Tonga to New Zealand

Tonga to New Zealand

When we left the Netherlands some 14 months ago, I knew I was bringing all the warm clothes, boots and hat just for the first and last 2 weeks of my whole trip. In all the books and pilots, the passage from Tonga or Fiji to NZ is known for being though and cold. Soon after we left Ecuador, we already started discussing the number of sweaters and blankets we’d have, the best route to take and what storm tactics to apply. When we arrived in Tonga, 3 weeks before leaving for NZ, the excitement was doubled. Every sailor we talked to was also heading for NZ, and gossip about customs regulations, weather windows and departure dates was all around.

We left Tonga from Nuku’alofa, like most others. The anchorage was full of boats, all preparing for the crossing. Everyone seemed to be cleaning their boat in preparation of the strict customs regulations in New Zealand. Weather was discussed daily at the bar, together with routing options and whether or not to stay at Minerva reef. This reef is about 250 miles on the way. It’s just a small ring of coral, barely, or not even, above sea level. At first I imagined it to be a special place: being surrounded by a submerged reef in the middle of the ocean, no land around and no waves either. But then I heard how many boats would go there, saw on the map how small it is, and decided the romance of it would be completely gone if you’d have to squeeze in between, say 20, other boats. We weren’t as patient to wait for the perfect window, especially since the forecast seemed trustworthy for only one week, while we expected to take a litte less than 2 weeks. So, we might as well go, if the wind is good to make mileage the first days at least. When we were clearing out of Tonga, there was a line of people waiting. We figured that, to know what a good departure date is, one only has to keep an eye on the immigration office; when there is a line, its probably time to go!

The morning of departure, it was raining and there was not a single ripple on the water. So we might as well wait and snorkel one last time. With the flat water, we could see that we were actually anchored right above a wreck. That explained the abundance of fish we’d seen around the boat! After this one wreck, we found two others close by as well. When the wind picked up a little, we set sail. The first miles around the island were super slow, there was just enough wind to make 2 or 3 knots. But, since we were so slow anyway, we took a shortcut through some tight passages, and in the end the distance made good was not too bad. The wind, and waves, picked up quickly as soon as we left the island behind us.

The first day was a little miserable because the waves were very short and steep. Afterwards, we had 4 or 5 days of fair wind and an easy sea. We made just over a 100 miles a day, sailing close hauled. The weather and corresponding tactics were discussed daily, and the rest of the time we sat around playing cards or reading. One of those days, we had tortillas for lunch. This meant we were all sitting around the table inside, stuffing the tortillas as much as possible with all the ingredients spread around the table. After the last one was divided, Jesper got up and said he’d take a look outside, supposedly to check for whales or boats, but we knew better. His sealegs didn’t carry him so well sitting inside, so he had to look for the horizon (being inside is not the best for seasickness, and looking at the horizon is). But then he did see whales! We were all out in an instant, looking behind us where a small pod of pilot whales was resting at the surface.

A few days after, we crossed the 180 degrees, the international dateline, going from ‘westerlengte’ to ‘ oosterlengte’. After we crossed the 0th meridian, soon after departure from Rotterdam, we have always thought of our position and that of our destinations as xx degrees north xxx degrees west, than xx degrees south xxx degrees west. And from now on, it will be south and east, all the way until the southern Atlantic ocean. Now also, we have sailed at least halfway around the world! This had to be celebrated with a little glass of rum or coke with lemon, while watching a beautiful sunset.

Then, the good life at sea was interrupted for a while. The wind backed to the north east, which we knew would proceed a passing front and some tough weather. The weather forecasted strong headwinds, about 25 knots, but mostly very steep waves. For waves, there are two things that matter: the height and the period. Bigger waves tend to be further apart, thus less bad. For a rule of thumb, if the height of the wave in feet equals its period in seconds, its pretty bad. We had 10 feet waves in only 6 seconds period.
As we knew what was coming, we tried to make the most of the last hours of good wind while preparing for the worst. The solarpannels went inside, everything was stowed away somewhere safe and secure. The sprayhood cap was put into place and the stormsails prepared. The first night was extremely dark, you couldn’t see a thing. At first there was a little shower passing, bringing stronger winds but only for a short period of time. The rest of the night we could sail quite nicely, although we didn’t dare to set much sail, as there was no way to see a cloud coming; it was all dark. In the morning it cleared up completely, and we even set the full jib for a while. But then the wind came, and soon we were down to just a deep reefed mizzen and the small headsail. We were hove to, which means we weren’t pretending to make any headway but instead tried to keep the bow pointing into the waves and wind at an angle. This way, we were drifting with about 2 knots, almost perpendicular to the wind. Inside it felt very easy and comfortable, but as soon as you peeked outside you heard the wind whistling through the sails, and saw the occasional wave crush over deck. All in all, this wasn’t so bad at all, just a little boring maybe. But, when the worst had passed after 36 hours and we wanted to start making some headway again, this turned out to be pretty difficult. The waves were still big, and when sailing upwind every wave sets you back a few meters. The tacks we made were disappointing, sometimes we would do little better than a 180 degree turn, pretty much useless.

Making so few miles in the right direction made us all a little grumpy. We hoped for a quick passage, we did calculate for 2 days storm, but not for another 3 days fighting waves and a strong headwind. But everything passes, and soon after we were sailing in the right direction again, and the hardships and frustration were all forgotten.

We sailed nicely again, the sea was smooth and the weather good, though horribly cold! I didn’t wear a jacket for warmth for a very long time, and now I needed one with two sweaters and thermal underwear underneath! The hats came out, extra blankets were divided equally and the sunny spots were suddenly desired much more than the shaded spots.

With the now favorable conditions we tried to set as much sail as possible to make up for lost time. Unfortunately our jib, which is ready for retirement and will be replaced in New Zealand, ripped again over a length of 2 meters and needed to be taken down for repairs. In a time frame of 4 hours the jib was taken down, stitched back together and set back up again. Content with our work of the day, we set down to play another game of cards. Soon after the wind started to die down a little, which meant we had to pause our game to take out the last reef in the main sail. Jesper got up and when he pulled the reef line to undo the stopper, suddenly the whole boom broke of the mast and was just hanging on the sail. Luckily all the necessary tools for (at least temporary) repairs were on board. With the now calm weather it was a job that took us half an hour, but we knew it was lucky this didn’t happen during the stormy weather. But as wise man once said: “The better prepared you are, the more luck you may expect”.

When the wind died to nothing, and we saw all other sailing boats pass us under engine at 6 knots or more, we decided to do the same. When there is a little drip of wind to sail with, that’s always better than using the engine, but when there is nothing at all and you want to get somewhere, you might as well. In the morning, the sea was flat as a mirror, the sky deep blue, and the sun shining. All the sweaters could stay inside, and finally we dared to take a shower on the foredeck. A few hours later we saw a whale coming straight at us. We turned and killed the engine. I climbed halfway the ratladder, so I could have a look from higher up. The water was so flat that you could see the whale underwater as well as above. I’d even say, from higher up it was hard to say which part of it was above and underwater! “Beaked whale!” I shouted, “very rare!”. As it approached us, I saw his head turning towards Lotta, than he dove down and left us at the surface. What a sighting! We classified it as a strap-toothed whale, indeed a very special and rarely observed whale. We also saw sailing jellyfish and snails, a crab, a turtle with a few fishes swimming in its shade, and an albatros, coming closer to take a look at us. The next days we also saw many dolphins and another whale.

After 14 days and a few hours we arrived in Opua. Just a little longer than we d expected to sail, although if we would have used the engine it may have been two days more. Here we met many friends we made somewhere on the pacific or even in thePanama Canal.


Terug van Tofua

Door Peter

Dinsdag 15 oktober Tofua / Tofou-Limu

Als we om half 6 weer allemaal veilig aan boord zijn, neemt 30+ eerst een duik om het zweet en stof van de vukaanbeklimming af te spoelen. We zetten zeil richting Ha'afeva of een ander mooi eilandje daar in de buurt.
Hoog aan de wind zeilen we bijna in de goede richting. 30- had al een heerlijke maaltijd klaar staan, terwijl de stturinrichting haar werk deed hebben we bij een lekker maal onze ervaringen besproken, en de wachten verdeeld.
In een prachtige maanverlichte nacht zeilen we hoog aan de wind richting Ha'afeva. Ik heb gekozen voor de laatste wacht, die van de zonsopkomst. In de verwachting dat ik na de beklimming als een blok in slaap zou vallen. Maar nee hoor, blijkbaar nog vol van alle indrukken duurde het heel lang voor ik sliep.
Tijdens mijn wacht van 4 tot 7, maakten we een slagje rondom Putuputua (alleen al die mooie naam, spreek die maar eens een paar keer uit!). Overstag en een halfuurtje over bakboord. Niet te vroeg overstag, dan komen we niet boven Putuputua uit, maar ook niet te laat, dat is zonde.
Als het licht is besluiten we door te zeilen naar Limu. Zo'n typisch atol-eilandje, hopelijk voor ons alleen. Er zijn twee meeliggers die ook op Limu aan lijken te stevenen, maar zij maken gelukkig andere keuzes. Bij Limu zeilen we nog om een koraal blok heen en ankeren op heerlijk rustig water niet ver van het strand.
Prachtig duiken rondom het koraal, wat toch weer andere kleuren en vormen laat zien. Reuze-oesters met wonderschone lippen, prachtige nemo-visjes die zich heerlijk wentelen in de anemoon-tentakels.
Er valt zoveel te zien. Daarom is het goed dat je het na verloop van tijd toch koud krijgt en stopt.
Als de ergste hitte voorbij is gaan we met Schub aan land om rond het eiland te slenteren, beesten op het rif te bekijken en mooie schelpen te vinden. Als de zon ver genoeg is gezakt spelen we op het mooie brede strand weer eens een potje frisbee, 2x2 met 2 frisbees. Heerlijk spelletje, met af en toe een verkoelende duik.
Na een heerlijk maaltijd "Chez Lotta" voldaan te kooi.

Woensdag 16 oktober Limu - Lifuka/Pangai

Vanochtend is het zwaar bewolkt en regent het. Soms flinke regen, maar wel met een aangename temperatuur, dus is het niet erg om wat te klussen. De kluslijst blijft onuitputtelijk, groeit immer weer aan. Een bron van voldoening, er is altijd wat te verbeteren. Vanochtend worden aangepakt: beter vastzetten van de trap; ankeralarn cq muziek buiten (wat heeft de hoogste prio?); en reparatie top-leuver grootzeil en plaatsing extra leuver/glijder aan het grootzeil. En passant leren we van Simon hoe je dynema-soft-chackels maakt, volgend jaar ook op skûtsje en aak? Ondertussen geeft de overvloedige regen de gelegenheid om zoet te douchen en een wasje te doen. De bezwete kleren van Tofua, en het ontzilten van de ergste klamme lappen (ook wel bekend van de wadweken).
Als 30+ klaar is met het grootzeil is het tijd voor een duik. We duiken rond een koraalpatch dichtbij Lotta. Weer prachtig, kleurrijk, nog steeds nieuwe vormen en kleuren en prachtig zeeleven. Een white-tip reefshark scharrelt er ook rond; zou deze ook ongevaarlijk zijn?
Na de duik gaat 30- door met de electronica-puzzel. Niemand van de eigenaren is fan en electro/electronica. Misschien is de electro/electronica bouwwerk daarom een soort stiefkind van Lotta. Maar ook een heel uitgebreid systeem; 5V;12V, 24V, 220V; diverse inverters; met als stroombronnen: 2 sets zonnepanelen; windmolen; schroefasgenerator en motordynamo; met als accu's: start accu; huishoud accu; dubbel accupakket voor hh en voorstuwing Schub. Allemaal met regelaars, diodebruggen, zekeringen en schakelaars, en natuurlijk de bekabeling. En dan heb ik het nog niet over de communicatie- en navigatie apparatuur. Het systeen is gegroeid vanaf de bouw, uitgebreid en ge-update. Misschien levert dat ook wel een zekere mate van "resilience". Daarnaast zijn er mysterieuze storingen en fixes. Storingen die verholpen worden zonder oorzaak te vinden, en dingen die het weer doen terwijl iets anders gerapareerd wordt.
Enfin, terwijl Simon en Jesper zich over de bak met draden en kastjes onder de buiskap buigen, zet 30+ koers naar Pangai. Heerlijk zeiltochtje over beschut water achter de riffen en eilanden. Af en toe door een "pass", zeg maar een oceaangat, met stroom, deining en branding. Iemand op de uitkijk voor koraalblokken, en dan weer door in de beschutting. Ondertussen hebben weer muziek buiten, en vangen we weer een vis. Dit keer een behapbaar formaat van 75 cm. Wordt gedetermineerd als een "bronze trevally".
Rond zonsondergang ankeren we weer op de reede van Pangai. Menu, surprise; gebakken vis, aardappelen en de laatste groenten (met een saus getrokken van de graat). We kunnen weer voldaan te kooi.

Op donderdag klaren we uit bij Pangai, doen boodschappen en laten de andere helft van van onze vis klaar maken bij de "Hungry Whale".
O ja, over walvissen gesproken, we hadden nog niet geblogd over ons zwemmen met walvissen.... Ach dan hebben we ook nog wat te vertellen.


De Schat van Tofua

Belevenissen van het 30+ team Belevenissen van het 30- team
Waterdichte tassen vinden we nergens voor nodig, en de Garmin tracker vinden we niet stoer. We hebben toch onze aantekeningen en aanwijzingen? Inderdaad komen we droog over, en terwijl we onze schoenen aantrekken op rotsen maken we kennis met het expeditieteam van ‘Havili’. Een paar van hen werken voor Elon Musk, en zijn zwaar geïnteresseerd in die slimme Delftenaren bij ons aan boord, geïmponeerd als ze zijn door de bijdragen van de TU Delft aan de Hyperloop. Aan boord moeten we eerst maar ergens heen, dan komen we daarna wel rustig bij. Dat bijliggen of ronddobberen lijkt ons maar niks, dan moet je steeds om je heen kijken, en het schommelt vast enorm. Daarbij hebben de andere vulkaanbeklimmers ons verteld over het snorkelen hier. Dus we ankeren een halve mijl verderop, niet echt beschut of goede ankergrond, maar wel lekker dichtbij, en nu kunnen we de landploeg in elk geval goed ontvangen op de radio.
De Havili mensen lopen een stuk sneller dan wij, maar rusten dan ook weer vaker. Wij dieseltjes vorderen gestaag door het struikgewas in en rond de gullies. Soms raken we het spoor bijster tussen de vele sporen en geitepaadjes. Afwisselend vinden zij of wij het makkelijkste pad, en zo klimmen we om en om achter elkaar aan of voor elkaar uit. Eerst maar wat eten, alle tassen uitpakken, veel drinken. Dan zijn we enorm toe aan een frisse duik, en als je dan toch gaat zwemmen, beter meteen naar het anker kijken en op schildpaddenjacht! Het anker ligt prima, achter een afgeronde steen gehaakt. Die houdt wel en krijgen we ook makkelijk weer los. Door het golvende water ben je elkaar meteen kwijt. Zo ontdekt Jesper de enorme scholen vissen bij de kant, en Simon de schildpadden bij het koraal.
Op de kampsite van de jongens vinden we aanmaakhoutjes, netjes gekloofd en opgestapeld voor de volgende gebruikers. Via de marifoon houden we Lotta op de hoogte van onze vorderingen. Het is niet overdreven heet, en na een kleine 2 uur zijn we op de kraterrand; een indrukwekkend uitzicht naar binnen, een wijds uitzicht naar buiten.

Geënt op het concept van ‘geocaching’ hebben we een schat meegenomen; een melkblik met daarin een zakmes, een bahco, een setje viltstiften en een ‘gipfelbuch’. We zoeken op de kraterrand een makkelijk herkenbare plek om de schat goed zichtbaar achter te laten. Als we de coördinaten willen opslaan, blijkt dat al onze slimme apparaten óf aan boord liggen (niet romantisch genoeg, angst om nat te worden) óf niets doen zonder bereik… Maar dat vinden we eigenlijk ook wel echter zo, we kiezen de subkrater en de westpunt van Kao als lijn waarop we de schat leggen.

Dan weer verder met uitrusten. Een potje kaarten, beetje eten, beetje limo drinken. Er komen nog 2 boten aanzeilen, die precies achter ons komen ankeren. Zo gaat dat, die zien iemand liggen en denken dat dat dan wel de beste plek zal zijn. Ze komen even buurten voor informatie over de beklimming. Dan besluiten we de harpoen weer eens tevoorschijn te halen, voor de enorme scholen vis die nergens bang voor waren. Inderdaad, vissen gevonden, en je kan ze bijna aanraken met de harpoen.  Maar dan, zodra je ze ook echt wilt schieten, dan zijn ze er opeens allemaal ver vandoor. Nergens te vinden, en behoorlijk schuw. Typisch speervissen is dat, de enige vissen die niet bang zijn, zijn óf te klein, óf het zijn enge barracuda’s of haaien, die je sowieso niet durft te schieten.


We hebben nog tijd om af te dalen in de krater, en ervaren de indrukwekkende natuurkrachten van het subkrater, die ploft en zucht als een prehistorisch overdrukventiel. Terwijl de mensen van Havili doorgaan naar het kratermeer klauteren wij terug, en vinden de plek waar we weer moeten afdalen. Als we onze perfecte timing willen melden aan het Lotta team, reageren ze niet. Ze zijn blijkbaar aan het duiken of zo.  
De afdaling verloopt voorspoedig, af en toe herkennen we een verbrande omgevallen boom, of een uitstekend plateau,  of blauwe lintjes aan de bomen. Maar dan komen we in de dichte begroeiing van de gullies en zijn we even hopeloos de weg kwijt. Peter denkt dat we linksaf moeten, ik denk dat we verder naar beneden moeten. We worstelen ons door hoge varens door. Waarom waren we zo eigenwijs die Garmin niet mee te nemen? Gelukkig bedenken we als snel wat je altijd moet doen in dit soort gevallen; terugkeren tot het punt waarvan je zeker weet dat je nog goed zat. Dat doen we, en ja hoor binnen enkele tientallen meters vinden we het goede pad terug en komen zonder problemen bij de betonnen plaat waar we nog rustig de tijd nemen om fruit te plukken; citroenen en ananassen, de mango’s zijn er nu niet. Onbegrijpelijk dat 30- hier niks geoogst heeft J. En ook stom dat ze nog steeds de marifoon niet beantwoorden. Enfin, het zal wel.  Dan nog de laatste gully, we zijn net op tijd op de oppikplek, om de Lotta te zien wegzeilen. Gelukkig laten ze het zeil weer zakken en komen ons op de motor ophalen. We horen maar niks van het 30+ team, wat ons een beetje verbaast. Maar goed, dan zullen ze wel of precies op tijd zijn, of net laat. We koken rustig wat eten en zijn van plan die kant op te kruisen. Als het anker eindelijk binnenboord is, wat nog niet meevalt voor onze oceaan-armen tegen deze wind en golven in, zetten we de zeilen. Nog voordat we getrimd en wel op pad zijn, zien we 2 mannen uit de jungle opduiken, druk zwaaiend. Dat  zullen ze wel zijn dan, dus toch maar even snel op de motor dit laatste kleine stukje.

De verovering van Tofua

Belevenissen van het 30+ team Belevenissen van het 30- team
Peter roeit de twee jongelingen naar wal met het trouwe bijbootje Schub, ik blijf aan boord om Lotta op haar plek te houden. Hoewel veel rustiger dan vanochtend, dansten de golven nog steeds om de rotsen van wat de ‘landing site’ zou moeten zijn. Behendig houdt Peter Schub in de lij van een rots, en behendig springen Simon en Jesper met hun bagage aan wal! Stap één, zeker niet de makkelijkste, is geslaagd, zonder nat pak! Met het oog op de golven en een sketchy landingsplek, hebben Jesper en ik zoveel mogelijk in waterdichte tassen gepakt. Maar toch liever droog landen, en het liefst ook zo snel mogelijk, het wordt al snel donker…


Nu hebben we de hele nacht tot de volgende ochtend voor onszelf, wat zouden we doen? We hebben geen doel, dus beginnen met alle manieren van bijliggen uit te proberen, zodat we rustig mogelijk blijven liggen, en daarnaast zo min mogelijk verlijeren.  Met de gewone fok doen we nog één knoop, met het kleine rode stormfokje nog slechts een half knoop. Gehaast lopen we de vulkaan op, de route lijkt nog makkelijk te vinden, maar een enkele keer lopen we verkeerd, wat makkelijk te compenseren is met een klein stukje ‘doorsteken’ door dichte begroeiing. We zijn best tevreden met onszelf, misschien toch niet zo slecht die oceaan-benen!


De marifoon kraakt: 30+ 30+ voor 30-
30- voor 30+ kanaal 14!
Kanaal 14 Schooltje gevonden, gully gevonden,  alles gaat goed. We zijn nu boven de boomgrens. We zien jullie prachtig bijliggen, mooi bruin bezaantje met rood stormfokje. We zijn bijna jaloers!
Terecht! Wij zijn hier heerlijk aan het spelevaren! Veel succes en tot later Ik bedacht nog, als jullie zo bijliggen, hoef je niet de hele nacht wakker te blijven om wacht te lopen, en kun je ook afwisselend de wekker zetten zodat er elk uur iemand kijkt en je steeds 2 uur slaapt!


We gniffelen wat om de wijze raad van de schipper-of-afstand; we kennen dat gevoel van niet kunnen loslaten maar al te goed! En gaan vervolgens baldadig verder op zoek naar mogelijkheden om meer scheepsregels aan ons laars te lappen nu de anarchie aan boord is uitgebroken. Helaas kunnen we niet veel bedenken, behalve dan dat we vóór achten kunnen gaan slapen, maar ook dat is eigenlijk een regel die onder het zeilen toch al niet gold...

Met de verrekijker turen we naar waar we denken dat de route is, en af en toe zien we een schim van blauw en een geel t-shirt als kleine stipjes op de berg!

Ok, valt toch tegen. We lopen te snel, en we kunnen er geen van beide wat aan doen. Dan ben je snel buiten adem, zeker met een hoop brandhout in de armen, dat is later vast niet meer te vinden. Dan vinden we de perfecte campsite, een vlak stukje zachte grond met een prachtig uitzicht. We gaan mooi niet verder hoor, daar wordt het echt niet beter van! Dan hebben we nu tijd voor kampvuur en eten.

We zetten de tent op, op een bed van extra veel varens, netjes neergelegd zodat er geen stokjes in de ruggen prikken en we hopelijk relatief zacht liggen zonder matjes. Het vuurtje wordt gestookt en het feest kan beginnen! Eindelijk verlost van 30+, tijd om te stappen, disco, dansen.

Al snel wordt het donker, in de kuip eten we ouderwets aardappeltjes met een blik spinazie en een gekookt eitje, en kijken ondertussen naar de majestueuze silhouetten van de twee vulkanen tegen de nachtelijke hemel. Het uitzicht is super:  Het vulkaan-eiland Kao, een langzaam wegzeilende Lotta, verlicht door de zonsondergang, helaas net uit beeld. Na de borrel warmen de blikjes op, een blik bonen met saus en een blik linzen met saus. De saus is exact hetzelfde, wat een beetje grappig is. We delen beide blikjes, gevolgd door een blikje perziken.
De marifoon kraakt: We hebben kamp gemaakt, het kampvuur brandt!
We zien niets!? Wacht, we porren het vuur even goed hoog!
Jaah! Nu kunnen we jullie vuurtje zien! Goede nacht!


Grappig, we worden beiden helemaal ontroerd door dat kleine lichtpuntje halverwege de berg, een wonderlijke verbondenheid maakt zich van ons meester. Daar zitten ze!!!  Ik moet denken aan de indrukwekkende schilderijen van Swaen Harmsen (Ja, googel die naam maar!) gebaseerd op een foto die vrienden maakten van hun hoofdlampjes toen ze halverwege El Capitán op een richteltje overnachtten.

“There is no distance throughts can’t travel”, maar als de afstand zoals nu beperkt blijft tot een zichtlijn van een paar mijl, wordt het nog veel makkelijker!

Steeds als ze op de berg wat nieuwe takken op het vuur leggen, zien we het door de kijker even oplichten, maar zodra ze de vlammen klein houden zien we alleen maar een donker silhouet, en na een uurtje turen gaan we toch maar slapen.

Bij gebrek aan disco en ander vermaak, toch maar weer een klassiek potje kaarten. Daar raken we gelukkig nooit op uitgekeken. Tussen de slagen door gooien we af en toe een houtje op het vuur en kijken tevreden naar het heldere toplicht van ons vertrouwde scheepje ver weg.
Net als ik de marshmallows tevoorschijn wil halen begint het te regenen. Het vuurtje houd nog verrassend goed stand, terwijl wij ons potje droog in de tent voortzetten. De regen wilt niet stoppen, bij gebrek aan beter toch maar om kwart over 8 naar bed, we hebben immers gezeild vandaag J
We zetten de wekker om het uur en hebben zo een super rustige nacht aan de lij van Kao. We slapen best aardig, het is wat hard dus je moet je regelmatig omdraaien maar verder heerlijk droog en het schommelt niet!
Bij het eerste daglicht zet ik alle zeilen weer bij en kruis met een zacht briesje terug richting landing site. Tussendoor bak ik een stapel pannenkoeken voor ontbijt en om mee te nemen. We pakken onze spullen voor de tocht, voor zover die niet door de jongens in gebruik zijn. We staan op voor zonsopkomst.  Het vuurtje wil niet meer branden, en de aansteker is ook leeg. Maar marshmallows voor ontbijt is toch overdreven en koffie vonden we te zwaar. Al snel zien we Lotta terug naar het Oosten kruisen. Blijkbaar zijn ze toch meer afgedreven dan we dachten.
Één ander jacht was in de buurt, Havili, en zij hebben vannacht wel in de lij van Tofua geankerd. Ze roepen ons op via de marifoon en gaven aan dat ons bijliggen wellicht een betere optie was dan hun gerol vlak bij de rotsen. Ook zij willen Tofua beklimmen, en we wisselen de beperkte informatie uit die we hebben. Toch zie ik via de AIS dat ze de landing site voorbij motoren, en via de marifoon ben ik nog op tijd om ze te helpen die te vinden. We klimmen licht bepakt verder omhoog. Het pad zijn we direct kwijt, maar dat geeft niet. Van de kraterrand hebben we weer een mega uitzicht. De krater loopt stijl naar binnen af, met in het midden een enorm meer. Aan een zijkant is een actieve sub-krater, die enorme witte wolken uitbraakt. Rond de actieve sub-krater is alles nog donker zwart en geheel onbegroeid. We lopen langs de kraterrand tot we naar de sub-krater kunnen afdalen en door de prikkende rook de krater in kunnen turen. Het lijkt behoorlijk diep, loopt stijl af en stinkt vreselijk.
Precies om 11 uur maken we ons laatste klapje richting landing site, op hetzelfde moment zet Havili haar expeditie aan land en doemen onze twee helden uit het bos op! Peter pikt ze weer op en zo hebben we even later twee stralende 30-ers aan dek die het commando weer overnemen van de gezapige 30+ers De terugweg gaat redelijk voorspoedig. De tent is een goed herkenningspunt om het pad weer terug te vinden, en dan gaat het goed tot we in het dal komen. Daar missen we ergens een afslag, en dwalen een tijdje rond. Niet omdat we de weg kwijt zijn, maar omdat we immers beloofd hadden fruit te zoeken J. Dan vinden we weer de betonnen plaat, en vandaar de weg terug.  Als we bijna bij de landingsplaats zijn zien we door de bomen Lotta aan komen zeilen. Volgens mij zijn we nog niks te laat, zij hadden er echt niet eerder kunnen zijn. Gelukkig, dan is het niet zo erg dat we een uurtje later zijn dan het oorspronkelijke plan.

De zoektocht naar Tofua

Door Peter

Zaterdag 12 oktober Uoleva - Ha'afeva

Vandaag willen we vetrekken naar een ander eiland binnen het Koninkrijk Tonga, en vervolgens naar het vulkaaneiland Tofua. Maar eerst willen kijken of we bij andere schepen eventueel informatie in kunnen winnen over de landing en de beklimming van Tofua. Bij de touristinformation in Pangai konden ze ons niets vertellen. Ook al staat in de eigen gids èn in de lonely-planet dat de touristinformation meer informatie heeft.
Hoewel we hier alleen hebben gelegen, zijn er nu 16 jachten in de baai. Van een kletsgrage Noor (van Ladystar 2, al eerder ontmoet) hoorden we gisteren op het strand, dat de bemanningen van een Nederlands en een Noors schip samen de beklimming hadden gedaan. 30+ gaat in Schub de vloot af de op zoek naar verhalen over Tofua, terwijl 30- zeilklaar maakt.
Als eerste gaan we bij Yana langs. Een prachtige race-machine-trimaran. Al twee jaar bewoond door Trijnie en Hennie. We zijn welkom aan boord en komen graag even kletsen, maar voor ervaringen van Tofua moet je bij die Amerikaan zijn. Wij uiteindelijk weer verder. De Amerikaan bevestigt dat hij op Tofua is geweest, maar verwijst ons door naar de Noor die even verderop ligt. Daar lijkt het er even op of iedereen nog uitrust van de vermoeidheid van Tofua, maar uit eindelijk verschijnt de schipper aan dek.
Ja, zij waren er geweest: heb je je i-pad bij je? dan kun je van alles krijgen. Maar liefst over een kwartier, na hun ontbijt.
Wij de I-phone van Bernard halen bij Lotta, die inmiddels al aan het zeilen was. Dat was ook de bedoeling. We hadden bedacht dat dit een mooie gelegenheid was voor een foto-shoot. Vanaf Yana werden inmiddels al foto's gemaakt.
Met even bijliggen konden we de I-phone oppikken en bij de Noren aan boord. Holwer, de Noorse schipper, was enthousiast en wilde graag alles delen. Met hun ervaringen, coördinaten van anker- en landingsplaats en een routebeschrijving gingen we van boord.
Ondertussen stoof Lotta voltuig door de baai. Foto's van voren, loef, lij en van achteren van een Lotta in vol ornaat met een prachtige achtergrond.
Met een van alle hijsen, overstaggen en gijpen, en genua inroĺlen, uitdraaien en weer aanhalen, warmgedraaide Simon en Jesper zetten we koers naar Ha'afeva.
Onderweg hebben we nog een grote dorade aan de haak. Om wat snelheid te minderen gaan we bijliggen en rollen we de genua in. Dat is het moment dat de dorade ons voorbij zwemt en loskomt van de haak. Helaas, weer een grote vangst mislukt.
Bij Ha'afeva zeilen we prachtig tussen de riffen door en ankeren we in de beschutte lagune bij het eiland. Mooi op tijd om nog even te snorkelen bij het dichtbijzijnde rif.
Later komt Yana ook binnen, en nodigen we Trijnie en Hennie uit voor een borrel. Niet dat we veel drinken hebben, maar een rum-kola gaat er wel in.
Leuk om zo even ervaringen uit te wisselen en te horen over andere levensverhalen.
Na de borrel eten we nog heerlijke tortillas en gaan we moe te kooi.

Zondag 13 oktober Ha'afeva

We gaan vroeg aan land, 30+ voor een bezoek aan de plaatselijke kerk, en 30- om het eiland te verkennen. We lopen een kilometer over de weg van de veerbootsteiger naar het dorp, en spreken de eerste dorpelingen die we zien aan bij een soort schoolgebouw. Ja, daar is een mis, begint om 10 uur. We kunnen dus nog even wandelen over het strand langs het dorp. Er zijn relatief veel leegstaande vervallen huisjes, en we zien ook een aantal andere kerkgebouwen. En net als op Lifuka lopen de varkens en de biggetjes los rond.
Tegen half 10 lopen Bernard en ik een grote kerk binnen waar al een dienst begonnen lijkt. Maar het blijkt nog maar een opwarmertje. Het is een soort voorlezen, waarbij elke zin heel hard en schel afgemaakt wordt door een paar dames in de kerkbanken. Om 10 uur komen er meer dorpelingen, op het zondags gekleed, de dames met prachtige hoeden, de mannen in zwarte pakken en de kinderen in hun kleurigste kleding. Het bidden gebeurt op de knieën, met de kont naar de dominee, en de onderarmen op de bank, het zingen is hard, schel en enorm vals. Als de voorganger ook nog schreeuwende donderpreken begint, sluipen Bernard en ik de kerk uit. Door het dorpje lopend tellen we 6 kerkdiensten die aan de gang zijn. Van de enige bewoonster die niet naar de kerk gaat, horen we dat er 7 kerken zijn in het dorpje. Bijzonder aantal, dat met maar een paar honderd inwoners.
'smiddags gaan we met Schub naar een rif vlakbij waar een wrak ligt. Het wrak ligt met een deel van het achterschip boven water en is al prachtig begroeid met koraal. Via een paar openstaande luikhoofden kun je prachtig door het wrak heen zwemmen. Het koraal er omheen is ook weer wonderschoon.

Maandag 14 oktober Ha'afeva - Tofua

Om 2 uur 'snachts gaan we ankerop en zetten we zeil richting Tofua. Plan is om bijtijds de eerste ploeg op de wal te zetten voor de beklimming van de vulkaan. De zeiltocht gaat voorspoedig, en we zijn mooi op tijd bij de landingsplaats aan de noordzijde. Deze is gemarkeerd met een 2 meter hoge witte stok en bestaat uit een klein inhammetje tussen de rotsen. Er staat nog een imposante oceaandeining, die van een landingspoging een hachelijke zaak maakt. Daarom besluiten we tot een rondje Tofua, in de hoop dat de deining in de loop van de dag tot rust komt. Kunnen we lekker nog wat dutten en spelletjes doen. Tegen de klok in gaan we rond het vulkaaneiland, prachtig weer, mooi rustig zeilwindje. Op de hellingen aan de o-zijde zien we zowaar wat huisjes. Opeens worden we aangeseind met een spiegeltje. Even later zien we rook van een vuur. Dit is het seinen-repertoir van schipbreukelingen of andere mensen die hulp nodig hebben. We besluiten de steven te wenden richting kust en poolshoogte te nemen. We worden aangeroepen "come, come". We weten niet hoe serieus we dit moeten nemen, zien inmiddels mensen zwaaien op het zwarte strand. Uiteindelijk kiezen we voor een landing. Lotta blijft op veilige afstand van de branding, en Bernard en ik stappen in Schup. Gekleed op een natte landing stevenen we af op de plek waar de branding ons het minst erg lijkt. Blijkbaar was het niet de bedoeling dat er ook echt mensen kwamen, opeens was iedereen van het strand weg. Was het toch een practical joke? Ergens voelden we ons genomen, maar ook opgelucht. We konden onze angst voor de branding opbergen, daar hoefden we niet meer doorheen, en peddelen rustig terug naar Lotta. Geen spannend verhaal over een hoogzwangere vrouw naar het ziekenhuis vervoeren of andere heldendaden, maar wel een gerust geweten.
De tocht rondom Tofua is dermate lang, dat een beklimming vandaag alleen in combinatie met een overnachting op de vulkaan kan. Simon en Jesper zien dat wel zitten, toevallig heeft Jesper ook nog een tentje bij zich........


Chez Lotta

Door Bernard

De vorige blogs hebben wellicht de indruk gewekt dat de bemanning van Lotta zich vooral inlaat met zeilstanden, planetenbanen en koraalvissen. Dat beeld moet node bijgesteld, aangezien het culinaire een prominente plaatst inneemt in ons dagritme. Je zou zelfs kunnen stellen dat alle andere activiteiten volledig ondergeschikt zijn aan alles wat met eten te maken heeft, en is een etappe zeilen met Lotta in feite een verkapte culinaire cruise.

Laten we beginnen bij het ontbijt. Bakkers Peter en Simon zijn hier de twee protagonisten, die elkaar elke nachtwacht de loef afsteken met een nog mooier, knappiger of luchtiger brood; dan wel dubbel gekneed en gerezen, dan wel extra zwaar met 7 granen, dan wel gevuld met sesamzaadjes, lijnzaad, vlokken of nootjes, die we allemaal in grote hoeveelheden hebben ingeslagen in Salinas. Deze heerlijke broodjes worden belegd met zelfgemaakte kruidenboter, sesampasta, gebakken eitjes of wat schaarse kaas. En dan een zoetje toe; wie kent er niet de uitmuntende “Musco Hazelnut Cholocate” van Brinkers, made in Holland, en aanzienlijk beter dan Nutella?!

Lekker vers broodje!

Afgezien van deze koolhydraten, verorberen we nu ook met zijn vieren een zo’n goddeijke pomplemousse, die sinds Tahiti helaas op rantsoen zijn maar daarom niet minder lekker. Daarnaast is het de taak van de ochtendwacht om de dagelijkse kokosnoot te slachten. Dat dit soms gepaard gaat met bloederige taferelen, versterkt slechts ons Robinson Crusoe gevoel. Sinds we bijna twee maanden geleden aankwamen op de Marquises ging er vrijwel geen dag voorbij dat we niet een zelf geruilde of geplukte pomplemousse en kokosnoot op het menu hadden.

Lunch blijft meestal beperkt tot een simpele noedelsoep (maar dan wel met extra bouillon en/of knoflook), aardappelpuree uit een pakje (maar dan wel met gecarameliseerde uienringen), of gazpacho (twee blikjes gepelde tomaten, één blikje puree, uitje en knoflook door de blender, paar augurkjes of komkommer erbij snijden). Maar soms ontaardt de lunch ook wel in een volwaardige tweede warme maaltijd. Dit is eigenlijk best vaak het geval realiseer ik me nu…

aardappel puree vulkaan met blauwe kaas saus!

De warme maaltijd: die is tijdens de lunch en het daaropvolgende dagelijkse klaverjastoernooi het belangrijkste onderwerp van gesprek. De opties worden bepaald door een aantal factoren:
1. Kunnen we iets bedenken wat gevierd moet worden, en wat ons een smoes bezorgt om eens extra uit te pakken? We blijken ook hier zeldzaam creatief: Weer 500 mijl afgelegd? Dagrecord verbroken? Lotta 1 jaar onderweg? Lotta 180 lengtegraden van Delft? Peter Jarig?
2. Wat heeft de visvangst vandaag opgeleverd? Worden het filets of sushi, gegarneerd in citroen of gebakken in roomboter? Of hebben we vandaag helemaal niets gevangen?

Lekker vers tonijntje!

3. Wat is de uitkomst van de dagelijkse ‘veggie check’? Welke groente en fruit zijn nu nog goed, maar moeten we op vóór dat ze zeer binnenkort verworden tot stinkende zachte zwarte smurrie? In het algemeen zijn we wel op tijd om het bederven van verse producten tot een minimum te beperken. Wanneer ik dit schrijf hebben we 11 dagen geleden verse boodschappen gedaan, en inmiddels hebben nog 2 komkommers (beetje uitgedroogd maar nog wel goed), aardappelen en yam (beetje uitgelopen), 1 ½ kolen (Buitenste bladen steeds weggooien), ¾ pompoen, 4 uien en een dozijn lemoentjes (schilletje uitgedroogd en bruin maar van binnen nog heerlijk sappig). En natuurlijk een grote voorraad droogvoer en blikvoer.
4. Wat is de accuspanning? Als die zeer hoog is, mogen we van de schipper de koelkast wellicht een uurtje of twee aanzetten, en dan komen toetjes als semifreddo en chocolademousse in beeld!

Na bovenstaande stappen een paar keer iteratief te hebben doorlopen, is het menu vastgesteld en kunnen de koks aan de slag. Simon beklaagt zich erover dat hij in deze rol te weinig aan bod komt, Jesper daarentegen vindt het nog steeds wel fijn om niet al te lang binnen bezig te hoeven zijn…
Pas als je bezig bent in de kombuis, merk je goed hoe heftig de oceaandeining Lotta laat rollen en dansen. Als je je worteltje snijdt, rollen alle plakjes gelijk van je plankje af de vloer op. Als je je mes weglegt om op je knieen de worteltjes bij elkaar te zoeken, vliegt het bij de eerstvolgende golf met een grote boog de worteltjes achterna. Als je je kom beslag even loslaat om een eitje uit de doos te pakken, weet je dat dat geen goed idee was en kun je eerst een half uur lang overal beslagspetters van alle wanden poetsen en vervolgens bij nul opnieuw beginnen. Vrijwel dagelijks sneuvelt er een kommetje of kom, die dan weer vol goede moed met twee componentenlijm gerepareerd wordt. Samenwerken is dus het devies, beide koks klemmen zich stevig vast tussen de bank, de tafel en de vloer; de ene houdt de kommen, planken en ingredienten vast, en de ander verricht de culinaire handelingen. Absoluut rustpunt in deze chaos van rondvliegende ingrediënten, keukengereedschap en lichamen is het cardanische fornuis dat als enigste wezen in deze 8baan nergens last van heeft; het lijkt woest heen en weer te slingeren maar alle potten en pannen blijven er wonderlijk genoeg als vastgeklonken op staan. En zo kunnen we meestal naar een uurtje improviseren, samenwerken, en wat vloeken een heerlijke maaltijd doorgeven naar buiten…

Dan volgt nu de geheime bereidingswijze van de top-8 recepten met de beste on-board recenties:
1. Tahin. Sla op de markt van Salinas kilo’s spotgoedkopen sesamzaadjes in. Laat Peter de vleesmolen van wijlen zijn moeder in de handbagage meenemen, en klem de stevig op de trap. Dat de ingang hierdoor geblokkeerd wordt, is bijzaak. Zaadjes licht roosteren, drie keer door de molen, steeds flinke scheuten pindaolie toevoegen. Heerlijk, ook noodzakelijk voor:
2. Humus. Haal wat teentjes knoflook en een blikje kikkerwerten door de molen die toch al staat, mengen met kruiden en tahin; heerlijk voor op brood!
3. Het sap van de humus is prima op te kloppen tot eiwitschuim, bijvoorbeeld voor chocolademousse. Echter, de blikjes kikkererwten die wij hadden waren gezouten, dus hier aan boord blijft de chocolademousse van kippe-eieren favoriet (walnootje erop ter garnering, nog 6 plakken kookchocola over, hummm, moet wellicht ook op de rantsoenering). Wel eerst een slagroomklopper fabrieken van ijzerdraad op een boutje in de DeWalt accuboormachine.

Opkloppen met de boormachine

4. Pasta-room-kaas. Tahiti is Frans Overzees Gebied, dat betekent dat de Carrefour uitstekend voorzien is van alle Franse kazen en wijnen die je maar kunt bedenken. (Voor de intimi, zelfs de Sociando Mallet!). Minstens 800 gram pasta al dente koken, kookroom erdoor, pakje blauwe kaas erdoor smelten, half bokje parmezaanse kaas erdoor raspen. Lekker snel en altijd succes verzekerd! Zaak is wel voldoende kaas op voorraad te hebben. Dit doe je als volgt: je krijgt instructies om voor de pot nog 3,000 PFR te pinnen om de laatste dag voor vertrek door te komen. Per ongeluk druk je op de toets 30,000 PFR (zon op het scherm, kleine lettertjes, etc. etc.) en zo heb je plots 250€ die je in een dag kapot moet slaan, terwijl alle noodzakelijke boodschappen al gedaan waren… 
5. Wraps. Lekker snel en makkelijk. Wel eerst pittige mayonaise maken met voldoende chili erin – er is vrijwel altijd wel genoeg stroom voor de staafmixer. Bijkomend voordeel hier is dat je het probleem van de rondvliegende ingrediënten verplaatst van de koks naar de volledige bemanning….
6. Aubergine gerechten: vroeg beginnen; voor de melanzane moeten de schijfjes aubergine lekker geroosterd worden. Gemarineerd zijn de aubergines ook heerlijk, maar ook dat moet met voldoende geduld gebeuren. Ook op de pizza doen aubergineplakjes het uitstekend!
7. Amandel-citroen cake – niet te verwarren met natte begrafeniscake! Gebruik deels amandelmeel, en natuurlijk gechipte amandelen, en lekker veel lemoentjes!
8. Als je echt uit wilt spatten, bijvoorbeeld om 4 jaar Simon & Elena te vieren, maak hazelnoot-mokkagebak. Carameliseer twee eetlepels suiker (twee eetlepels, geen twee opscheplepels!), rooster amandelen en hak ze in mootjes, eiwit stijf kloppen, spatel alles erdoor met een scheut sterke koffie, half uurtje in de over. Smelt intussen chocolade met boter en koffie en koel af tot een stevige mokka-crème. Smeer de crème over de ingezakte schuimpjes (niet alles kan de eerste keer lukken) en garneer met een nootje. Vergeet niet dat je de komende uren niet zult kunnen slapen van de cafeïne shot.

Bij alle gerechten wordt getracht restjes over te houden voor de nachtwacht, echter de keren dat dat lukt zijn zeldzaam. Gelukkig zijn er dan nog die drie voorraadbakken met respectievelijk zoete, zoute en gemengde tussendoortjes. Voor mocht er iemand lekker trek krijgen…


Oversteek Zuid Pacific – Etappe 2

Door Bernard
Nu we Tahiti, het centrum van Frans Polynesië, ‘gedaan’ hebben, wordt het tijd om verder westwaarts te reizen, langzamerhand richting Nieuw Zeeland. Talloze eilanden op deze route lokken ons met sprookjesachtige namen, historische gebeurtenissen of boeiende reisverhalen, die de verbeelding prikkelen: Bora Bora, Rarotonga, de Cook Eilanden, Samoa, Kiribati… Veel te veel om in één reis te ontdekken, dus Simon stelt heel radicaal voor: we skippen alles, en stoppen enkel en alleen in Tonga op onze weg naar Nieuw Zeeland. Dan verdoen we onze tijd niet met zeilen (sic), in-en uitklaren, en nemen we uitgebreid de tijd om dit relatief onbekende en niet-verwesterde koningrijk te ontdekken. Zo gezegd, zo gedaan.

Deze etappe zal 1,500 mijl zijn, 14 dagen rekenen we, iets minder dan de helft van onze eerste etappe. Maar het zal minder leeg voelen; regelmatig zullen we weten dat er ergens niet al te ver achter de horizon een eilandgroep ligt te luimeren in de zon. Ook zal het weer minder bestendig zijn; de vertrouwde Oost-Zuid-Oost Passaat boet hier aan stabiliteit en kracht in.

We zeilen met een heerlijk noorderwindje en goed zicht vlak langs het rif van Moorea, waar we afgelopen week onze avonturen beleefd hebben; eerst passeren we de pass waarin we doken en Lotta lieten bijliggen om walvissen te kijken; dan onze ankerbaai, en tot slot de snorkelplek waar we de onder-water Tipi zagen. En op de achtergrond steeds die haarscherpe kam naar de top van Mount Rotui; toen we die beklommen hadden we amper een paar tientallen meters zicht in de wolken, vandaag domineert de berg majestueus het hele eiland. Met een paar uur is alles achter de horizon verdwenen en stellen we ons in op de nieuwe etappe.

We gaan dit keer voor een roulerend wachtsysteem: ’s nachts vier wachten van 3 uur (18-21, 21-24, 00-03, 03-06) en overdag 3 wachten van 4 uur (06-10, 10-14, 14-18). Totaal 7 wachten per etmaal, en we zijn met vier dus elke dag heb je één nachtwacht en meestal ook een dagwacht, en elke dag schuif je vanzelf één wacht op. Aan het begin en aan het eind van je wacht neem je een uurtje overlap met je maat om rustig over te dragen, samen een manoeuvre uit te voeren, of gewoon wat bij te kletsen of sterren te zoeken. De middelste uren van je wacht ben je lekker alleen met Lotta. Als het buiïg is, kun je nog best druk zijn met bijsturen, reven, ontreven; maar als het weer stabiel is heb je nu heerlijk de rust om je dagboek bij te werken, de bewegingen van de sterren eigen te maken, of het ritme van de golven tot je door te laten dringen. Voor je het weet is je wacht voorbij en kun je weer naar je lekkere warme kooi om uit te slapen de volgende dag in. Meestal dus. Niet altijd. Peter had de pech dat er in de vroege ochtend een ongelukkige golf over het achterdekje spoelde, zo ons luik in, plens op zijn bed. Jesper, die wacht liep, was in het kuipje ook zijknat geworden en informeerde gelijk door het luik hoe het daar beneden ging. Hij deed dat zo vrolijk, dat we eerst nog dachten aan een misplaatste grap. Maar een paar dagen later was Jesper echt niet in de buurt, en toch herhaalde het gebeuren zich nogmaals, ditmaal niet één maar wel drie putsen zeewater in Peter’s kooi… Ach, het houdt je bezig, opnieuw al je beddengoed drogen, en tevens word je met weemoed herinnerd aan de klamme lappen van het vooronder van de Rust en de Vriendschap…

Ergens halverwege de reis komen we langs een kleine atol met slechts een zeer summiere vermelding in de pilots: geen pass, wel een kleine, onbeschutte baai waar de gastvrije locals een paar moorings gelegd hebben; echter, allerminst een rustige plek om te overnachten. Omdat we toch vlak langs varen, besluiten we een spelletje te spelen met het thuisfront, waarvan we weten dat ze al onze bewegingen nauwkeurig volgen op de Garmin pagina van de website. We sturen recht op de atol af, en pas na het doorseinen van een tracking point varen we in een half maantje strak om het eiland heen, zodat we net vóór het volgende tracking point aan de andere kant beland zijn om onze oude koers te hervatten…  Ook hier is het zicht prima en durven we vlak langs de branding rond het rif te varen, we bewonderen het atol met zijn tiental eilandjes, spotten tussen de palmbomen hier en daar wat tekenen van bewoning: een schotelantenne, een watertank, een PV systeem. We denken zelfs dat we verderop in de baai twee mensen in een kano bezig zien. We zijn precies op tijd rond voor onze grap en maken weer een scherpe bocht weg van het eiland, onze oude koers richting Tonga. De marifoon is de hele week stil gebleven, maar nu kraakt-ie plots: “Sailing yacht, sailing yacht, here Palmerson Island…”
“Palmerson Island, here sailing vessel Lotta”
“Lotta, please change to channel 14”, op kanaal 14 gevolgd door:
“Lotta, you are heading in the wrong direction, the bay with the mooring is East of you. We have sent two men to assist you with the mooring, they are awaiting you in the bay…”
Ooops daar hadden we niet op gerekend, wat moeten we hierop antwoorden?
Palmerson geeft het nog niet op.
“Sailing vessel Lotta, how many persons do you have on board?” Alsof ze al bezig zijn een feestmaal aan te richten. We leggen uit dat we alleen maar hun mooie eiland in het voorbijgaan kwamen bewonderen, maar dat het niet ons plan was om bij hun te overnachten. Maar toch heel erg bedankt voor de gastvrijheid en sorry voor de gewekte verwachtingen… De man aan de andere kant van de marifoon kan er nog net “Allright then, have a good trip” uit persen, maar de teleurstelling druipt er van af. En ook wij blijven met een kater-gevoel zitten. Natuurlijk, het was een verre van ideale ankerplek, en het paste niet in ons originele plan, maar het beloofde wel onverwachte avonturen met gastvrije mensen die maar een paar keer per jaar wat verdwaald bootjesmensen ontmoeten? Hoewel we niet echt iets verkeerds gedaan hebben, houd ik er wel een verdrietig gevoel aan over, en zie alweer een reden om hier nog eens terug te komen (met Lotta 2.0!?), en dan wèl Palmerson expliciet op het lijstje te zetten; deining of geen deining!

Tijdens ons dagelijks boompje klaverjassen fantaseren we hoe we Palmerson aantrekkelijker kunnen maken voor jachten, door bijvoorbeeld een pass in het rif te creeëren. [Harten troef]. Baggeren? Mooie klus voor Boskalis met Wouter als projectmanager? [Stuk valt!] De Franse luchtmacht een gat laten bombarderen met overjarige munitie? [Laatste troef!] Of de marine met een paar goed gerichte torpedo’s? [Laatste slag is voor ons! Tel jij of tel ik?] Tegen elk plan komen vast wel wat natuurorganisaties in het geweer [Nat!].

De visvangst verloopt niet echt voorspoedig. Ze willen niet echt bijten, en de paar keer dat ze bijten zijn het zulke joekels dat ze de draad breken (of doorbijten) en niet aan boord komen. De eerste die we wel binnenboord krijgen is een sketchy barracuda. Vanwege zijn drie rijen vervaarlijke tanden klemmen we hem stevig onder de voet, hij kijkt me benauwd aan: “wat heb ik misdaan, ik krijg geen lucht, laat me los!”. Helaas is de barracuda één van de roofvissen die Ciguatera kunnen overdragen; een enge ziekte die zelfs dodelijk kan zijn, dus we geven hem terug aan de zee. De laatste dag hebben we opnieuw stevig beet: dit maal echt een enorme Wahoo van zeker 1,20 meter lang! Enorm gespetter, Simon ziet er stoer uit als hij hem moeizaam aan het dikke snoer langszij haalt. We fantaseren al dat we straks voldoende vis hebben om na aankomst het hele dorp uit te nodigen, maar eerst: hoe krijg je zo’n zwaar beest aan boord? Simon trekt aan de draad, ik steek mijn vingers door de enorme kieuwen en samen sleuren we zijn 30 spartelende kilo’s bijna over de railing. Dan nog een woeste klap, de wartel van de vislijn breekt open, de kieuwen scheuren uit, en de wahoo ligt weer in het water, bebloed, met haak nog in de wang en de bek totaal uitgescheurd… Voer voor de haaien maar niet meer voor ons. Beteuterd kijken we elkaar aan. Wat een beest was het! Hoe dichtbij waren we! Het was niet gebrek aan kracht, maar wel aan slimme aanpak van onze kant dat het ons niet gelukt is hem aan boord te halen. We bedenken een methode om dit soort pijnlijke missers in de toekomst te voorkomen. Sorry wahoo, we hopen dat je snel een ander, pijnloos plekje in de voedselketen vindt…

Onze landing op Tonga is op het eiland Lifuka. Het wordt al bijna gewoon, maar het blijft kicken, als we onder vol tuig en op minder dan honderd meter van de branding de punt van het eiland ronden. In het vlakke water achter het rif houden we wel de volle wind, prachtig zeilen dus! De jonge schippers-eigenaren en Lotta gaan even goed los om die oude generatie platbodemschippers eens te laten zien hoe je een zeegaand jacht op zijn kant kunt laten racen! De genua gaat volledig uitgerold, de schoten worden snoeistrak gehaald, en ja hoor daar gaat Lotta er als een hinde van door, ze springt vooruit en legt zich elegant op één oor; het water bruist nu permanent in het gangboord. Nog wat afvallen en het water staat op het potdeksel, Lotta geeft geen krimp, ze stuurt nog steeds pinklicht. Nog een extra vlaag en het water staat aan de reling, Lotta geeft nog steeds geen krimp, ze stuurt immer pinklicht en voelt veilig als een huis. Of anders gezegd, als een Colin Archer in de Stille Zuidzee!

(Overigens, als Lotta nog eens van plan is om de reling onder water te zeilen, is het een goed idee om de dop van de vulleiding van de dieseltank goed dicht te draaien!)

Dan zakt de zon achter de horizon, en is het speelkwartier voorbij. We laten Lotta’s anker zakken in de luwte van een baai. Met alle spanning en sensatie zijn we helemaal vergeten de koelkast aan te zetten voor het ankerbier! Dus vieren we alweer een oversteek, want zo voelen de afgelopen 12 dagen wel, met een rummetje. Proost! Op Palmerson Island! op de monster wahoo! En bovenal, op Lotta!



Door Bernard

Het is moeilijk onder te woorden te brengen, wat het snorkelen en vrij duiken allemaal met me doet. Maar het is zo bijzonder, dat ik het toch wil proberen.

Allereerst is er natuurlijk de ongelooflijke rijkdom van het onderwaterleven. Koraalvissen in de meest psychedelische kleuren en ondenkbare vormen. Ook koralen in alle vormen; bomen, grotten, pukkels, paddestoelen, wuivende pluimen, waaierende vleugels. Veel koraal is wit en dood, maar daartussen zie je overal pukkels felgekleurde levend koraal: paars, groen, blauw, geel, echt alle kleuren die je maar kunt bedenken. Jammer dat wij hier aan boord niet meer weten over de eco-systemen van de koralen, dan zouden we wellicht nog veel meer kunnen waarnemen en bewonderen (Vief, waar ben je?!)

Toch ben ik het meest gefascineerd door de grote vissen.

Haaien zijn natuurlijk een categorie apart, vanwege hun dubieuze reputatie. De rifhaaien die wij zagen, meestal 1 tot 2 meter lang, soms langer, zwommen alleen of met zijn tweeën vlak over de bodem hun rondjes, al dan niet met een grappig loodsvisje onder de romp. Ze lijken nergens in geïnteresseerd, noch in andere vissen noch in ons. Onverstoorbaar bewegen ze stilletjes en moeiteloos door hun territorium, kijken je af en toe aan met hun enorme ogen, en je hebt geen flauw idee wat ze drijft.

De Manta Roggen vormen echt het toppunt van gratie. Ze zien eruit als enorme ruitvormige tapijten met een zeldzaam lange staart als een antenne erachteraan. Simon zag er een van wel 5 meter doorsnede, die ik gezien heb bleven beperkt tot een meter of twee, maar daarom niet minder ontroerend in hun schoonheid. Ze bewegen ze zich onwaarschijnlijk gracieus door het water; of ze nu stofzuigeren over de bodem om zich te voeden, dan wel dat ze zomaar wat om je heen zwemmen, naar je toe en van je af, ze wenden en keren zich met het grootste gemak in alle drie dimensies, speels en statig tegelijk.

Maar de fascinatie voor het onder water zijn gaat verder dan de verwondering over de rijkdom en veelzijdigheid van het onderwater leven; grootser is de ervaring van het beleven van een soort geheim, iets dat je even waar mag nemen in een wereld waar we eigenlijk niet thuis horen. Om dat gevoel en klein beetje te benaderen, begin ik met een feitelijke beschrijving van wat er met je gebeurt onder water.

Allemaal zijn we inmiddels vrij geoefend in het zogenaamde vrij-duiken: al snorkelend adem je een paar keer diep om je bloed lekker te verzadigen met zuurstof, neemt dan een extra stevige teug, en zwemt met je armen verticaal naar beneden, tegelijkertijd zwier je je benen verticaal de lucht in; door dat extra gewicht duik je recht naar beneden de diepte in. Je hebt genoeg zuurstof om een minuut, of twee, rustig rond te flipperen en te kijken. Hoe rustiger je beweegt, des te langer kun je beneden blijven. (Maar ook; hoe rustiger je in je hoofd blijft, des te langer kun je beneden blijven. Zodra de haai die je volgt zich naar je omdraait, voel je een shot van adrenaline door je lijf gaan en is er onmiddellijk de impuls: ik heb lucht nodig! Maar ook dat leer je een beetje te beheersen.)

De eerste meters moet je even doorflipperen om de opwaartse kracht van het water te overwinnen; gaandeweg wordt je door de waterdruk samengeperst en gaat het makkelijker. Met één hand knijp je je neus dicht en ‘klaart’ je oren; je perst extra lucht in je hoofdholtes om te compenseren voor de toenemende buitendruk. Je andere arm houd je stil langs je lijf. Met je benen gestrekt beweeg je je flippers in rustige, lange slagen. Je zwemt wat rond, kijkt rond, en als je voelt dat je lucht op raakt, zwem je een paar forse flippers omhoog, vandaar gaat het steeds makkelijker, eigenlijk vanzelf, je kijkt rond terwijl je de zonlichtstralen weer krachtiger door het water ziet schijnen, en je voelt je steeds sneller opgetild worden terug naar de zuurstof, naar jouw vertrouwde wereld.

Als je een meter of tien diep bent, kom je in een zone waarin je totaal gewichtsloos bent. Als je niets doet, zweef je gewoon op één niveau, je wordt niet omhoog om omlaag getrokken, totaal moeiteloos, één beweging met je flipper en je zweeft vooruit, of je draait opzij, of je wentelt je gezicht naar boven, naar benden. Je hoeft alleen maar waar te nemen hoe je wordt opgenomen in de stille wereld zonder zwaartekracht. Ik vraag mij af: als ik nu in een stikdonkere nacht zou gaan duiken, en niet het licht boven me zou zien, hoe zou ik hier dan weten wat boven en wat beneden is? Hoe zou ik dan weten waar ik naar toe moest zwemmen om weer bij de vertrouwde wateroppervlak te komen?

Je weet dus rationeel; ik kan makkelijk een halve minuut naar beneden zwemmen, en dan weer een halve minuut naar boven zwemmen, en dan ben ik mooi op tijd terug. Maar zo werkt het niet (in mijn hoofd althans). Als je dieper gaat dan die circa 10 meter van hierboven, dan word je zover ingedrukt (je voelt hier overigens niks van) dat je echt gaat zinken. Je doet niets, en in zweefvlucht glij je moeiteloos dieper naar beneden, je ziet een koraalwand aan je voorbij glijden of de bodem dichterbij komen. Deze verslavende duikvlucht gaat echter gepaard met een angst: alles wat ik nu moeiteloos naar beneden zweef, moet ik zo meteen zwoegend terug zwemmen! Hoeveel reserve heb ik nog? Zou ik nog dieper kunnen, of moet ik al terug? Altijd als ik weer boven ben, denk ik: man, ik heb nog mega marge over, ik had best nog een tijdje langer beneden kunnen blijven, wat ben ik een watje!?

Duikers, die met flessen duiken, krijgen door de hoge druk hogere concentraties stikstof in hun bloed dan normaal, daardoor kunnen ze in een roes en zelfs een euforie raken. Ik kan het biologisch niet verklaren, maar ervaar zelf wel degelijk bij elke diepe duik een roes, als een inwijding opgenomen worden in die stille wonderlijke wereld, alleen maar hier en nu waarnemen en gewichtsloos zweven, aantrekkend en angstwekkend tegelijk, “laat dit nooit overgaan” zong Bram.

Voel hoe het zeewater trekt aan je lichaam
De zuiging naar diepe zee
Voel, en
geef het lichaam maar mee…


Tahiti en Moorea

Door Peter

Bij gebrek aan inspratie hou ik me een beetje aan mijn dagboekje, dat geeft in ieder geval een indruk van onze belevenissen.

Woensdag 11 sep, aankomst Tahiti / Taina
Na de prachtige tijd op Tahanea (Tuamotus) hebben we ruim drie dagen zeilen nodig om Tahiti te bereiken. We hebben de vulkanen met hun typische bewolkte toppen sinds gisteren al in zicht, maar in de nacht hebben we maar weinig wind gehad. Aan het begin van de middag bereiken we de doorgang van het rif dat ons leidt maar de jachthaven van Taina.
Zo’n rif, dat rondom Tahiti ligt, ligt net onder water. De oceandeining breekt daar met een prachtige branding op stuk. Het gevolg is wel dat er voortdurend water over dat rif heen wordt gestuwd dat via de passes ook weer naar zee terug wil stromen.
In de pass staat dus een flinke stroom naar buiten, waar we gelukkig op de motor tegenin komen. Terwijl we daar varen wordt er op de grens van het rif en de pass gesurfd op de surf van de machtige oceaandeing. Boeiend schouwspel, het zijn zeker geen beginners die hier durven en kunnen surfen.
Na bijna twee maanden op zee hebben we ons erg verheugd op een douche, en andere luxe zoals de was doen, in de jachthaven. Helaas blijkt deze vol te zijn, daar gaat onze douche-droom.
Ook de reede, met mooi uitzicht op Moorea, is behoorlijk vol. Na enig zoeken hebben we een ankerplek tussen allerlei andere jachten.
Schub, onze bijboot, wordt weer tevoorschijn gehaald, en klaargemaakt voor gebruik. Dan kunnen we via de dingy-steiger van de jachthaven toch aan land.
Bernard, Luja en ik halen wat boodschappen bij de Carrefour, ondertussen natuurlijk ook een lekkere ijskoffie. Het gaat alleen maar om wat lekkernijen waar we ons op hebben verheugd. Wat dat was blijkt dan wel uit het menu van de dag:
watermeloen-salade met munt en feta,
pasta met 3-4 kazen-saus en
Tiramisu toe (kant en klaar).
Hebben we dubbel van genoten, eerst van de voorpret en het verheugen, en ook van het eten!
Simon verheugt zich al enige tijd op de komst van Jesper, een van zijn maatjes en partners in het wereldreisproject. Jesper komt vanavond aan op Faa Tahiti International Airport.
‘s Avonds haalt Simon Jesper lopend op. De luchthaven is iets van een uurtje lopen. Terug met de taxi, zijn ze al voor middernacht terug. Welkom aan boord voor Jesper, die vanaf Nieuw Zeeland het “stokje” over gaat nemen van Simon.

Tahiti in zicht

Donderdag 12 sept Marina Papeete
In de ochtend gaan we met de bus naar Papeete voor het inklaren bij de (douane-)autoriteiten. Na een zoektocht door het havengebied vinden we de havenmeester van de marina in zijn kantoor, die nogal is verborgen wegens bouwwerkzaamheden. Hij helpt ons met de formaliteiten als we in de haven liggen, in het hartje van Papeete is wel plek. Wij gaan dus terug om met Lotta naar Papeete te varen. Door de Faa-kanaal, onderdeel van de lagune, om de luchthaven heen, naar de marina (waarover later meer).
‘smiddags genieten we al van een lekkere lunch op een terras vlakbij de haven.
Vlakbij het terras was een kapsalon. Daar hebben Bernard en ik een afspraak gemaakt om ons later op de middag heerlijk te laten knippen door de dames.
De douches bij het havenkantoor zijn vandaag voor het laatst open, daarna zijn ze een tijd niet beschikbaar wegens de verbouwing. We hebben dus geluk dat we nog net onze gedroomde douches kunnen nemen. Voor ons verdere verblijf kunnen we ons goed behelpen met de zoetwaterslang op de steiger.
We kunnen dus heerlijk frisgewassen uit eten voor het naderende afscheid van Luja. Zij vliegt zaterdagochtend vroeg terug naar huis, na 4 maanden aan boord van Lotta.
Heerlijk eten, zeker de desserts, bij Lapizzeria, en lekker koude drankjes.

Vrijdag 13 sept Papeete: Bootschappen
Na ontbijt met vers stokbrood en croissants, gaan de mannen op zoek naar de benodigdheden voor Lotta; de bootschappen. Van bouten enzo tot en met visspullen. Luja neemt de gelegenheid om nog wat van Tahiti te verkennen.
De zoektocht naar de benodige onderdelen leidt ons door de haven-buitenwijk van Papeete. Ook al begonnen we vroeg, al gauw wordt het weer heet.

Als we zijn geslaagd, strijken we weer neer op het terras bij Patachou, ons terrasje van gisteren. Voor een lunch, en andere smartphone- geneugten dankzij wifi.

Verder lekker wat gelummeld, met af en toe een “steiger-douche” om wat af te koelen.
Luja is ook net voor etenstijd terug na een lange klim/wandeltocht naar een waterval; “en bij de touristen info hadden ze gezegd dat het een tocht van 2 uur was!”.

In de avond gaan we uit eten bij een piepklein tentje, soort kioskje met wat tafels buiten, in een parkje. Samen Luka, een Georgier die zijn vader vergezelt op een deel van diens wereldreis. Simon had hem al eerder ontmoet, en leuk contact gehad, in Panama.
Bij dit tentje, al zou je dat niet verwachten, aten we heerlijke entrecôte, volgens enkelen, de lekkerste ooit, met heerlijke salade.
Voor het slapengaan afscheid genomen van Luja. Zij vertrekt in alle vroegte naar de luchthaven. Na maanden met elkaar te hebben samengeleefd op Lotta gaat zij weer terug naar het “gewone” leven.

Zaterdag 14 sept Papeete:Boodschappen
Na het gebruikelijle verse stokbrood, gaan vroeg op pad voor de boodschappen. De grote supermarkten zijn vooral goed bereikbaar voor auto’s (net als in Frankrijk), voor ons is het 5 km lopen.

Als we twee karren vol hebben verzameld, afgerekend en weer ingeruimd met de boodschappen in dozen, hopen we een taxi te vinden. Na een korte zoektocht naar taxi’s, deze komen in Tahiti veel minder voor dan in Equador en zijn ook nog rete-duur, lopen we maar terug met de supermarktkarren.
Boodschappen zijn duur in Tahiti, veel wordt overgevaren / gevlogen uit Frankrijk.
We gaven voor 600 € uit. Lijkt veel, maar als je in aanmerkkng neemt dat we hiermee wel weer voor twee maanden eten aan boord voor 4 hebben, valt het reuze mee, hebben we eigenlijk veel te weinig uitgegeven.
Na het stouwen van de voorraden en de steigerdouche, gaan we op het terras bij Patachou de blogs voor de website bijwerken.
Vanavond eten we weer eens aan boord; Broccoli met rijst en pindasaus (nog steeds van de 5 kg pindakaas van de markt van Salinas).

Wat ik helemaal vergeet te vertellen is dat het bijzonder is om weer contact te kunnen hebben met onze geliefden en ander thuisfront. Het is fijn om de vertrouwde stemmen weer eens te horen en een beetje bij te praten. Sinds Tahuata (26 aug) hadden we geen netwerk meer gehad.

Zondag 15 sept Papeete -Moorea
Cynthia, onze kapster in Papeete, had ons al aangeraden om op Moorea naar Opunohu-bay te gaan. Daar kwam zij vandaan, daar was het wel heel mooi.
Vrijdag, de bootschappen-dag, hadden we onze gasflessen naar een tankstation gebracht om te laten vullen. Aangezien dat 2 werkdagen duurt, zullen die pas woensdag as. beschikbaar zijn. Geen punt, maar Papeete is ook lawaaiig en heet. Daarom combineren we deze tijd met een bezoek aan Moorea.
Na het stokbrood-ontbijt gooien we los.
In de havenmond worden we utgeleidde gedaan door een groep dolfijnen, die daar zijn, ondanks de voorbij jakkerende veerboten.
Jammer genoeg waait het te weinig om te kunnen zeilen, we motoren een groot deel van de weg. Pas het laatste stuk kunnen we zeilen. Maar dan gaan we wel kruisend door de pass, tussen de riffen door kruisen we helemaal tot diep in de baai. Mooi om te zien dat het zeil-dna-gen op Lotta geen generatie heeft overgeslagen.
Achterin de baai liggen we prachtig beschut en vrijwel alleen.

Opunohu-bay is de baai waar de “The mutiny on the Bounty” (1964, met Marlon Brando in de hoofdrol) is opgenomen. Deze hebben we na een heerlijk maal (pasta met aubergine en kaas) gekeken op de laptop van Simon, tenminste, de eerste anderhalf uur (van de drie). Mooi om af en toe de achtergrond te herkennen. Toen was het echt wel weer bedtijd voor ons.

Opkruisen in Opunohu bay

Maandag 16 sept. Moorea -Opunohu bay
Vroeg op. Na het ontbijt staan we al om 7 uur op de wal voor een eerste Moorea-wandeling. Door een vlakke vallei (garnalenkwelerij en weilanden met koeien) lopen we naar het begin van een aantal wandelingen. We kiezen een route door veel bos, langs wat archeologische sites en uitkijkpunten. De wandeling is mooi aangegeven, het pad behoorlijk onderhouden, en het bos schaduwrijk. De sites bestaan uit de ruïnes van 15e eeuwse tempels van nederzettingen op de hellingen. Na de bossen en een mooi uitkijkpunt over beide baaien (Cooks- en Opunohu-bay) dalen we af naar onze baai, langs zinderende hete ananasvelden.

‘sMiddags tijd voor siesta, een spelletje, een lekker maaltje, nog wat kletsen in de kuip en voldaan te kooi.

Uitzicht op Mount Rotui en de baaien

Dinsdag 17 sept Moorea Opunohu bay
Simon, Jesper en Bernard gaan vandaag de top van de mount Rotui op lopen. Ik ga niet mee, voor mij persoonlijk is het te heet voor zo’n inspanning, bovendien is het goed om een dagje uit de zon te blijven voor mij.
Mount Rotui is een berg tussen de twee grote baaien van Moorea in. Vanaf het schip goed te zien, met de top veelal in de wolken.
Om 7 uur zet ik het klimteam af op de wal en ga lekker lummelen en wat klusjes doen. Gisteren was het een jaar geleden dat mijn moeder overleed.

Wat ik hoorde was dat de beklimming mooi was, deels over smalle graten, langs steile afgronden, en soms verende ondergrond (veen-achtig). De uitzichten over Moorea en beide baaien waren wonderschoon, behalve op de top, die zat weer eens in de wolken.
Op de terugweg zijn nog wat verse boontjes en sla gescoord bij een stalletje langs de weg.

Na thuiskomst van de expeditie-leden was er een welverdiende lunch van pasta-pesto met verse salade. Aansluitend de film afgekeken.
Potje klaverjassen, weer lekker eten (he wat akelig), en vroeg te kooi.

Complimenteer mezelf dat ik een keertje niet heb meegedaan aan een activiteit en mezelf de rust heb gegund.

uitzicht vanaf Rotui

Woensdag 18 sept Moorea Opunohu bay
Vanochtend zeilen we naar een ander ankerplekje achter het rif bij de ingang van de baai. Hier kunnen we wat snorkelen en wat klusjes doen, maar dat klusjes doen kan overal en altijd.
Vlak bij ons ligt een groot beeld van een Tiki op de bodem. Mooi om naar toe te duiken, een beetje schoon te maken en de details te bekijken. Verder een vis met twee hoornen gezien (cow-fish) en Lion-fish, die alleen maar verscholen in zijn hol mooi lag te wezen. Verder veel prachtige hele grote schelpen, maar allemaal nog bewoond.
‘sAvonds koelde het heerlijk af en hebben we nog lang buiten zitten kletsen.


Donderdag 19 sept Moorea-Tahiti
Vandaag zeilen we terug naar Papeete. In de ochtend is er nog weinig wind, en is het mooi weer voor walvisspotten. Er zijn ook al een aantal bootjes met touristen op pad. Een eind voor ons (jammer genoeg best ver weg) zien we springende bultruggen, en bultruggen die met hun grote lange vinnen op het water slaan.

Naast de grote ingang van Cooks-bay bevindt zich nog een kleine pass in het rif. Hier nemen we even de tijd om wat te duiken. In twee-tallen. De 2 aan boord, laten Lotta wat bijliggen en halen de duikers weer op bij de pass. Terwijl vlakbij een groepje van drie bultruggen passeert.
Daarna een heerlijk zeiltochtje terug naar Papeete. Aangemeerd in dezelfde box in de luxe marina van Papeete (maar geen douches).
De marina is prachtig; mooie drijvende steigers, even rond als de boulevard, onderwaterverlichting bij de kade, en een stukje koraal, met bijbehorende vissen, bij de boulevard. Aan de tegenoverliggende kade liggen wat superjachten, die de gehele dag worden gepoetst door hun bemanningen.

Op de terugweg naar Papeete

Lotta 2.0

Jesper is, sinds La Coruña, een jaar niet meer aan boord geweest, en heeft eventjes vetrouwd moeten raken met de innovaties van Lotta. De meest in het oogspringende zijn de nieuwe windvaanstuurinrichting (genaamd “Florijn” omdat hij zo duur was) en de windmolen. Een en ander bracht hem tot de interessante vraag “Wat zouden we anders willen/doen als we een Lotta 2.0 zouden willen (en meer geld hebben)?”.
Daaruit ontstond een gedachtenwisseling over de specs van zo’n schip. Over 5 jaar, als Bernard en ik tijd hebben en Simon en Jesper ook geld hebben (en kleine kids?).
Enfin, het wordt een prachtig schip, liefst een klassieker of met een klassieke uitstraling, met: El. Drive (met klein fluisterpowerpack); met 2 mens te zeilen (2 master?); 3×2-pers kooien waarvan één 2-pers kooi in een aparte hut, en enkele losse; watermaker; windmolen en zonnepanelen/Bimini; middenkuip; ruimte op dek om buiten te slapen; ook geschikt voor poolgebieden (geïsoleerd en verwarming); en een goede zewmtrP voor onze meisjes en 30+-ers; etc.. Het begon al bijna op een plan te lijken……. Dat had Jesper toch niet bedoeld met zijn vraag! Ben benieuwd waar we over 5 jaar (2024) staan?

Maar goed, ondertussen hebben we het fantastisch aan boord van Lotta, en brengt ze ons bereidwillig en veilig naar de mooie en afgelegen plekken op de aarde.

Vrijdag 20 sept Marina Papeete
Dagje Papeete, bedoeld om nog wat verse groente en fruit te scoren en uit te klaren. Om dan morgen te vertrekken naar Tonga.

En… we hebben eindelijk het beeldje opgehaald. Gemaakt door Simon op Fatuiva, meegenomen naar Tahiti door een vriend, nu op te halen bij een vriendin ergens in een buitenwijk van Papeete. We krijgen een telefoonnummer en proberen de reisinstructies (in het Frans) te begrijpen. Dat lukt eigenlijk pas écht als we de hulpvaardige mensen van het touristenbureau met haar laten bellen. Dan weten we met welk busje we waar naartoe moeten. Daar werden we bij de bushalte al opgewacht met het beeldje. Natuurlijk waren we heel nieuwsgierig naar hoe het geworden was, dit beeldje met een verhaal….

Met de bus naar de luchthaven voor wat douane-formaliteiten. Morgen alleen nog een papiertje halen bij het douanekantoor bij de haven.

Kaartje gelegd op terras met wifi (nog wat podcasts downloaden voor de oversteek).
Aan boord lekker lasagne gegeten, desserts bij Lapizzeria. Laatste avond in Papeete. Terug geslenterd langs een geheel afgezette boulevard. Blijkt er de wielerronde van Tahiti te zijn, maar geen Dumoulin gezien…

Zaterdag 21 sept Marina Papeete
Alleen nog een papiertje scoren ergens in de haven, en dan vertrek naar Tonga. Echter….., kantoor blijkt pas maandag weer open te zijn.
Plan gemaakt om zondag autotje te huren en ergens te gaan surfen.
De dag nuttig besteed met het vervangen van filters van de motor. De 30-ers die dat gedaan hebben in de hitte krijgen ‘s avonds heerlijke pizza’s uit eigen oven.

Zondag 22 sept dagje Tahiti
Autotje gehaald, jongens en stokbroden opgepikt en tegen de klok in het eiland rond op weg naar een beginners-surgspot.
Met hulp van het touristenbureau wisten we waar we moesten zijn en hadden we ook een adresje om surfplanken te huren. Toen we het hadden gevonden, bleek het enige lonboard gisteren gebroken te zijn. Dus wij heel optimistisch op stap naar het strand. Daar aangekomen bleek dat beninners-surf een relatief begrip is. Machtige golven, prachtige surf op een vooruitstekende bank in de moning van een riviertje. En, best drk, immers zondag. Ik ben maar teruggegaan met één van de surfboards om deze om te wisselen voor body-boards. Enfin, veel succesvol gesurfd hebben we niet, maar wel lekker buiten gespeeld en of en toe in de “wasmachine” gezeten.
Toen we uitgespeeld waren zijn we verder het eiland rondgegaan. Nog een wandelingetje gemaakt naar drie watervallen en nog ergens een heleboel pompelmoussen gekocht die klaar lagen langs de weg.
‘s Avonda gegeten bij de “Roulottes” (foodtrucks) in het park bij de haven. Dit was ons al aangeraden door Cynthia op de eerste dag in Papeete, maar hadden we eerder niet gezien.
Zou dit dan echt de laatste avond in Papeete zijn?

surfen in Parara

Tahanea Atol

De Tuamotu archipel bestaat uit enkele tientallen atollen. In tegenstelling tot de hoge, steile, onbeschermde lava eilanden van de Markiezen zijn atollen enorme ringen van niets dan koraal met hier en daar clusters palmbomen; het archetype stille zuidzee eiland. Hier en daar zit er een gat in het rif waar het getij met enorme kracht in- en uit kolkt: de ‘pass’; als je daar eenmaal veilig doorheen bent, vaar je op een beschutte binnenzee, terwijl buiten de oceaan deining op het koraal kapot slaat, dan wel eroverheen schuimt.

Simon heeft Tahanea uitgezocht als onze bestemming; onbewoond, ongeveer 24 bij 8 mijl, drie passes waarvan eentje best breed (lekker relaxed voor onze eerste keer). Je probeert natuurlijk met de kentering naar binnen te varen, maar hoe bepaal je het moment van kentering op al die verschillende atollen als je geen HP33 hebt? Moeilijk moeilijk, temeer daar de invloed van de wind, de grootte van de atol, de breedte en oriëntatie van de passes allen aanzienlijke invloed schijnen te hebben. De Britisch Admirality Handbook durft een vuistregel te geven, daarvoor hebben we de momenten van maansopkomst en –ondergang ter plekke nodig. Die kunnen we niet googelen, maar dat hoeft ook niet want we hebben natuurlijk wel goed opgelet de afgelopen dagen!. Volgens onze berekeningen komen we halverwege de vloed aan, allerminst het beste moment dus, maar de pass is breed en diep en we besluiten niet te wachten maar haar rustig te benaderen en te bekijken. Ik mag de rattenladder op naar de zaling om daar vanuit een geïmproviseerd kraaiennest de ondieptes en stromingen te observeren. Gelukkig is het rustig weer, dus als snel voel ik me op mijn gemak daarboven en geniet van het prachtige uitzicht over de pass, het rif, de palmbomen. Zonder enig probleem kan ik zo de Lotta door het donkerste blauw van de pass loodsen, tussen de lichtblauwe ondieptes en de gele koraal uitstulpingen. Simon schatte de stroom mee op 6 knopen, dus onze berekening van half tij vloed klopte wel, en even later laten we het anker vallen in een schoon stukje ankergrond tussen de koraal uitstulpingen. We zijn beland in de reisfolder van de Pacific.

Ook het paradijs heeft een lagerwal.
In dit zonovergoten folder-paradijs komen we in mum van tijd in een heerlijke rustige flow: we schilderen en klussen, snorkelen in de pass, jutten op het rif, kletsen met twee mannen die kokosnoten oogsten, verbranden levend in de zon en spelen ’s avonds spelletje tot we volgens de scheepsregels om 21h naar bed mogen. Maar dan, na drie dagen, of zijn het er vier, of vijf? Voorspelt het satelliet weerbericht een verandering in het weer; regen en een ruimende wind. Dat is even omschakelen!? We ruimen het dek alvast op en nemen ons voor om de volgende dag naar de nieuwe hogerwal van de atol te verkassen. ’s Nachts wordt ik wakker van een geluid wat ik niet kan plaatsen; ik ga naar de kuip en daar zit Simon naar het navigatieschermpje te turen; hij was ook wakker geworden en had geconstateerd dat het anker gekrabd had. Dat is niet best, zoveel wind staat nou ook nog niet. We besluiten een tweede anker uit te gooien, en de wekker te zetten voor over een paar uur, en intussen gewoon verder te gaan slapen. De volgende ochtend regent het gestaag, ongekend deze hele reis! Waarschijnlijk hebben we op een moment in de nacht toch stroom tegen wind gehad of zoiets, want door het krabben en draaien zijn beide anker kettingen/trossen niet alleen met elkaar verward, maar moeten we ze ook onder de koraal pukkels uit manoeuvreren. Geen nood, we zijn inmiddels getrainde snorkelaars / duikers en even later zijn we ankerop. Peter roeit nog even stoer in Schup naar het rif, inmiddels volle lagerwal, om een losgeslagen stootwil te redden, en dan zijn we weg. We moeten onze passaatwinden instelling (ruime schoten, laat-maar-waaien, Florijn stuurt en we komen er wel) inruilen voor de echte zeilersmentaliteit; high-aspect ratio fok aanslaan, schoten trimmen op de centimeter, sturen op de graad – hoogte is winst, maar gang is alles! Het duurt even, maar dan hebben we de omslag gemaakt en boeken we flinke vorderingen. Ik dacht nog even dat het overdreven was om in de striemende regen vooropstaand uitkijk te houden naar de koraalpukkels, maar Simon gaf aan dat hij zich geen zorgen zou maken om de pukkels mits er maar een uitkijk voorop zou staan. Dus ik hijs de rits van mijn gloednieuwe Gills nog wat hoger, sluit de klitteband-kraag en begeef me naar de preekstoel. Om gelijk weer terug naar achteren te lopen met de boodschap dat er een paar honderd meter vooruit een duidelijke pluk branding is, en we dus óf overstag moesten óf flink afvallen! Wouw! En zo kruisten we een paar uur op, met een op zich rustig windje 4-5, in gestage regen en op een vlakke zee, met een voor ons totaal nieuwe uitdaging om echt elke tien minuten een pluk branding te zien waar we of onder- of overheen moeten, of overstag… We vertrouwen er maar op dat de pukkels niet een of twee meter onder water stopen, want dan zouden we ze absoluut niet kunnen zien. Zo hebben we een natte maar prachtige zeiltocht, alsof we het Markermeer opkruisen.

Op de hogerwal gaat Peter te water om vooruit te snorkelen en ons in een mooi schoon stukje ankergrond te loodsen. Waarbij nog gezegd moet worden dat Lotta, om de oude garde te imponeren, super rustig haar laatste overstagjes maakte op enkel bazaan en fok…

Door Bernard