Sailing

Terug van Tofua

Door Peter

Dinsdag 15 oktober Tofua / Tofou-Limu

Als we om half 6 weer allemaal veilig aan boord zijn, neemt 30+ eerst een duik om het zweet en stof van de vukaanbeklimming af te spoelen. We zetten zeil richting Ha'afeva of een ander mooi eilandje daar in de buurt.
Hoog aan de wind zeilen we bijna in de goede richting. 30- had al een heerlijke maaltijd klaar staan, terwijl de stturinrichting haar werk deed hebben we bij een lekker maal onze ervaringen besproken, en de wachten verdeeld.
In een prachtige maanverlichte nacht zeilen we hoog aan de wind richting Ha'afeva. Ik heb gekozen voor de laatste wacht, die van de zonsopkomst. In de verwachting dat ik na de beklimming als een blok in slaap zou vallen. Maar nee hoor, blijkbaar nog vol van alle indrukken duurde het heel lang voor ik sliep.
Tijdens mijn wacht van 4 tot 7, maakten we een slagje rondom Putuputua (alleen al die mooie naam, spreek die maar eens een paar keer uit!). Overstag en een halfuurtje over bakboord. Niet te vroeg overstag, dan komen we niet boven Putuputua uit, maar ook niet te laat, dat is zonde.
Als het licht is besluiten we door te zeilen naar Limu. Zo'n typisch atol-eilandje, hopelijk voor ons alleen. Er zijn twee meeliggers die ook op Limu aan lijken te stevenen, maar zij maken gelukkig andere keuzes. Bij Limu zeilen we nog om een koraal blok heen en ankeren op heerlijk rustig water niet ver van het strand.
Prachtig duiken rondom het koraal, wat toch weer andere kleuren en vormen laat zien. Reuze-oesters met wonderschone lippen, prachtige nemo-visjes die zich heerlijk wentelen in de anemoon-tentakels.
Er valt zoveel te zien. Daarom is het goed dat je het na verloop van tijd toch koud krijgt en stopt.
Als de ergste hitte voorbij is gaan we met Schub aan land om rond het eiland te slenteren, beesten op het rif te bekijken en mooie schelpen te vinden. Als de zon ver genoeg is gezakt spelen we op het mooie brede strand weer eens een potje frisbee, 2x2 met 2 frisbees. Heerlijk spelletje, met af en toe een verkoelende duik.
Na een heerlijk maaltijd "Chez Lotta" voldaan te kooi.

Woensdag 16 oktober Limu - Lifuka/Pangai

Vanochtend is het zwaar bewolkt en regent het. Soms flinke regen, maar wel met een aangename temperatuur, dus is het niet erg om wat te klussen. De kluslijst blijft onuitputtelijk, groeit immer weer aan. Een bron van voldoening, er is altijd wat te verbeteren. Vanochtend worden aangepakt: beter vastzetten van de trap; ankeralarn cq muziek buiten (wat heeft de hoogste prio?); en reparatie top-leuver grootzeil en plaatsing extra leuver/glijder aan het grootzeil. En passant leren we van Simon hoe je dynema-soft-chackels maakt, volgend jaar ook op skûtsje en aak? Ondertussen geeft de overvloedige regen de gelegenheid om zoet te douchen en een wasje te doen. De bezwete kleren van Tofua, en het ontzilten van de ergste klamme lappen (ook wel bekend van de wadweken).
Als 30+ klaar is met het grootzeil is het tijd voor een duik. We duiken rond een koraalpatch dichtbij Lotta. Weer prachtig, kleurrijk, nog steeds nieuwe vormen en kleuren en prachtig zeeleven. Een white-tip reefshark scharrelt er ook rond; zou deze ook ongevaarlijk zijn?
Na de duik gaat 30- door met de electronica-puzzel. Niemand van de eigenaren is fan en electro/electronica. Misschien is de electro/electronica bouwwerk daarom een soort stiefkind van Lotta. Maar ook een heel uitgebreid systeem; 5V;12V, 24V, 220V; diverse inverters; met als stroombronnen: 2 sets zonnepanelen; windmolen; schroefasgenerator en motordynamo; met als accu's: start accu; huishoud accu; dubbel accupakket voor hh en voorstuwing Schub. Allemaal met regelaars, diodebruggen, zekeringen en schakelaars, en natuurlijk de bekabeling. En dan heb ik het nog niet over de communicatie- en navigatie apparatuur. Het systeen is gegroeid vanaf de bouw, uitgebreid en ge-update. Misschien levert dat ook wel een zekere mate van "resilience". Daarnaast zijn er mysterieuze storingen en fixes. Storingen die verholpen worden zonder oorzaak te vinden, en dingen die het weer doen terwijl iets anders gerapareerd wordt.
Enfin, terwijl Simon en Jesper zich over de bak met draden en kastjes onder de buiskap buigen, zet 30+ koers naar Pangai. Heerlijk zeiltochtje over beschut water achter de riffen en eilanden. Af en toe door een "pass", zeg maar een oceaangat, met stroom, deining en branding. Iemand op de uitkijk voor koraalblokken, en dan weer door in de beschutting. Ondertussen hebben weer muziek buiten, en vangen we weer een vis. Dit keer een behapbaar formaat van 75 cm. Wordt gedetermineerd als een "bronze trevally".
Rond zonsondergang ankeren we weer op de reede van Pangai. Menu, surprise; gebakken vis, aardappelen en de laatste groenten (met een saus getrokken van de graat). We kunnen weer voldaan te kooi.

Op donderdag klaren we uit bij Pangai, doen boodschappen en laten de andere helft van van onze vis klaar maken bij de "Hungry Whale".
O ja, over walvissen gesproken, we hadden nog niet geblogd over ons zwemmen met walvissen.... Ach dan hebben we ook nog wat te vertellen.

Sailing

De verovering van Tofua

Belevenissen van het 30+ team Belevenissen van het 30- team
Peter roeit de twee jongelingen naar wal met het trouwe bijbootje Schub, ik blijf aan boord om Lotta op haar plek te houden. Hoewel veel rustiger dan vanochtend, dansten de golven nog steeds om de rotsen van wat de ‘landing site’ zou moeten zijn. Behendig houdt Peter Schub in de lij van een rots, en behendig springen Simon en Jesper met hun bagage aan wal! Stap één, zeker niet de makkelijkste, is geslaagd, zonder nat pak! Met het oog op de golven en een sketchy landingsplek, hebben Jesper en ik zoveel mogelijk in waterdichte tassen gepakt. Maar toch liever droog landen, en het liefst ook zo snel mogelijk, het wordt al snel donker…

 

Nu hebben we de hele nacht tot de volgende ochtend voor onszelf, wat zouden we doen? We hebben geen doel, dus beginnen met alle manieren van bijliggen uit te proberen, zodat we rustig mogelijk blijven liggen, en daarnaast zo min mogelijk verlijeren.  Met de gewone fok doen we nog één knoop, met het kleine rode stormfokje nog slechts een half knoop. Gehaast lopen we de vulkaan op, de route lijkt nog makkelijk te vinden, maar een enkele keer lopen we verkeerd, wat makkelijk te compenseren is met een klein stukje ‘doorsteken’ door dichte begroeiing. We zijn best tevreden met onszelf, misschien toch niet zo slecht die oceaan-benen!

 

De marifoon kraakt: 30+ 30+ voor 30-
30- voor 30+ kanaal 14!
Kanaal 14 Schooltje gevonden, gully gevonden,  alles gaat goed. We zijn nu boven de boomgrens. We zien jullie prachtig bijliggen, mooi bruin bezaantje met rood stormfokje. We zijn bijna jaloers!
Terecht! Wij zijn hier heerlijk aan het spelevaren! Veel succes en tot later Ik bedacht nog, als jullie zo bijliggen, hoef je niet de hele nacht wakker te blijven om wacht te lopen, en kun je ook afwisselend de wekker zetten zodat er elk uur iemand kijkt en je steeds 2 uur slaapt!

 

We gniffelen wat om de wijze raad van de schipper-of-afstand; we kennen dat gevoel van niet kunnen loslaten maar al te goed! En gaan vervolgens baldadig verder op zoek naar mogelijkheden om meer scheepsregels aan ons laars te lappen nu de anarchie aan boord is uitgebroken. Helaas kunnen we niet veel bedenken, behalve dan dat we vóór achten kunnen gaan slapen, maar ook dat is eigenlijk een regel die onder het zeilen toch al niet gold...

Met de verrekijker turen we naar waar we denken dat de route is, en af en toe zien we een schim van blauw en een geel t-shirt als kleine stipjes op de berg!

Ok, valt toch tegen. We lopen te snel, en we kunnen er geen van beide wat aan doen. Dan ben je snel buiten adem, zeker met een hoop brandhout in de armen, dat is later vast niet meer te vinden. Dan vinden we de perfecte campsite, een vlak stukje zachte grond met een prachtig uitzicht. We gaan mooi niet verder hoor, daar wordt het echt niet beter van! Dan hebben we nu tijd voor kampvuur en eten.

We zetten de tent op, op een bed van extra veel varens, netjes neergelegd zodat er geen stokjes in de ruggen prikken en we hopelijk relatief zacht liggen zonder matjes. Het vuurtje wordt gestookt en het feest kan beginnen! Eindelijk verlost van 30+, tijd om te stappen, disco, dansen.

Al snel wordt het donker, in de kuip eten we ouderwets aardappeltjes met een blik spinazie en een gekookt eitje, en kijken ondertussen naar de majestueuze silhouetten van de twee vulkanen tegen de nachtelijke hemel. Het uitzicht is super:  Het vulkaan-eiland Kao, een langzaam wegzeilende Lotta, verlicht door de zonsondergang, helaas net uit beeld. Na de borrel warmen de blikjes op, een blik bonen met saus en een blik linzen met saus. De saus is exact hetzelfde, wat een beetje grappig is. We delen beide blikjes, gevolgd door een blikje perziken.
De marifoon kraakt: We hebben kamp gemaakt, het kampvuur brandt!
We zien niets!? Wacht, we porren het vuur even goed hoog!
Jaah! Nu kunnen we jullie vuurtje zien! Goede nacht!

 

Grappig, we worden beiden helemaal ontroerd door dat kleine lichtpuntje halverwege de berg, een wonderlijke verbondenheid maakt zich van ons meester. Daar zitten ze!!!  Ik moet denken aan de indrukwekkende schilderijen van Swaen Harmsen (Ja, googel die naam maar!) gebaseerd op een foto die vrienden maakten van hun hoofdlampjes toen ze halverwege El Capitán op een richteltje overnachtten.

“There is no distance throughts can’t travel”, maar als de afstand zoals nu beperkt blijft tot een zichtlijn van een paar mijl, wordt het nog veel makkelijker!

Steeds als ze op de berg wat nieuwe takken op het vuur leggen, zien we het door de kijker even oplichten, maar zodra ze de vlammen klein houden zien we alleen maar een donker silhouet, en na een uurtje turen gaan we toch maar slapen.

Bij gebrek aan disco en ander vermaak, toch maar weer een klassiek potje kaarten. Daar raken we gelukkig nooit op uitgekeken. Tussen de slagen door gooien we af en toe een houtje op het vuur en kijken tevreden naar het heldere toplicht van ons vertrouwde scheepje ver weg.
Net als ik de marshmallows tevoorschijn wil halen begint het te regenen. Het vuurtje houd nog verrassend goed stand, terwijl wij ons potje droog in de tent voortzetten. De regen wilt niet stoppen, bij gebrek aan beter toch maar om kwart over 8 naar bed, we hebben immers gezeild vandaag J
We zetten de wekker om het uur en hebben zo een super rustige nacht aan de lij van Kao. We slapen best aardig, het is wat hard dus je moet je regelmatig omdraaien maar verder heerlijk droog en het schommelt niet!
Bij het eerste daglicht zet ik alle zeilen weer bij en kruis met een zacht briesje terug richting landing site. Tussendoor bak ik een stapel pannenkoeken voor ontbijt en om mee te nemen. We pakken onze spullen voor de tocht, voor zover die niet door de jongens in gebruik zijn. We staan op voor zonsopkomst.  Het vuurtje wil niet meer branden, en de aansteker is ook leeg. Maar marshmallows voor ontbijt is toch overdreven en koffie vonden we te zwaar. Al snel zien we Lotta terug naar het Oosten kruisen. Blijkbaar zijn ze toch meer afgedreven dan we dachten.
Één ander jacht was in de buurt, Havili, en zij hebben vannacht wel in de lij van Tofua geankerd. Ze roepen ons op via de marifoon en gaven aan dat ons bijliggen wellicht een betere optie was dan hun gerol vlak bij de rotsen. Ook zij willen Tofua beklimmen, en we wisselen de beperkte informatie uit die we hebben. Toch zie ik via de AIS dat ze de landing site voorbij motoren, en via de marifoon ben ik nog op tijd om ze te helpen die te vinden. We klimmen licht bepakt verder omhoog. Het pad zijn we direct kwijt, maar dat geeft niet. Van de kraterrand hebben we weer een mega uitzicht. De krater loopt stijl naar binnen af, met in het midden een enorm meer. Aan een zijkant is een actieve sub-krater, die enorme witte wolken uitbraakt. Rond de actieve sub-krater is alles nog donker zwart en geheel onbegroeid. We lopen langs de kraterrand tot we naar de sub-krater kunnen afdalen en door de prikkende rook de krater in kunnen turen. Het lijkt behoorlijk diep, loopt stijl af en stinkt vreselijk.
Precies om 11 uur maken we ons laatste klapje richting landing site, op hetzelfde moment zet Havili haar expeditie aan land en doemen onze twee helden uit het bos op! Peter pikt ze weer op en zo hebben we even later twee stralende 30-ers aan dek die het commando weer overnemen van de gezapige 30+ers De terugweg gaat redelijk voorspoedig. De tent is een goed herkenningspunt om het pad weer terug te vinden, en dan gaat het goed tot we in het dal komen. Daar missen we ergens een afslag, en dwalen een tijdje rond. Niet omdat we de weg kwijt zijn, maar omdat we immers beloofd hadden fruit te zoeken J. Dan vinden we weer de betonnen plaat, en vandaar de weg terug.  Als we bijna bij de landingsplaats zijn zien we door de bomen Lotta aan komen zeilen. Volgens mij zijn we nog niks te laat, zij hadden er echt niet eerder kunnen zijn. Gelukkig, dan is het niet zo erg dat we een uurtje later zijn dan het oorspronkelijke plan.
Sailing

De zoektocht naar Tofua

Door Peter

Zaterdag 12 oktober Uoleva - Ha'afeva

Vandaag willen we vetrekken naar een ander eiland binnen het Koninkrijk Tonga, en vervolgens naar het vulkaaneiland Tofua. Maar eerst willen kijken of we bij andere schepen eventueel informatie in kunnen winnen over de landing en de beklimming van Tofua. Bij de touristinformation in Pangai konden ze ons niets vertellen. Ook al staat in de eigen gids èn in de lonely-planet dat de touristinformation meer informatie heeft.
Hoewel we hier alleen hebben gelegen, zijn er nu 16 jachten in de baai. Van een kletsgrage Noor (van Ladystar 2, al eerder ontmoet) hoorden we gisteren op het strand, dat de bemanningen van een Nederlands en een Noors schip samen de beklimming hadden gedaan. 30+ gaat in Schub de vloot af de op zoek naar verhalen over Tofua, terwijl 30- zeilklaar maakt.
Als eerste gaan we bij Yana langs. Een prachtige race-machine-trimaran. Al twee jaar bewoond door Trijnie en Hennie. We zijn welkom aan boord en komen graag even kletsen, maar voor ervaringen van Tofua moet je bij die Amerikaan zijn. Wij uiteindelijk weer verder. De Amerikaan bevestigt dat hij op Tofua is geweest, maar verwijst ons door naar de Noor die even verderop ligt. Daar lijkt het er even op of iedereen nog uitrust van de vermoeidheid van Tofua, maar uit eindelijk verschijnt de schipper aan dek.
Ja, zij waren er geweest: heb je je i-pad bij je? dan kun je van alles krijgen. Maar liefst over een kwartier, na hun ontbijt.
Wij de I-phone van Bernard halen bij Lotta, die inmiddels al aan het zeilen was. Dat was ook de bedoeling. We hadden bedacht dat dit een mooie gelegenheid was voor een foto-shoot. Vanaf Yana werden inmiddels al foto's gemaakt.
Met even bijliggen konden we de I-phone oppikken en bij de Noren aan boord. Holwer, de Noorse schipper, was enthousiast en wilde graag alles delen. Met hun ervaringen, coördinaten van anker- en landingsplaats en een routebeschrijving gingen we van boord.
Ondertussen stoof Lotta voltuig door de baai. Foto's van voren, loef, lij en van achteren van een Lotta in vol ornaat met een prachtige achtergrond.
Met een van alle hijsen, overstaggen en gijpen, en genua inroĺlen, uitdraaien en weer aanhalen, warmgedraaide Simon en Jesper zetten we koers naar Ha'afeva.
Onderweg hebben we nog een grote dorade aan de haak. Om wat snelheid te minderen gaan we bijliggen en rollen we de genua in. Dat is het moment dat de dorade ons voorbij zwemt en loskomt van de haak. Helaas, weer een grote vangst mislukt.
Bij Ha'afeva zeilen we prachtig tussen de riffen door en ankeren we in de beschutte lagune bij het eiland. Mooi op tijd om nog even te snorkelen bij het dichtbijzijnde rif.
Later komt Yana ook binnen, en nodigen we Trijnie en Hennie uit voor een borrel. Niet dat we veel drinken hebben, maar een rum-kola gaat er wel in.
Leuk om zo even ervaringen uit te wisselen en te horen over andere levensverhalen.
Na de borrel eten we nog heerlijke tortillas en gaan we moe te kooi.

Zondag 13 oktober Ha'afeva

We gaan vroeg aan land, 30+ voor een bezoek aan de plaatselijke kerk, en 30- om het eiland te verkennen. We lopen een kilometer over de weg van de veerbootsteiger naar het dorp, en spreken de eerste dorpelingen die we zien aan bij een soort schoolgebouw. Ja, daar is een mis, begint om 10 uur. We kunnen dus nog even wandelen over het strand langs het dorp. Er zijn relatief veel leegstaande vervallen huisjes, en we zien ook een aantal andere kerkgebouwen. En net als op Lifuka lopen de varkens en de biggetjes los rond.
Tegen half 10 lopen Bernard en ik een grote kerk binnen waar al een dienst begonnen lijkt. Maar het blijkt nog maar een opwarmertje. Het is een soort voorlezen, waarbij elke zin heel hard en schel afgemaakt wordt door een paar dames in de kerkbanken. Om 10 uur komen er meer dorpelingen, op het zondags gekleed, de dames met prachtige hoeden, de mannen in zwarte pakken en de kinderen in hun kleurigste kleding. Het bidden gebeurt op de knieën, met de kont naar de dominee, en de onderarmen op de bank, het zingen is hard, schel en enorm vals. Als de voorganger ook nog schreeuwende donderpreken begint, sluipen Bernard en ik de kerk uit. Door het dorpje lopend tellen we 6 kerkdiensten die aan de gang zijn. Van de enige bewoonster die niet naar de kerk gaat, horen we dat er 7 kerken zijn in het dorpje. Bijzonder aantal, dat met maar een paar honderd inwoners.
'smiddags gaan we met Schub naar een rif vlakbij waar een wrak ligt. Het wrak ligt met een deel van het achterschip boven water en is al prachtig begroeid met koraal. Via een paar openstaande luikhoofden kun je prachtig door het wrak heen zwemmen. Het koraal er omheen is ook weer wonderschoon.

Maandag 14 oktober Ha'afeva - Tofua

Om 2 uur 'snachts gaan we ankerop en zetten we zeil richting Tofua. Plan is om bijtijds de eerste ploeg op de wal te zetten voor de beklimming van de vulkaan. De zeiltocht gaat voorspoedig, en we zijn mooi op tijd bij de landingsplaats aan de noordzijde. Deze is gemarkeerd met een 2 meter hoge witte stok en bestaat uit een klein inhammetje tussen de rotsen. Er staat nog een imposante oceaandeining, die van een landingspoging een hachelijke zaak maakt. Daarom besluiten we tot een rondje Tofua, in de hoop dat de deining in de loop van de dag tot rust komt. Kunnen we lekker nog wat dutten en spelletjes doen. Tegen de klok in gaan we rond het vulkaaneiland, prachtig weer, mooi rustig zeilwindje. Op de hellingen aan de o-zijde zien we zowaar wat huisjes. Opeens worden we aangeseind met een spiegeltje. Even later zien we rook van een vuur. Dit is het seinen-repertoir van schipbreukelingen of andere mensen die hulp nodig hebben. We besluiten de steven te wenden richting kust en poolshoogte te nemen. We worden aangeroepen "come, come". We weten niet hoe serieus we dit moeten nemen, zien inmiddels mensen zwaaien op het zwarte strand. Uiteindelijk kiezen we voor een landing. Lotta blijft op veilige afstand van de branding, en Bernard en ik stappen in Schup. Gekleed op een natte landing stevenen we af op de plek waar de branding ons het minst erg lijkt. Blijkbaar was het niet de bedoeling dat er ook echt mensen kwamen, opeens was iedereen van het strand weg. Was het toch een practical joke? Ergens voelden we ons genomen, maar ook opgelucht. We konden onze angst voor de branding opbergen, daar hoefden we niet meer doorheen, en peddelen rustig terug naar Lotta. Geen spannend verhaal over een hoogzwangere vrouw naar het ziekenhuis vervoeren of andere heldendaden, maar wel een gerust geweten.
De tocht rondom Tofua is dermate lang, dat een beklimming vandaag alleen in combinatie met een overnachting op de vulkaan kan. Simon en Jesper zien dat wel zitten, toevallig heeft Jesper ook nog een tentje bij zich........

Sailing

Tahiti en Moorea

Door Peter

Bij gebrek aan inspratie hou ik me een beetje aan mijn dagboekje, dat geeft in ieder geval een indruk van onze belevenissen.

Woensdag 11 sep, aankomst Tahiti / Taina
Na de prachtige tijd op Tahanea (Tuamotus) hebben we ruim drie dagen zeilen nodig om Tahiti te bereiken. We hebben de vulkanen met hun typische bewolkte toppen sinds gisteren al in zicht, maar in de nacht hebben we maar weinig wind gehad. Aan het begin van de middag bereiken we de doorgang van het rif dat ons leidt maar de jachthaven van Taina.
Zo’n rif, dat rondom Tahiti ligt, ligt net onder water. De oceandeining breekt daar met een prachtige branding op stuk. Het gevolg is wel dat er voortdurend water over dat rif heen wordt gestuwd dat via de passes ook weer naar zee terug wil stromen.
In de pass staat dus een flinke stroom naar buiten, waar we gelukkig op de motor tegenin komen. Terwijl we daar varen wordt er op de grens van het rif en de pass gesurfd op de surf van de machtige oceaandeing. Boeiend schouwspel, het zijn zeker geen beginners die hier durven en kunnen surfen.
Na bijna twee maanden op zee hebben we ons erg verheugd op een douche, en andere luxe zoals de was doen, in de jachthaven. Helaas blijkt deze vol te zijn, daar gaat onze douche-droom.
Ook de reede, met mooi uitzicht op Moorea, is behoorlijk vol. Na enig zoeken hebben we een ankerplek tussen allerlei andere jachten.
Schub, onze bijboot, wordt weer tevoorschijn gehaald, en klaargemaakt voor gebruik. Dan kunnen we via de dingy-steiger van de jachthaven toch aan land.
Bernard, Luja en ik halen wat boodschappen bij de Carrefour, ondertussen natuurlijk ook een lekkere ijskoffie. Het gaat alleen maar om wat lekkernijen waar we ons op hebben verheugd. Wat dat was blijkt dan wel uit het menu van de dag:
watermeloen-salade met munt en feta,
pasta met 3-4 kazen-saus en
Tiramisu toe (kant en klaar).
Hebben we dubbel van genoten, eerst van de voorpret en het verheugen, en ook van het eten!
Simon verheugt zich al enige tijd op de komst van Jesper, een van zijn maatjes en partners in het wereldreisproject. Jesper komt vanavond aan op Faa Tahiti International Airport.
‘s Avonds haalt Simon Jesper lopend op. De luchthaven is iets van een uurtje lopen. Terug met de taxi, zijn ze al voor middernacht terug. Welkom aan boord voor Jesper, die vanaf Nieuw Zeeland het “stokje” over gaat nemen van Simon.

Tahiti in zicht

Donderdag 12 sept Marina Papeete
In de ochtend gaan we met de bus naar Papeete voor het inklaren bij de (douane-)autoriteiten. Na een zoektocht door het havengebied vinden we de havenmeester van de marina in zijn kantoor, die nogal is verborgen wegens bouwwerkzaamheden. Hij helpt ons met de formaliteiten als we in de haven liggen, in het hartje van Papeete is wel plek. Wij gaan dus terug om met Lotta naar Papeete te varen. Door de Faa-kanaal, onderdeel van de lagune, om de luchthaven heen, naar de marina (waarover later meer).
‘smiddags genieten we al van een lekkere lunch op een terras vlakbij de haven.
Vlakbij het terras was een kapsalon. Daar hebben Bernard en ik een afspraak gemaakt om ons later op de middag heerlijk te laten knippen door de dames.
De douches bij het havenkantoor zijn vandaag voor het laatst open, daarna zijn ze een tijd niet beschikbaar wegens de verbouwing. We hebben dus geluk dat we nog net onze gedroomde douches kunnen nemen. Voor ons verdere verblijf kunnen we ons goed behelpen met de zoetwaterslang op de steiger.
We kunnen dus heerlijk frisgewassen uit eten voor het naderende afscheid van Luja. Zij vliegt zaterdagochtend vroeg terug naar huis, na 4 maanden aan boord van Lotta.
Heerlijk eten, zeker de desserts, bij Lapizzeria, en lekker koude drankjes.

Vrijdag 13 sept Papeete: Bootschappen
Na ontbijt met vers stokbrood en croissants, gaan de mannen op zoek naar de benodigdheden voor Lotta; de bootschappen. Van bouten enzo tot en met visspullen. Luja neemt de gelegenheid om nog wat van Tahiti te verkennen.
De zoektocht naar de benodige onderdelen leidt ons door de haven-buitenwijk van Papeete. Ook al begonnen we vroeg, al gauw wordt het weer heet.

Als we zijn geslaagd, strijken we weer neer op het terras bij Patachou, ons terrasje van gisteren. Voor een lunch, en andere smartphone- geneugten dankzij wifi.

Verder lekker wat gelummeld, met af en toe een “steiger-douche” om wat af te koelen.
Luja is ook net voor etenstijd terug na een lange klim/wandeltocht naar een waterval; “en bij de touristen info hadden ze gezegd dat het een tocht van 2 uur was!”.

In de avond gaan we uit eten bij een piepklein tentje, soort kioskje met wat tafels buiten, in een parkje. Samen Luka, een Georgier die zijn vader vergezelt op een deel van diens wereldreis. Simon had hem al eerder ontmoet, en leuk contact gehad, in Panama.
Bij dit tentje, al zou je dat niet verwachten, aten we heerlijke entrecôte, volgens enkelen, de lekkerste ooit, met heerlijke salade.
Voor het slapengaan afscheid genomen van Luja. Zij vertrekt in alle vroegte naar de luchthaven. Na maanden met elkaar te hebben samengeleefd op Lotta gaat zij weer terug naar het “gewone” leven.

Zaterdag 14 sept Papeete:Boodschappen
Na het gebruikelijle verse stokbrood, gaan vroeg op pad voor de boodschappen. De grote supermarkten zijn vooral goed bereikbaar voor auto’s (net als in Frankrijk), voor ons is het 5 km lopen.

Als we twee karren vol hebben verzameld, afgerekend en weer ingeruimd met de boodschappen in dozen, hopen we een taxi te vinden. Na een korte zoektocht naar taxi’s, deze komen in Tahiti veel minder voor dan in Equador en zijn ook nog rete-duur, lopen we maar terug met de supermarktkarren.
Boodschappen zijn duur in Tahiti, veel wordt overgevaren / gevlogen uit Frankrijk.
We gaven voor 600 € uit. Lijkt veel, maar als je in aanmerkkng neemt dat we hiermee wel weer voor twee maanden eten aan boord voor 4 hebben, valt het reuze mee, hebben we eigenlijk veel te weinig uitgegeven.
Na het stouwen van de voorraden en de steigerdouche, gaan we op het terras bij Patachou de blogs voor de website bijwerken.
Vanavond eten we weer eens aan boord; Broccoli met rijst en pindasaus (nog steeds van de 5 kg pindakaas van de markt van Salinas).

Wat ik helemaal vergeet te vertellen is dat het bijzonder is om weer contact te kunnen hebben met onze geliefden en ander thuisfront. Het is fijn om de vertrouwde stemmen weer eens te horen en een beetje bij te praten. Sinds Tahuata (26 aug) hadden we geen netwerk meer gehad.

Zondag 15 sept Papeete -Moorea
Cynthia, onze kapster in Papeete, had ons al aangeraden om op Moorea naar Opunohu-bay te gaan. Daar kwam zij vandaan, daar was het wel heel mooi.
Vrijdag, de bootschappen-dag, hadden we onze gasflessen naar een tankstation gebracht om te laten vullen. Aangezien dat 2 werkdagen duurt, zullen die pas woensdag as. beschikbaar zijn. Geen punt, maar Papeete is ook lawaaiig en heet. Daarom combineren we deze tijd met een bezoek aan Moorea.
Na het stokbrood-ontbijt gooien we los.
In de havenmond worden we utgeleidde gedaan door een groep dolfijnen, die daar zijn, ondanks de voorbij jakkerende veerboten.
Jammer genoeg waait het te weinig om te kunnen zeilen, we motoren een groot deel van de weg. Pas het laatste stuk kunnen we zeilen. Maar dan gaan we wel kruisend door de pass, tussen de riffen door kruisen we helemaal tot diep in de baai. Mooi om te zien dat het zeil-dna-gen op Lotta geen generatie heeft overgeslagen.
Achterin de baai liggen we prachtig beschut en vrijwel alleen.

Opunohu-bay is de baai waar de “The mutiny on the Bounty” (1964, met Marlon Brando in de hoofdrol) is opgenomen. Deze hebben we na een heerlijk maal (pasta met aubergine en kaas) gekeken op de laptop van Simon, tenminste, de eerste anderhalf uur (van de drie). Mooi om af en toe de achtergrond te herkennen. Toen was het echt wel weer bedtijd voor ons.

Opkruisen in Opunohu bay

Maandag 16 sept. Moorea -Opunohu bay
Vroeg op. Na het ontbijt staan we al om 7 uur op de wal voor een eerste Moorea-wandeling. Door een vlakke vallei (garnalenkwelerij en weilanden met koeien) lopen we naar het begin van een aantal wandelingen. We kiezen een route door veel bos, langs wat archeologische sites en uitkijkpunten. De wandeling is mooi aangegeven, het pad behoorlijk onderhouden, en het bos schaduwrijk. De sites bestaan uit de ruïnes van 15e eeuwse tempels van nederzettingen op de hellingen. Na de bossen en een mooi uitkijkpunt over beide baaien (Cooks- en Opunohu-bay) dalen we af naar onze baai, langs zinderende hete ananasvelden.

‘sMiddags tijd voor siesta, een spelletje, een lekker maaltje, nog wat kletsen in de kuip en voldaan te kooi.

Uitzicht op Mount Rotui en de baaien

Dinsdag 17 sept Moorea Opunohu bay
Simon, Jesper en Bernard gaan vandaag de top van de mount Rotui op lopen. Ik ga niet mee, voor mij persoonlijk is het te heet voor zo’n inspanning, bovendien is het goed om een dagje uit de zon te blijven voor mij.
Mount Rotui is een berg tussen de twee grote baaien van Moorea in. Vanaf het schip goed te zien, met de top veelal in de wolken.
Om 7 uur zet ik het klimteam af op de wal en ga lekker lummelen en wat klusjes doen. Gisteren was het een jaar geleden dat mijn moeder overleed.

Wat ik hoorde was dat de beklimming mooi was, deels over smalle graten, langs steile afgronden, en soms verende ondergrond (veen-achtig). De uitzichten over Moorea en beide baaien waren wonderschoon, behalve op de top, die zat weer eens in de wolken.
Op de terugweg zijn nog wat verse boontjes en sla gescoord bij een stalletje langs de weg.

Na thuiskomst van de expeditie-leden was er een welverdiende lunch van pasta-pesto met verse salade. Aansluitend de film afgekeken.
Potje klaverjassen, weer lekker eten (he wat akelig), en vroeg te kooi.

PS
Complimenteer mezelf dat ik een keertje niet heb meegedaan aan een activiteit en mezelf de rust heb gegund.

uitzicht vanaf Rotui

Woensdag 18 sept Moorea Opunohu bay
Vanochtend zeilen we naar een ander ankerplekje achter het rif bij de ingang van de baai. Hier kunnen we wat snorkelen en wat klusjes doen, maar dat klusjes doen kan overal en altijd.
Vlak bij ons ligt een groot beeld van een Tiki op de bodem. Mooi om naar toe te duiken, een beetje schoon te maken en de details te bekijken. Verder een vis met twee hoornen gezien (cow-fish) en Lion-fish, die alleen maar verscholen in zijn hol mooi lag te wezen. Verder veel prachtige hele grote schelpen, maar allemaal nog bewoond.
‘sAvonds koelde het heerlijk af en hebben we nog lang buiten zitten kletsen.

Lionfish

Donderdag 19 sept Moorea-Tahiti
Vandaag zeilen we terug naar Papeete. In de ochtend is er nog weinig wind, en is het mooi weer voor walvisspotten. Er zijn ook al een aantal bootjes met touristen op pad. Een eind voor ons (jammer genoeg best ver weg) zien we springende bultruggen, en bultruggen die met hun grote lange vinnen op het water slaan.

Naast de grote ingang van Cooks-bay bevindt zich nog een kleine pass in het rif. Hier nemen we even de tijd om wat te duiken. In twee-tallen. De 2 aan boord, laten Lotta wat bijliggen en halen de duikers weer op bij de pass. Terwijl vlakbij een groepje van drie bultruggen passeert.
Daarna een heerlijk zeiltochtje terug naar Papeete. Aangemeerd in dezelfde box in de luxe marina van Papeete (maar geen douches).
De marina is prachtig; mooie drijvende steigers, even rond als de boulevard, onderwaterverlichting bij de kade, en een stukje koraal, met bijbehorende vissen, bij de boulevard. Aan de tegenoverliggende kade liggen wat superjachten, die de gehele dag worden gepoetst door hun bemanningen.

Op de terugweg naar Papeete

Lotta 2.0

Jesper is, sinds La Coruña, een jaar niet meer aan boord geweest, en heeft eventjes vetrouwd moeten raken met de innovaties van Lotta. De meest in het oogspringende zijn de nieuwe windvaanstuurinrichting (genaamd “Florijn” omdat hij zo duur was) en de windmolen. Een en ander bracht hem tot de interessante vraag “Wat zouden we anders willen/doen als we een Lotta 2.0 zouden willen (en meer geld hebben)?”.
Daaruit ontstond een gedachtenwisseling over de specs van zo’n schip. Over 5 jaar, als Bernard en ik tijd hebben en Simon en Jesper ook geld hebben (en kleine kids?).
Enfin, het wordt een prachtig schip, liefst een klassieker of met een klassieke uitstraling, met: El. Drive (met klein fluisterpowerpack); met 2 mens te zeilen (2 master?); 3×2-pers kooien waarvan één 2-pers kooi in een aparte hut, en enkele losse; watermaker; windmolen en zonnepanelen/Bimini; middenkuip; ruimte op dek om buiten te slapen; ook geschikt voor poolgebieden (geïsoleerd en verwarming); en een goede zewmtrP voor onze meisjes en 30+-ers; etc.. Het begon al bijna op een plan te lijken……. Dat had Jesper toch niet bedoeld met zijn vraag! Ben benieuwd waar we over 5 jaar (2024) staan?

Maar goed, ondertussen hebben we het fantastisch aan boord van Lotta, en brengt ze ons bereidwillig en veilig naar de mooie en afgelegen plekken op de aarde.

Vrijdag 20 sept Marina Papeete
Dagje Papeete, bedoeld om nog wat verse groente en fruit te scoren en uit te klaren. Om dan morgen te vertrekken naar Tonga.

En… we hebben eindelijk het beeldje opgehaald. Gemaakt door Simon op Fatuiva, meegenomen naar Tahiti door een vriend, nu op te halen bij een vriendin ergens in een buitenwijk van Papeete. We krijgen een telefoonnummer en proberen de reisinstructies (in het Frans) te begrijpen. Dat lukt eigenlijk pas écht als we de hulpvaardige mensen van het touristenbureau met haar laten bellen. Dan weten we met welk busje we waar naartoe moeten. Daar werden we bij de bushalte al opgewacht met het beeldje. Natuurlijk waren we heel nieuwsgierig naar hoe het geworden was, dit beeldje met een verhaal….

Met de bus naar de luchthaven voor wat douane-formaliteiten. Morgen alleen nog een papiertje halen bij het douanekantoor bij de haven.

Kaartje gelegd op terras met wifi (nog wat podcasts downloaden voor de oversteek).
Aan boord lekker lasagne gegeten, desserts bij Lapizzeria. Laatste avond in Papeete. Terug geslenterd langs een geheel afgezette boulevard. Blijkt er de wielerronde van Tahiti te zijn, maar geen Dumoulin gezien…

Zaterdag 21 sept Marina Papeete
Alleen nog een papiertje scoren ergens in de haven, en dan vertrek naar Tonga. Echter….., kantoor blijkt pas maandag weer open te zijn.
Plan gemaakt om zondag autotje te huren en ergens te gaan surfen.
De dag nuttig besteed met het vervangen van filters van de motor. De 30-ers die dat gedaan hebben in de hitte krijgen ‘s avonds heerlijke pizza’s uit eigen oven.

Zondag 22 sept dagje Tahiti
Autotje gehaald, jongens en stokbroden opgepikt en tegen de klok in het eiland rond op weg naar een beginners-surgspot.
Met hulp van het touristenbureau wisten we waar we moesten zijn en hadden we ook een adresje om surfplanken te huren. Toen we het hadden gevonden, bleek het enige lonboard gisteren gebroken te zijn. Dus wij heel optimistisch op stap naar het strand. Daar aangekomen bleek dat beninners-surf een relatief begrip is. Machtige golven, prachtige surf op een vooruitstekende bank in de moning van een riviertje. En, best drk, immers zondag. Ik ben maar teruggegaan met één van de surfboards om deze om te wisselen voor body-boards. Enfin, veel succesvol gesurfd hebben we niet, maar wel lekker buiten gespeeld en of en toe in de “wasmachine” gezeten.
Toen we uitgespeeld waren zijn we verder het eiland rondgegaan. Nog een wandelingetje gemaakt naar drie watervallen en nog ergens een heleboel pompelmoussen gekocht die klaar lagen langs de weg.
‘s Avonda gegeten bij de “Roulottes” (foodtrucks) in het park bij de haven. Dit was ons al aangeraden door Cynthia op de eerste dag in Papeete, maar hadden we eerder niet gezien.
Zou dit dan echt de laatste avond in Papeete zijn?

surfen in Parara
Uncategorized

Marquisas en Tuamotus

Door Peter

Marquisas: Fatuiva/Hanavave, Hiva Oa/Atuona, Tahuata.
De eerste die we leerden kennen na aankomst op Fatuiva waren Temo en Hei. Hij is houtsnijder, zij maak kettingen en stoffen van uitgeklopte boombast. Verder is hij visser, beetje boer met een paar varkentjes, wat kippen en vooral fruitbomen. Op de erven in Hanavave lopen meestal kippen vrij rond, soms een varken aan een voorpoot vast gebonden, maar vaker in een klein hokje, en lopen meerdere honden meestal los rond. De honden, altijd scharminkelig, komen nooit het huis in en zijn erg schuchter tegenover mensen, we vermoeden dat ze voldoende trappen hebben gehad om dat af te leren.
De huizen zijn ruim en erg open, de keuken staat vaak onder een afdak. Zitkamer, slaapkamer en ev. buitenkamer (ook onder het dak) zijn erg open ten opzichte van elkaar. En de TV staat altijd aan, ook al is er niemand die kijkt. Elk huis heeft zeker een koelkast en een diepvries, voor de grote vissen (Wahoo of tonijn) of varkensvlees na de slacht. Hanavave heeft een eigen waterkracht energie-centrale (heel groen).
Bij het eerste bezoek aan het eiland kregen we meteen een rugzak pompelmoussen mee, en een broodvrucht en kokosnoten. Soort vriendelijk welkomstgeschenk, misschien ook wel om je te verbinden in de hoop dat je wat gaat kopen.
Iedereen op Fatuiva heeft last van de schaarste aan spullen. Christian, buurman van Temo en Hei, had een lasklusje aan zijn trailer voor zijn visboot, in het dorp zijn wel een paar lasapparaten, maar een gebrek aan electroden. Zoals ze ons hebben uitgelegd komt veel uit Europa of Nieuw Zeeland aan op Papeete/Tahiti, gaat dan per schip of vliegtuig verder naar Hiva Oa , een van de grotere eilanden van de Marquesas. Dan moet het per boot nog verder naar Fatuiva. Dan is alles inmiddels een stuk duuder geworden.
Simon heeft Christian enorm kunnen helpen met een lasklus aan zijn trailer. En kreeg twee prachtige beelden, een Tiki en een mantarog, als beloning.
De basiskosten van leven in het dorp zijn niet hoog, om aan geld te komen zijn houtsnijwerk en kokos het belangrijkste. We zagen bij de eerste wandeling al een bijzonder verrijdbaar dak waarvan we ons afvroegen waarvoor dat was. Blijkt voor het drogen van kokos te worden gebruikt. In de begaanbare dalen staan veel kokospalmen, met kliminkepingen, en is het bezaaid met kokosnoten. Deze worden verzameld, gespleten en het vlees wordt gedroogd. Gedroogd kokosvlees levert 140 Polynesische franken per kilo op, ongeveer 1,40 €. Omdat het vaak wat regent op de Marquesas, moet het droogbed snel afgedekt kunnen worden.
Het houtsnijwerk wordt aan huis verkocht, of gemaakt voor verkoop verderop in de keten richting Tahiti. Zo kwamen we in een tatoueershop in Atuona houtsnijwerk tegen van Temo, en was Simon (een houtsnijder waarover straks meer) bezig met een bestelling van 50 Tiki’s voor een evenement in Bora Bora.
Verder zijn waarschijnlijk de familieleden die in Frankrijk werken belangrijk voor de locale economie. Van de kinderen zijn er vaak een paar die in Frankrijk op school zitten, studeren of werken. Mijn indruk is dat dat maar voor een paar jaar is, het is volgens de Polynesiers erg koud in Frankrijk.
Er zijn veel huishoudens met een fourwheeldrive-auto, die vooral gebruikt wordt om de visboot uit het water te trekken.

Alle houtsnijders maken allemaal zo’n beetje dezelfde Tiki’s, Beeldjes van Polynesische krijgers. Bij de haven stond een pracht stenen beeld van een Tiki met een vissekop en een hele dikke buik. Ik heb Temo gevraagd of hij dat zou kunnen maken. Hij hapte niet erg, en na enige tijd gaf hij aan dat ik het maar aan de maker van de het beeld aan de haven moest vragen, hij woont ergens tegenover de school.
Toen deze gevonden was, hij blijkt ook Simon te heten, zijn vrouw Sisi. Heel aardig en vriendelijke mensen. Hij was bezig met een opdracht van tientallen Tiki’s voor een evenement in Bora Bora. Ja dat beeld bij de haven kon hij zich wel herinneren, had hij in 2001 gemaakt. Het kon ook best een zwangere vrouw zijn, maar van Sisi mocht hij haar geen borsten geven, want dan “gingen de mannen daar naar staan kijken”. Hij wilde wel zo’n beeld voor me maken, na wat doorpraten en onderhandelen waren we eruit. Hij ging dat beeld maken in (rozen)hout 35 cm hoog, maar hij zou dat nooit af krijgen voor ons vertrek van Fatuiva. Als wij hem nu laten weten wanneer we van de Tuamotus naar Papeete gaan, dan zorgt hij voor verscheping naar een nicht van Sisi in Papeete. We kunnen na aankomst contact met haar opnemen voor de overdracht. Hand erop en afgesproken. Ik geld gehaald en bij het afscheid krijgen we nog een bevroren varkenspoot en een rugzak pompelmoussen. De varkenspoot hebben we de eerste maaltijden heerlijk van gegeten. Misschien hoort het erbij, maar misschien heb ik teveel betaald?

Weer
Joshua Slocum, die als eerste alleen de wereld rondzeilde (1895-1898) beschrijft in zijn boek dat wolken die zich niet verplaatsen een hoog eiland verraden. Die wolken zie je eerder dan het eiland. Zo hangen er op de Marquesas ook wolken om de toppen (rond de 1100 m hoog). Het waait er altijd en het regent vaak een beetje. Op het eiland kan de wind schuilgaan achter de bergwanden, maar in de baai kunnen er hevige vlagen staan.
Aan het begin van de middag kan het erg heet zijn, geen weer om buiten te zijn. Regen lijkt dan tijdens de bui even verkoelend te zijn, maar zodra de regen stopt slaat de hitte in je gezicht. Op Hiva Oa hebben we een dag boodschappen gedaan, en tussen de middag onder een boom gewacht tot het postkantoor open ging. Niemand meer op straat, alleen die rare Europeanen. Bernard en ik hebben toen ook nog de graven van Gaugin en Brel bezocht. Eenvoudige graven op een prachtig kerkhofje met uitzicht op zee.
Later op de dag hebben we in het Centre Culturel de permanente expositie gewijd aan Brel bezocht.

Hiva Oa, het eiland van Gaugin en Brel op één dag zeilen van Fatuiva is een stuk groter en drukker. Van de ankerplaats naar Atuona is een uurtje lopen. De heenweg was goed te doen, nog vroeg en nog geen bagage, maar terug zijn we gaan liften. We hadden gelezen dat je maar je duim hoeft op te steken en er wordt gestopt. En dat klopt, behulpzaam en vriendelijk zijn we altijd meegenomen. Zo ontmoetten we Bruno, ex international van het Polynesische rugby team. Gaat volgend jaar met een veteranen team op tournee in Europa. Later kwamen we hem nog even tegen in een restaurant waar we aten, konden we nog wat doorpraten.
Hiva Oa heeft ook een vliegveldje met een dagelijkse vlucht op Papeete.
Verder was de baai of het stadje niet aantrekkelijk. Het water was te troebel, daarom zijn we niet lang gebleven.

De baaien op Fatuata (klein dagje zeilen van Atuona) waren veel mooier. Plaatjes uit de folder van het tropische paradijs. En het snorkelen is er prachtig, helder water met goed zicht en veel leven. Het dorpje op Fatuata was klein maar keurig. Alle bomen stonden in prachtige steenkringen, huizen en tuinen zagen er verzorgd uit. Zelfs de kerk was prachtig. Er was zelfs wat horeca, we zijn dan ook lekker een paar keer uit eten gegaan.

Op een typische dag op zo’n ankerplaats staan we vroeg op, 6 of 7 uur. Cappucino voor mij op bed van Bernard, pompelmousse in de kuip, en nog iets van pap of brood als we dat hebben gebakken.
En dan snorkelen of een wandeling in de buurt. De eerste wandeling liep in de soep, het ging regenen toen we zwemmend waren aangekomen op het strand, en we stuiten op de modderige en slipperige helling al gauw op agressieve wespen. Luja en Simon, de jeugd ging voorop, werden ieder 4 x flink gestoken. Andere wandelingen over ruig landschap verliepen gelukkig veel beter, zeker als we eenmaal de geitepaadjes hadden gevonden. Na de wandeling, terug aan boord, lunch en siësta en/of een klusje. Aansluitend nog een uur snorkelen en dan wordt het tijd voor het diner. Soms spelen we daarna nog een spelletje. We hebben zelfs een keertje Jenga gespeeld! Een extra uitdaging op een scheepje in de swell van de oceaandeining. Als we hadden gezeild mochten we 8 uur naar bed. Op andere dagen niet eerder dan 9 uur.

Marquesas/Tahuata – Tuamotu/Tahanea; “another week at the office”
Maandag ochtend 26 augustus halen we eerst nogs even postzegels, om kaarten te posten, en stokbroden. Na het ontbijt, met een ijsje uit de winkel, gingen we ankerop en zeilden de baai uit. Net als bij onze aankomst in deze baai, was een grote groep dolfijnen met elkaar aan het jagen in de baai. Bij het uitzeilen van de baai is er nog de vlagerige wind die uit het dal komt, daarna hebben we een uur gedobberd in de windschaduw van het eiland. Langzaam maar zeker kwamen we weer in de passaatwind die ons naar de Marquesas had gebracht. We pakten de draad van ons wachtsysteem weer op en proberen in het ritme te komen. Dat valt nog niet mee. De eerste dagen had ik het gevoel dat ik bijna altijd wel kon slapen, na drie dagen verdween dat en waren er wel perioden dat ik me uitgerust voelde.
Onze koers was nu ongeveer ZW, in het begin een ruime koers, weer lekker op het ritme van de oceaandeining. Omdat we zuidwaarts gaan, verlaten we het gebied van de passaatwinden. De wind kromp van oost naar noordoost, waardoor we voor de wind eindigden.


Deze week hebben we 2 verjaardagen te vieren. Maandag was het één jaar geleden dat Lotta uit Rotterdam vertrok, Simon is nu een jaar op reis. Woensdag was het mijn verjaardag. Ben verwend met Garmin-sms-je van Els, mooie kaarten en cadeautjes van Aletha, Bernard en Simon. De verjaardagscake die ik probeerde te maken mislukte faliekant, maar was toch lekker.
Vrijdagochtend voeren we tussen atollen van de Tuamotus op weg naar de ingang van het Atol Tahanea. Dat is een soort onregelmatige ovaal van 24 bij max 8 zeemijl. Zeg maar een langgerekt, smal Markermeer. De ovaal wordt gevormd door een ring van langgerekte eilandjes en riffen, met enkele doorgangen, als nauwe zeegaten.
De eilandjes, helemaal gevormd door koraal, zijn deels begroeid met struiken en palmbomen, en in het geval van Tahanea niet meer permanent bewoond.
De ingang van onze keuze, aanbevolen in de pilots want de ruimste en overzichtelijkst hadden we gepland te bereiken op “slack tide”, als er geen stroom staat omdat binnen en buiten even hoog zijn. Terwijl we heel rustig voeren, spoelden we met 6 knoop stroom naar binnen, met Bernard op uitkijkpost op de zaling. De vuistregels uit de pilot, of onze berekeningen klopten niet, maar we kwamen heel veilig binnen. Van deze ingang wisten we dat deze 30 m breed was en zonder koraalblokken verstopt onder water. Een uurtje na onze eerste passage hadden we onze ankerplek uit de folder van tropische paradijs.

Tahanea
Dit onbewoonde atol heeft nog wel de resten van een dorpje. Dat ligt op het eiland waar wij bij ankeren. Dit deel van het atol bestaat uit een langgerekt eiland met een begroeing van struiken en (palm)bomen. De oceaankant bestaat uit een groot rif van koraal. Een vlakte van ontoegankelijk ruw terrein van keihard koraal, met door de oceaan erop gesmeten koraal blokken.

De restanten van het dorpje zijn toch nog een beetje bewoond. Twee mannen, Maxim en Nicolas, hebben hier hun kokosdrogerij. In het mooiste huis staat hun oogst droog opgeslagen in zakken.
Ze halen met hun boot ook de kokos van de andere eilanden van dit atol.
Het mooiste van het voormalige dorpje is het schattige kerkje, met nog veel van de boedel. Zelfs een baar voor het ronddragen van een beeld in een processie!


We hebben er een paar prachtige dagen, prachtige duiksessies, mooie wandelingen en heerlijk stil water. Voor het eerst sinds weken helemaal geen oceaandeining.
Omdat de wind ging draaien zijn we naar de nieuwe hogewal gegaan. Een zeiltochtje van niks, maar wel heel bijzonder; het regende behoorlijk en het was niet warm. Er kwam zelfs regenkleding aan dek. Maar het meest bijzondere zijn de koraalblokken in het water. Al zeilend over dit grote meer, zeg maar een smal (5 tot 8 mijl breed en 24 mijl lang) Markermeer moet je uitkijk houden voor grote blokken koraal. Hoewel het 20-30 m diep is, zijn er blokken koraal tot net onder de oppervlakte. Die zijn te herkennen aan een andere kleur zeewater en/pf branding.
Ons doel was de hoge wal, een volgend eiland uit de keten van het atol. Prachtige plek, zo heerlijk rustig gelegen. Zelfs een hele windstille avond meegemaakt. Prachtig buiten slaap weer ( totaal geen muggen).
Omdat er een paar dagen harde wind uit het zuiden zou komen zijn we nog een keer verhuist naar de zw-hoek van het atol. Daar liggen wat kleinere tropische paradijsjes los van elkaar achter het rif waar de oceaan op beukt en overheen spoelt. Heerlijk om te zijn en rond te snorkelen/dwalen. Hier voelde het als een privé-eiland.
In het atol waren wel een paar andere jachten, maar veraf, er was geen onderling contact.
Omdat we de oceaandeing een dag extra wilden geven om tot rust te komen, zijn we één dag later vertrokken naar Papeete dan gepland. Maar wel een bijzondere en prachtige ervaring rijker

Uncategorized

Salinas tot Marquesas

Door Peter

Longitude / time
In Salinas/Equador begonnen we met lengtegraad 80°57,7`,W en breedtegraad 2°01,6`Z. Uiteindelijk zeilden we vrijwel westwaarts. Elke minuut lengtegraad is (zo dicht bij de evenaar) vrijwel (0,99-0,98; de cos van de breedte) één mijl westwaarts.
Per dag deden we 140 mijl, dus ruim 2° westwaarts, dus elke week de klok een uur terug (15° lengte is een uur), dat deden we gelijk met het wisselen van de wachten.
Fatuiva ligt op 138°4`W, 10°25`Z, bijna 60° W verder, dus de scheepsklok 4x een uur teruggezet en 4 keer gewisseld van wacht, zodat iedereen de vervelende hondewacht heeft gehad. De laatste keer moest de klok 1,5 uur verder om gelijk te komen met de lokale tijd in Polynesië. Maar daar bleek dat we nog niet helemaal de goede tijd hadden. Toen we, na 25 zeildagen, zondagochtend om 8 uur scheepstijd klaarstonden voor de kerkdienst, bleek het lokale tijd nog 7 uur te zijn, en konden we nog een beetje rondkijken in het dorp.
Uit deze lengtesprong kunnen we ook heel simpel de gezeilde afstand bepalen:
60° x 60 [mijl per graad] x 0,98 (=cos gem breedte) = 3.528 zeemijl. (de paar graden die we zuidelijker zijn beland laat ik gemakshalve buiten beschouwing).

Zelfs in “De thuiskomst” van Anna Enquist, wat het verhaal verteld van de vrouw van James Cook, komen de “Timekeepers” van William Harrison voor. Zo belangrijk voor het oplossen van het “longitude”-probleem van navigatie. Als Cook terugkomt van één van zijn reizen laat hij een vat port bezorgen bij Harrison, zo dankbaar is hij voor de feit dat hij de tijd bij zich had, en daarmee zijn lengtegraad kon vaststellen. Voor ons, gewend aan GPS en digitale kaarten, bijna niet meer voor te stellen.

Jupiter
Jupiter heeft ons de gehele reis vergezeld. Als de zon onderging, zo rond 6 uur, was Jupiter een van de eerste hemellichamen die we zagen. Jupiter bevond zich in het begin net ten westen van de Melkweg. Het mooie is dat we goed kunnen zien waarom de planeten ook wel dwaalsterren werden genoemd. Jupiter schoof, hoewel hij zelf oostwaarts gaat, een tijd naar het westen, dus iets verderweg van de Melkweg. Dit wonderlijke fenomeen is alleen zichtbaar als de aarde tussen de betreffende planeet en de zon doorschuift. Omdat Jupiter rond middernacht boven ons staat, is de aarde daar nu mee bezig. Als de aarde weer tussen de zon en Jupiter weg is, gaat Jupiter weer aan haar gewone beweging oostwaarts beginnen. Hopelijk kunnen we dat de komende tijd met eigen ogen zien.
Op maanloze nachten is Jupiter het felste hemellichaam, zelfs de zee laat dan een brede baan weerspiegelingen van Jupiter zien. Als de maan schijnt, is het net of iemand een lamp heeft aan gedaan. Omdat Bernard nachtblind is (beweert hij) proberen we de wachten zo in te delen dat hij profijt van de maan heeft.

Daglicht
De zon gaat rond 6 uur onder. We proberen het avondeten tegen die tijd klaar te hebben, zodat we gezamenlijk dit mooie schouwspel kunnen zien. Als we onderweg zijn op zee, gaat iedereen, behalve degene op wacht (6-9), te kooi om weer wat slaap te pakken.
Op ankerplaatsen is het prachtig om met elkaar, in het kuipje, te genieten van het donker worden en het opkomen van de indrukwekkende sterrenhemel. Soms komt de sisha te voorschijn en wordt er genoten van de waterpijp. Of we drinken een klein glaasje rum. Op zee drinken we in het geheel geen alcohol. Op ankerplaatsen zelden. We hebben nu een paar keer met elkaar een fles wijn gedronken. De koelkast kan aan als er voldoende zon en wind is voor de energieopwekking.
De dag kondigt zich in de ochtend tegen 5 uur echt aan. In het oosten zijn alleen nog maar de helderste sterren te zien en worden de contouren van de wolken goed zichtbaar. Rond 6 uur komt de zon op. De eerste paar uur is de zon heerlijk, daarna begint hij al heet te worden. Als het licht was geworden sta ik meestal ook weer op om eerst een zeewaterdouche te nemen, gewoon met de puts op het voordek. Alles en iedereen wordt toch pikkerig van het zout, dan maar schoon pikkerig.

Snorkelen
Het snorkelen blijkt een sport op zich te zijn. Ik heb me door Bernard laten meenemen om goede snorkelspullen te kopen bij “Pacific diving”, hoe toepasselijk, nog wel in Reeuwijk. Aan de oppervlakte rondzwemmen en naar beneden kijken is ook al mooi, maar dichterbij de rotsen en het koraal, en in spleten en holen kijkend is wel zo mooi. Dan kun je zien hoe bepaalde visjes heerlijk tussen het koraal zitten, of hoe onder een rotsoverhang allerlei vissen je glazig aankijken wat jij daar komt doen. De meeste koraalvissen gaan niet voor je uit de weg, en zwemmen gewoon voor je bril. Allerlei vormen, kleuren en patronen, echt schitterend om in rond te dwalen. Indrukwekkend zijn de grote beesten; roggen die half verscholen op/onder het zand liggen, Manta-roggen, metersgroot, die soms vlak langs komen zweven, of rifhaaien. De eerste die ik zag was een dikke die overstoorbaar in tegenovergestelde richting naar de andere kant van de baai zwom. Op Tahanea volgde ik een rifhaai om een mooie foto te maken, toen keerde hij zich om en zwom uit de diepte recht op me af. Dat was niet de bedoeling dat hij belangstelling voor mij zou hebben! Gelukkig was dat ook niet zo en ging hij gewoon verder met rondzwemmen. Simon ontmoette dezelfde duiksessie een enorme dikke tonijn die recht op hem afkwam, schrok zich te pletter, toen schrok de tonijn en ging een andere kant op. Zo heb ik inmiddels ook mijn eerste octopus gezien, die zich heel schattig terugtrok in zijn hol in een rots op de bodem, en van daaruit mij bleef volgen met zijn ogen. De eerste morene zal ik niet gauw vergeten. Ik zwom op diepte langs een koraalwand, voor me twee blacktip reefsharks, toen er uit een hol een grote morene zijn kop stak en zijn bek met vreselijk tanden opende. Ik kan me niet herinneren dat ik zo geschrokken ben. Toen ik omhoog zwom kwam er onder me door nog een andere haai, die we niet met zekerheid kunnen determineren (mogelijk een houndfish of een sandtiger).

Om naar benden te gaan viel in het begin nog niet mee. Eerst wilden mijn oren nog niet klaren, dan doet elke diepte meer dan 1 meter pijn. Dat gaat nu gelukkig probleemloos. Later blijkt dat je ook nog je duikbril zelf moet compenseren, die wordt anders verschrikkelijk hard in je gezicht geduwd. Kortom, onderweg naar beneden ben je druk met van alles.
Ik had als beginner geen lood gekocht. Dat zit dan aan een gordel met een paar kilo om gemakkelijker te kunnen dalen. Inmiddels gebruik ik een stukje ketting van een paar kilo dat ik om mijn middel knoop. De energie die je bij het naar beneden duiken bespaart, kun dan benut worden om langer rond te kijken.
In het begin was ik steeds bang voor ademnood (in zwembaden durfde ik nooit lang of diep onder te gaan), als ik dan vond dat ik moest ademen, ging ik keihard naar boven zwemmen, wat het gevoel van ademnood (of paniek) verder versterkt. Inmiddels durf ik me rustig te laten omhoog drijven, afgezien van de eerste meters, ga je toch ongeveer even hard omhoog als een luchtbel. Het signaal van het lichaam wanneer het tijd is om weer te gaan ademen moet ik nog wel leren lezen. Gelukkig zijn Simon en Bernard heel ervaren en kunnen ze me voorzien van tips.

Jamaica

Door Coby

Na 5 dagen overtocht van Aruba naar Jamaica, waarin Simon 27 jaar
wordt, we dolfijnen en walvissen zien, we zwemmen in een onpeilbaar
diepblauwe kristalheldere zee, waarin we een meter barracuda aan de haak
slaan, elke dag genieten van prachtige zonsondergangen en
zonsopskomsten, waarin ik eindeloos uit kan kijken over de zee en in de
nacht naar de sterren en planeten, komen we op 24 maart aan op Jamaica,
Port Antonio. De overtocht was eindeloos genieten, een fantastische
belevenis, een retraite met steeds minder gedachtes en meer meebewegen
met ritme van de zee.
Van mij mochten we wel doorvaren, had er nog lang niet genoeg van, maar
nee, we zijn op Jamaica, ook leuk, een nieuw land met nieuwe
belevenissen.

Het eerste wat opvalt is de muziek, er schalt altijd wel ergens keiharde muziek, Reggae, Hiphop, Pop….
Dat gaat de hele dag en vaak tot diep in de nacht door, ook in de baaien
waar we voor anker liggen schalt de muziek over het water. Van mij mag
het wel ietsje minder maar als ik de anderen hoor, heeft dat niets met
leeftijd te maken :-).
Bob Marley is de held van Jamaica en dat is natuurlijk geheel terecht!

De Jamaicanen zijn super vriendelijk, heel open en trots op hun land.
Ze maken over het algemeen gemakkelijk contact, zowel op de markt, in de
bus als gewoon op straat; even voorstellen en een praatje is al snel
gemaakt. In het begin leek het heel opdringerig omdat mensen graag iets
voor je doen en dan natuurlijk daar wel wat geld voor willen, maar we
leren al snel hoe je daarmee omgaat, dan is er geen enkel probleem meer.
Makkelijk dat iedereen Engels spreekt.
Heel veel mensen, man en vrouw, hebben hun haar in vlechten of
dreadlocks, soms in allerlei kleuren geverfd, het uiterlijk is
belangrijk.
We zien grote armoede naast rijkdom. Lonen zijn blijkbaar laag, overal
werken 3 keer zoveel mensen als we gewend zijn. In de supermarkt
bijvoorbeeld is er iemand om je te begroeten, iemand om je tas te
bewaren, iemand om je boodschappen in te pakken en dan nog een heel
leger vakkenvullers etc. Ook bij de officiële instanties doen ze hard
hun best zo veel mogelijk banen te benutten, de bureaucratie is groot.
We konden een gasfles vullen, maar waren wel bijna een uur en 5
handtekeningen verder toen we weer buiten de poort stonden.

In Jamaica gingen Tessa en Jojo van boord, en een week later kwamen Job, Ellie, Thomas en Jurgen aan boord.
De week tussen de crew wisselingen lagen Simon en ik met Lotta in St.
Ann’s Bay, prachtig beschut voor de golven door een rif. Die week hebben
we een A-4 tje aan klussen weggewerkt, heerlijk was dat.
Als er geen gereedschap overboord ging wat we moesten opduiken, sprongen
we toch geregeld in het heldere water, en ook maakten we tijd om het
rif te besnorkelen.
Om de dag gingen we naar het dorp waar we bekenden werden op de markt,
bij de vegetarische Rastafari man die heerlijke verse
fruit/groentesappen maakte, bij de wasvrouw, bij de lasser, en bij de
bibliotheek waar we WiFi hadden…
Super leuk om een dorp wat beter te leren kennen.

Met de nieuwe crew gingen we verder varen van oost naar west , de
noord kust van Jamaica. Elke baai en elk rif is anders en we zien ook
overal andere vissen en koralen, heel bijzonder.
In mijn schrift heb ik al een lange lijst van vissen die we met het snorkelen hebben gezien, alle in prachtige kleuren.
Heel bijzonder waren de enorme pijlstaart roggen, de gevlekte
adelaarsroggen, de schorpioenvissen, de koraalduivels (brrrr, engerds…)
om maar iets te noemen, maar genieten net zo goed van inktvissen en
puffers van alle maten.
Met de nieuwe groep hebben we ook een nieuw team broodbakkers aan boord:
Job en Jurgen verrassen ons bijna dagelijks met vers brood, één zoet en
één hartig en heel smakelijk.

Vandaag is de laatste dag in Jamaica. We bereiden ons voor op de
oversteek naar Panama, 5 a 6 dagen varen: boodschappen doen, de was,
schoon schip maken en uitklaren.
Ik ben al 6 weken aan boord en geniet geweldig van alles wat ik mee
maak, wat een rijkdom dat ik een stukje mee mag beleven met wat Simon
meemaakt. En wat ben ik trots op hem; een super schipper!!

Coby

Pro-Tips from Philip

Philip wanted to share some pro-tips for Future crew members.

First of all, maybe for the family of the crew members as much as the
crew members themselves, an illustration of the important safety
measures aboard:

What to bring:

And the pro-tips: