortom, onderweg naar beneden ben je druk met van alles.
Ik had als beginner geen lood gekocht. Dat zit dan aan een gordel met een paar kilo om gemakkelijker te kunnen dalen. Inmiddels gebruik ik een stukje ketting van een paar kilo dat ik om mijn middel knoop. De energie die je bij het naar beneden duiken bespaart, kun dan benut worden om langer rond te kijken.
In het begin was ik steeds bang voor ademnood (in zwembaden durfde ik nooit lang of diep onder te gaan), als ik dan vond dat ik moest ademen, ging ik keihard naar boven zwemmen, wat het gevoel van ademnood (of paniek) verder versterkt. Inmiddels durf ik me rustig te laten omhoog drijven, afgezien van de eerste meters, ga je toch ongeveer even hard omhoog als een luchtbel. Het signaal van het lichaam wanneer het tijd is om weer te gaan ademen moet ik nog wel leren lezen. Gelukkig zijn Simon en Bernard heel ervaren en kunnen ze me voorzien van tips.


Door Coby

Na 5 dagen overtocht van Aruba naar Jamaica, waarin Simon 27 jaar
wordt, we dolfijnen en walvissen zien, we zwemmen in een onpeilbaar
diepblauwe kristalheldere zee, waarin we een meter barracuda aan de haak
slaan, elke dag genieten van prachtige zonsondergangen en
zonsopskomsten, waarin ik eindeloos uit kan kijken over de zee en in de
nacht naar de sterren en planeten, komen we op 24 maart aan op Jamaica,
Port Antonio. De overtocht was eindeloos genieten, een fantastische
belevenis, een retraite met steeds minder gedachtes en meer meebewegen
met ritme van de zee.
Van mij mochten we wel doorvaren, had er nog lang niet genoeg van, maar
nee, we zijn op Jamaica, ook leuk, een nieuw land met nieuwe

Het eerste wat opvalt is de muziek, er schalt altijd wel ergens keiharde muziek, Reggae, Hiphop, Pop….
Dat gaat de hele dag en vaak tot diep in de nacht door, ook in de baaien
waar we voor anker liggen schalt de muziek over het water. Van mij mag
het wel ietsje minder maar als ik de anderen hoor, heeft dat niets met
leeftijd te maken :-).
Bob Marley is de held van Jamaica en dat is natuurlijk geheel terecht!

De Jamaicanen zijn super vriendelijk, heel open en trots op hun land.
Ze maken over het algemeen gemakkelijk contact, zowel op de markt, in de
bus als gewoon op straat; even voorstellen en een praatje is al snel
gemaakt. In het begin leek het heel opdringerig omdat mensen graag iets
voor je doen en dan natuurlijk daar wel wat geld voor willen, maar we
leren al snel hoe je daarmee omgaat, dan is er geen enkel probleem meer.
Makkelijk dat iedereen Engels spreekt.
Heel veel mensen, man en vrouw, hebben hun haar in vlechten of
dreadlocks, soms in allerlei kleuren geverfd, het uiterlijk is
We zien grote armoede naast rijkdom. Lonen zijn blijkbaar laag, overal
werken 3 keer zoveel mensen als we gewend zijn. In de supermarkt
bijvoorbeeld is er iemand om je te begroeten, iemand om je tas te
bewaren, iemand om je boodschappen in te pakken en dan nog een heel
leger vakkenvullers etc. Ook bij de officiële instanties doen ze hard
hun best zo veel mogelijk banen te benutten, de bureaucratie is groot.
We konden een gasfles vullen, maar waren wel bijna een uur en 5
handtekeningen verder toen we weer buiten de poort stonden.

In Jamaica gingen Tessa en Jojo van boord, en een week later kwamen Job, Ellie, Thomas en Jurgen aan boord.
De week tussen de crew wisselingen lagen Simon en ik met Lotta in St.
Ann’s Bay, prachtig beschut voor de golven door een rif. Die week hebben
we een A-4 tje aan klussen weggewerkt, heerlijk was dat.
Als er geen gereedschap overboord ging wat we moesten opduiken, sprongen
we toch geregeld in het heldere water, en ook maakten we tijd om het
rif te besnorkelen.
Om de dag gingen we naar het dorp waar we bekenden werden op de markt,
bij de vegetarische Rastafari man die heerlijke verse
fruit/groentesappen maakte, bij de wasvrouw, bij de lasser, en bij de
bibliotheek waar we WiFi hadden…
Super leuk om een dorp wat beter te leren kennen.

Met de nieuwe crew gingen we verder varen van oost naar west , de
noord kust van Jamaica. Elke baai en elk rif is anders en we zien ook
overal andere vissen en koralen, heel bijzonder.
In mijn schrift heb ik al een lange lijst van vissen die we met het snorkelen hebben gezien, alle in prachtige kleuren.
Heel bijzonder waren de enorme pijlstaart roggen, de gevlekte
adelaarsroggen, de schorpioenvissen, de koraalduivels (brrrr, engerds…)
om maar iets te noemen, maar genieten net zo goed van inktvissen en
puffers van alle maten.
Met de nieuwe groep hebben we ook een nieuw team broodbakkers aan boord:
Job en Jurgen verrassen ons bijna dagelijks met vers brood, één zoet en
één hartig en heel smakelijk.

Vandaag is de laatste dag in Jamaica. We bereiden ons voor op de
oversteek naar Panama, 5 a 6 dagen varen: boodschappen doen, de was,
schoon schip maken en uitklaren.
Ik ben al 6 weken aan boord en geniet geweldig van alles wat ik mee
maak, wat een rijkdom dat ik een stukje mee mag beleven met wat Simon
meemaakt. En wat ben ik trots op hem; een super schipper!!


Birthday at sea

A little over a year ago, me and my family were contemplating how
my next birthday would be somewhere at sea. We looked up were Lotta
would be at that time: somewhere between Curacao and Jamaica… At that
time, I had no idea how it would be. But then, at this time, that last
birthday seems an eternity ago and half the world away.

We left Aruba 2 days before my birthday. The first day at sea, we
were flying. We made 165 miles in a day, which is close to a record. It
was fairly relaxed, but I was hoping for something a little slower for a
birthday. Then, the wind slowed down steadily. The second day was still
fast, but now with more sails set. The night before we had al sails set
in about 10 knots of wind on a beam reach. The waves were tiny, the
moon was full. The perfect night for baking! In our first night watch, I
made brownies and a bread, in the second one an apple pie (as I havent
had apple pie since we left, I was very excited for it).

At sunrise, we had a peace of pie for breakfast, they sang a song and
celebrated me. Than Coby and me went to bed. I was allowed to sleep
until 12, but at 10:30 I was awake again and very excited to get up.
When I did, I found Jojo, Tessa and Coby putting the candles in a
another, new pie and hanging garlands. Everything else was ready set for
a surprise birthday wake-up! Although I did break the surprise a little
by getting up to soon, it was still a super nice birthday. I got to
blow out the candles (approximately 27 but I m getting too old to really
count 🙁 🙁 ), eat 3 types of pie, they sang at least twice, and I got a few gifts and letters from home!

The rest of the day was purely relaxed. Litte wind, no waves. Bright
blue sky, sunny. I sat on the spreaders to see the sails set from above,
and lookout for whales and dolphins. We played a game, had a
gingerbeer. What more can you wish for?

Elena and Lotta

What an adventure! The
boat, the people and the places. I went into this without a clear idea
of who, why, what and how. My expectations? I wanted to learn sailing,
see new countries and challenge myself with living on a small boat with
others for longer and shorter periods. 

Sailing on Lotta

Lotta is a nice boat with
character! We are unique! Coming together with other sailing boats in
harbours and anchorages we realized that people are looking at our steal
boat and give us lots of compliments. Often, we can’t really give them
back because most of the sailors we meet have common white boring
plastic boats.

Seasickness sometimes makes me
angry against Lotta. Also, that she always needs to be fixed somewhere.
But that is the work, which needs to be done to deserve the beautiful
panoramic view from deck. Simon and David worked a lot on their home. A
home they keep open for everyone! They taught me how to sail and how to
be confident with the things I already know. So, I even got the
responsibility to be a leader on a shift between Martinique and

New countries

Before I started this journey,
I have not been further away from home then Iceland. Europe was my
destination for holidays. So, with this adventure I started to explore
the places further than Europe. 

On the boat, we usually arrive
slow. The unique way of traveling is also a unique way of arriving at
our destination. We mostly arrive in the morning. First you see the
shape of the land. Then the hills get colour and we grab the binoculars
and search for the masts in the bay. Slowly we sail inside and drop
the anchor. Sometimes only the next day we take the dinghy and row on
shore to set foot on the new land to discover.

I saw more than ten different
countries. Each one has a very different character. Europe is well
organized, Morocco is serious, Suriname is weird, Tobago is friendly,
Trinidad is exciting, Grenada is pretty, Guadeloupe is French, Dominica
is natural, Martinique is even more French, Bonaire is beautiful and
Curacao is colourful.


Short friendships

The first impression in a new
country is always interesting. Once we got basically picked up by a
local guide one mile out of the coast. After we anchored we already
bought the flag of Dominica from another local guide before we even set
foot on land. Morocco welcomed us with five officials on our boat.
Serious but after having some chocolate and melon really nice. Arriving
in Store Bay we already made friends with our Dutch neighbours before we
even cleaned up our sails.

There were lots of welcoming
people, locals, officials and other sailors. All those conversations
brought us to nice snorkeling spots, good restaurants, helped us avoided
any type of problems with the officials, and we made many friends. I
have meet funny, scary, crazy and sweet characters. This is what makes
my adventure unique, the people I meet along the way.

David, Jesper and Simon are
working hard. They are teaching, organizing, cooking, planning,
suffering and a lot more to make this adventure not only for them, but
also for all the crew members safe and unique. I saw it every day and
until now, after just 6 months, there where 19 other people part of this
journey, which could enjoy the live on Lotta. They all could probably
say the same: Thank you David, Jesper and Simon for your hard work.

I’m looking forward to my next trip on Lotta.


Caribbean Islands by Elena

The end of 2018 we started our trip upwards from south to north
of the Caribbean islands. Our goal was the latitude of Guadeloupe. In
this area we are one of thousands and thousands of sailors and every
island is different.

We might say we like Tobago the most, maybe also
because it was the start of our Caribbean experience. The colorful
houses, welcoming people, music everywhere on the streets and beautiful
nature, above- and underwater, it all made a big impression on us. Here
we met the crazy pirates of the Buona Onda (see also previous blog), the
Danish divers, three French adventurers and many more interesting

The next island was Trinidad. We went for a short
visit, a crew change and some work on the boat. This big island had no
such a thing as a Caribbean feel. We got to know a very loud American
guy, who taught us much about fishing and gave lots of advice on the
islands to come.

Grenada was our next stop. We first anchored in a
very nice and peaceful bay, where the few others there seemed to be
there just to haul out their boat, and not just for fun like us. Then we
moved to another bay, filled with boats, of which some almost wrecks,
although we never saw anyone on the beautiful beach or on the island.

Next was Carriacou, which again was very different.
When we arrived, there were small sailing dinghies on their
Sunday-cruise around all the anchored boats. On the island we saw almost
no tourists, just fellow sailors. We have seen the perfect beach here:
white sand, turquoise water, palm trees, colorful beach hut with a
hammock, with a small sandy island on the horizon. On the dock we met a
group of Americans, which invited us over for drinks on their big,
chartered catamaran. They were all quite a bit older then us and very
excited about our adventure.

The next day we left for Guadeloupe. Sailing along
the islands is not as easy, the winds are unstable and unpredictable.
But we did enjoy the view of the islands we passed. Guadeloupe has a big
french influence and is a completely different world than we saw
before. We could get baguettes, croissants, cider and wine. The buses
had a schedule and didn’t just stop everywhere. In the harbor we met a
french couple we really liked, we kited, windsurfed and slacklined
together. Another friend we made was rapper, pilot, sailor and much
more. In Sainte Anne we looked for a place to slackline with our new
french friends, but the beach was filled with people, something we never
saw before. When we found a place, many people, especially the kids
wanted to try as wel.

Dominica was indeed a nature island, as promoted
everywhere. There were many rivers and waterfalls (even with warm
water), rain forest and amazing snorkeling. There were also lots of
fresh fruits and vegetables, the Dominicans seemed really into this and
stated they would never eat canned food. Apparently, if you always eat
fresh from your own garden you can get 128 years old! ( only 100 years
left to go). We met Georg and Nicole, a German private jet pilot and an
Austrian social worker. They had their boat equipped very well and
smart, we got many ideas for the next time we sail, with a bigger
budget. We also met a super happy Polish girl, some Swedish with the
exact same plan and situation as us, and many others.

Because we got the opportunity for an exclusive visit in a distillery in Martinique
we made a short stop in Anse d’Arlet. It was great to see the
production process of rum. But it also felt really different to all the
things we usually do. The island is nice but also very French, like

We where excited to go back to Tobago.
Charlotteville was different from when we were there before. But some
boats we saw already on Christmas were still there. To make the crew
switch easier, we went to the anchorage closest to the airport, Store
bay. Also a great place to snorkel. We figured out that Charlotteville
was an exception on the island, it is only for the sailors. On the rest
of the island there are plenty of tourists, especially from Trinidad,
wandering around. So we are very glad to be just at the right place for

Bonaire is the island for snorkeling and
diving. The moorings are directly next to the boulevard and that is also
where the reef starts. We have seen amazing coral and beautiful
colorful fishes which were bigger then at any other place before. On our
last dive we came along an octopus and a sea turtle within 10 minutes.
For the rest the island is a desert. In Tobago we have met a Dutch
family sailing around the world too. They are really nice and helpful.
We will meet them more often on the way.

The Caribbean islands are all very different in culture, nature and
sailing. We have probably seen some of the most beautiful places above
and under water here. For all of us it was unique to experience the
hiking, sailing, snorkeling, free-diving and diving on these islands.
Coming together with all those different people along our journey is
something we will probably talk about for the next years. Those are the
shortest friendships with the nicest stories to remember.